All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Caribou – Swim

Posted by gone4sure στο 26 Μαΐου 2010

Ο τριανταδυάχρονος Daniel Victor Snaith – ο περιπετειώδης Manitoba και ο ευφυής Caribou στέλνει φέτος μεταξεταστέα την Warp, την υποχρεώνει να στήνει σιλό στην παγωμένη Ανταρκτική και αυτά να λιώνουν με κάθε πρωινό φως της μέρας, με την κατάρα πάνω τους, ποτέ ο πάγος να μη γίνεται γυαλί. Ο Daniel Snaith στήνει φέτος την αυλαία για το απόλυτο intelligent tech album. Κάποιος θα πίστευε ότι μετά την καταστολή που υπέστη ο Richard D «Aphex Twin» James και την ατέρμονη εσωστρέφεια της οικογένειας των Autechre και των Boards Of Canada, το intelligent techno θα έπνεε τα λοίσθια. Αυτό το ηλεκτρονικό υβρίδιο δηλαδή, που αν παριστανόταν με κάποιο τρόπο, μόνο η γεωμετρία θα μπορούσε να το υπηρετήσει, αυτό που αν χορευόταν, μόνο ο βιτρουβιανός άνθρωπος θα μπορούσε να το ακολουθήσει. Μέχρι και οι Orbital νίπτουν τας χείρας τους, πλέον.

Ο Daniel Smith μόνο «διδακτορικός» μαθηματικός θα μπορούσε να είναι. Και μόνο λονδρέζος βέβαια. Αλλά από το απόκεντρο Λονδίνο του Ontario. Έστησε ένα εξαιρετικά αλφαδιασμένο design σκηνικό και ένα μια βαθιά βουτιά στο matrix του. Άφησε τον εαυτό του να διασπάσει τις ιδέες σε πολλές μικρότερες, να τις ακολουθήσει την καθεμιά στο δικό της δρόμο, να πλέξει τα μοτίβα τους με μοιρογνωμόνιο και χάρακες, να τετραγωνίσει τους κύκλους που δημιουργεί η εντροπία ενός αυθαίρετου μυαλού. Το έκανε. Το κατάφερε. Όχι όμως επειδή είναι τέλειος τεχνίτης. Αλλά επειδή είναι τολμηρός «βιώτης», ένας τύπος ατρόμητος που δεν σκιάζεται μπροστά στις αναπάντεχες στροφές του ρυθμού, που δεν κοτεύει αντιμέτωπος με τα ρίσκα στα οποία οδηγεί το σώμα, μία μουσική δημιουργία υπέροχα ανυπάκουη.

Το «Swim» καμία σχέση δεν έχει με το ούτως ή άλλως εντυπωσιακό δικό του «Andorra» πριν τρία χρόνια. Η ψυχεδέλεια εδώ έχει πάει περίπατο με τις πρώτες καναδικές ηλιοφάνειες. Στη θέση τους, ένα διονυσιακό αίσθημα που φέρει το θράσος του αυθεντικού. Μια κατανυκτική ατμόσφαιρα που ωθεί την ψυχή να βγει από το σώμα – ξενιστή της και να πετάξει μακριά – όχι με τίποτα χίπικα υλικά αλλά με οδηγό τον ήλιο που έχει μέσα στο κεφάλι του ο Snaith. Τον ήλιο.

Ξέρω πολλούς που λαχταρούν να ζήσουν σε μόνιμη καθημερινή βάση το αίσθημα που επιφυλάσσει η «Jamelia» που κλείνει το δίσκο και άλλους που μνημονεύουν το acid house του «Bowls» με την πικρία που άφηνε ο πονοκέφαλος της επόμενης μέρας. Ξέρω άλλους που ορκίζονται μια επιστροφή στην «Odessa«, επιστροφή συμβολική της διάθεσής τους να αντιπαρατεθούν στα ίσα με τους λογής Μνηστήρες Πηνελόπης και τις πάσης φύσης Σειρήνες των ενστίκτων τους. Ξέρω κάποιους που κάνουν λασπόλουτρα στα «βρώμικα» φαζαρισμένα bleeps του «Kaili» ή χάνονται στις θολές άκρες του «Leave House«. Εγώ μάλλον ανήκω σε αυτούς που στρατεύονται πίσω από το παγανιστικό συμβούλιο του «Sun» – μια τελετουργική επαναλαμβανόμενη λατρευτική λούπα για τον Ήλιο. Τον Ήλιο… Repeat to fade…

Back To the future

Αν υπάρχει μια αναφορά στο «Sun» του Caribou και στo possession με το οποίο επαναλαμβάνεται η λατρεία στο στον ήλιο, αυτή χρονολογείται τριάντα τέσσερα χρόνια πριν, στα χρόνια της έντεχνης underground disco. Οι Jakki ήταν ένα σχήμα με ελάχιστα singles στο ενεργητικό του, το πρώτο από τα οποία, το «Sun… Sun… Sun» του 1976 θεωρείται ένα αξεπέραστο classic της εποχής, σε μια καταπληκτική μίξη του Walter Gibbons και με ρυθμό που μαγικά στοιχειώνει το σώμα, με κείνους τους τρόπους που προτιμούσε να χρησιμοποιεί ο Larry Levan από την κονσόλα του Paradise Garage στη Νέα Υόρκη. Το «Sun…Sun…Sun«, σύνθεση και παραγωγή του αινιγματικού κυρίου Johnnymelfi (που στις αρχές των 70’s εμφανίζεται να κυκλοφορεί comedy δίσκους σχετικά με τα δώδεκα ζώδια και στα τέλη των tennies, εμφανίζεται ως Johnny Melfi, παραγωγός του κινηματογραφικού «Sex And The City»!) πωλείται ως maxi single σήμερα σε πολύ αλμυρές τιμές στο ebay, ένα κομμάτι εννιάμισυ λεπτών – μία σουίτα χωρισμένη σε τρία ευδιάκριτα σημεία. Το πρώτο από τα μέρη της, συμπεριλήφθηκε στο album του Johnnymelfi «Sun… Sun… Sun» στην Pyramid το 1977 αλλά είναι μόνο στην ολότητά του το τραγούδι που δημιουργεί αