All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Drake – Thank Me Later

Posted by gone4sure στο 3 Ιουλίου 2010

H περίπτωση του ντεμπούτου album του καναδού (από το Toronto) Aubrey Graham είναι μία από αυτές που για μια ακόμα φορά φέρνει «στο τραπέζι» το ζήτημα του «τι είναι mainstream» σε μία εποχή που όλα έχουν αλωθεί από τα «τοπικιστικά» ιδιώματα. Ο Drake στα είκοσι τέσσερα χρόνια του, κυκλοφόρησε ένα album που ακούγεται τρανό, μαζικό και με έναν τρόπο ιδιαίτερο που αψηφά πολλές από τις βαρετές συμβάσεις του hip hop. Ο Drake με τις 500.000 κόπιες που πούλησε όταν κυκλοφόρησε καταδεικνύει για μια ακόμη φορά, ότι «η ψαγμένη» άποψη, οι ιδιαιτερότητες και το ξεχωριστό από τη νόρμα, βρίσκει το κοινό του. Σε μία εποχή λοιπόν που ο Drake αποτελεί ένα γερό, υπολογίσιμο όνομα του μαζικού μουσικού γούστου, στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κανένας «φορέας» να κομίσει αυτό που «έξω» είναι αυτονόητο…

Το «Thank Me Later» είναι ένα απολαυστικό album από όλες τις πλευρές του. Είναι τρομερά sexy (όχι όμως  με την επιδεικτική καγκουριά του μέσου rapper), είναι περιπετειώδες μουσικά, τολμηρό, σκεπτόμενο, με hooks και στιχάκια που σου ανεβάζουν την αδρεναλίνη χωρίς να σου ξύνουν το θυμό, είναι έξυπνο και αυριανό στη θεώρησή του, είναι «υγιές», παλλόμενο και ζωντανό. Η hip hop κοινότητα στην Αμερική αγκάλιασε τον Drake ως σπουδαίο ταλέντο και αναγνώρισε τη διαφορετικότητά του, ενθαρρύνοντας την έκφρασή του που δεν έχει καμία σχέση με την μέση rap μουτσούνα που έχει αλώσει τις ψηλότερες θέσεις του Billboard.

Στα δικά μου αυτιά, το «Thank Me Later» αποτελεί την αφομοίωση του μπριστολιανού trip hop από την μέση hip hop φατρία της Αμερικής. Ο ήχος του βασίζεται στις ατμοσφαιρικές πλάτες των keyboards και στους μεσόρυθμους αφηγηματικούς άξονες που έκαναν τον Tricky και τους Portishead, ονόματα – μαμμούθ στις δύο προηγούμενες δεκαετίες. Αν υπάρχει ένα αντίστοιχο στη μουσική του Drake, αυτό είναι ο Kid Cudi και όχι ο Kanye West με τον οποίο τον συγκρίνουν, κακώς κατά τη γνώμη μου. Αν ο Kanye ξεκινάει από φόρμες πιο ηλεκτρονικές και εστέτ για το μέσο rapper αυτό δεν τον κάνει και πραγματικά γόνιμο, γιατί απλά χρειάζεται να αποβάλλει την νοοτροπία του μαζικού πάτρωνα για να μπορέσει να δημιουργήσει. Αντίθετα, ο Drake ξεκινάει από τις εστέτ φόρμες και τις ανακινεί, τις ψάχνει και τις παραδίδει με ένα twist στο κοινό του, διατηρώντας ταυτόχρονα και την οικεία εκείνη αίσθηση στο flow του που κάνει έναν hip hopper μυθικό στα αυτιά του κοινού του.

Το «Thank Me Later» έχει εξαιρετικά πολυπρόσωπο αλλά πολύ πειθαρχημένο επιτελείο στην αίσθηση του σκοπού του: οι συμμετέχοντες μπαίνουν στην ατμόσφαιρα του δίσκου και ευθυγραμμίζονται με αυτήν αντί να βρουν άλλη μια ευκαιρία να κάνουν ένα ego trippin’. Με δεδομένο αυτό, η Alicia Keys ακούγεται μυσταγωγική στο ντουέτο της με τον Drake στο «Fireworks«, ένα κομμάτι που βρίσκεται πολύ κοντά στα όρια της μπριστολιανής αισθητικής με τα gimmicks των πυροτεχνημάτων να «λεκιάζουν» την «καθαρή» παραγωγή των Noah Shebib, Boi-1da και Crada. Ο τελευταίος είναι αυτός που έδωσε αυτήν την ευρωπαϊκή χροια και στο album του Kid Cudi, «Man On The Moon: The End Of Day«. Ο Jay Z στο «Light Up» ακούγεται σαν προφήτης της συντέλειας σε ένα ζοφερό, σκελετικό μουσικό υπόβαθρο για το οποίο απορείς πώς γίνεται να απηχήσει σε Αμερικανούς… Λιτό, ιδιαίτερο, σκοτεινό. Ο Young Jeezy στο «Unforgettable» είναι απολαυστικός – έχει μια γοητευτική χροια το flow του και λίγο παράδοξη, καθώς αισθάνεσαι ξεκάθαρα ότι δεν έχει πρωτεραιότητα να ακούγεται ευχάριστος. Στο «Fancy«, ο T.I. και οι Swizz Beatz προσφέρουν το πιο «αμερικέν» τραγούδι του δίσκου, πολύ κοντύτερα σε ό,τι έχουν συνηθίσει να ακούνε τα αντίστοιχα ακροατήρια, αλλά με ένα macho που βρίσκεται μερικά βήματα μπροστά και τη φωνή της Mary J. Blige να δίνει ένα branded στιλ στην ατμόσφαιρα. Ο Dream στο «Shut You Down» ακούγεται με την βελούδινη nu-soul φωνή του, τρυφερός και ειρηνικός- όπως θα έπρεπε να ακούγεται ο R. Kelly αν δεν είχε τόσο γιγάντια αίσθηση της περσόνας του. Ακόμα και ο Timbaland σοβαρεύεται στα ξωπίσω για το τελευταίο τραγούδι του album, «Thank Me Now«, σε μία παραγωγή, συμβατική μεν αλλά πάντα συντονισμένη με το ηχητικό concept του album

Το ντεμπούτο του Drake, ηχογραφημένο σε μια πλειάδα από studios, ακούγεται σαν γέφυρα ανάμεσα στην ευρωπαϊκή πρωτοπορία και στο νέο αμερικανικό κατεστημένο. Τίποτα λιγότερο από εξαιρετικό και -πώς να σας το πω…- «κανονικό».

Back To The Future
Τα τρία original τραγούδια που χρησιμοποίησε ως samples ο Drake στο album του.

Artist: Aaliyah
Song: At Your Best (You Are Love)
Sampled in «Unforgettable»
From:
Age Ain’t Nothin’ But A Number LP
Written: Isley Brothers
Produced: R. Kelly
Label: Jive
Year: 1994
Genre: R’n’B
To δεύτερο single της αδικοχαμένης Aaliyah, από το ντεμπούτο album της είναι μία διασκευή στο soul standard που είχαν γράψει οι Isleys για το album τους «Harvest For The World«. Μία από τις πιο νεαρές τραγουδίστριες του αμερικανικού r’n’b των 90’s που υπέγραψε συμβόλαιο σε προεφηβική ηλικία και πρόλαβε να κυκλοφορήσει μόλις τρία albums. Σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα το 2001, σε ηλικία είκοσι δύο ετών.

Artist: Ace Spectrum
Song: I Don’t Want To Play Around
Sampled in «Fancy»
From:
Inner Spectrum LP
Written: Aubrey Johnson, Ed Zant
Produced: Ed Zant, Tony Silvester
Label: Atlantic
Year: 1974
Genre: Soul
Εξαιρετική νεοϋορκέζικη στόφα από ένα από τα πιο απολαυστικά κουαρτέτα της βελούδινης φωνητικής soul της Atlantic των μεσαίων 70’s, δημιούργημα του «πολύ» Patrick Adams. Henry Zant, Aubrey Johnson, Elliot Isaac, Rudy Gray μοιράζονταν εξίσου τα φωνητικά στα τραγούδια, χωρίς συγκεκριμένο leader. Κυκλοφόρησαν τρία albums την τριετία 1974 και 1976.

Artist: Hank Crawford
Song: Wildflower
Sampled in «Miss Me«

From: Wildflower LP
Written: Hank Crawford
Produced: Creed Taylor
Label: Kudu
Year: 1973
Genre: Soul Jazz
Mε τον Bob James στις ενορχηστρώσεις, τον Richard Tee στο πιάνο, τον Ralph MacDonald μεταξύ άλλων στα κρουστά  και τον Idris Muhammad στα drums συν το έμπειρο βλέμμα του Creed Taylor, δεν θα μπορούσε ο Crawford να βγάλει κάτι λιγότερο από αριστούργημα, στη χρυσή εποχή της CTI στα πρώτα 70’s. Μετά τα χρόνια του ’60 που ηχογραφούσε στην Atlantic, ο χαρισματικός σαξοφωνίστας παρήγαγε δημιουργική jazz στα 70’s στην Kudu. Πέθανε 75 ετών το 2009.

Enjoy!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: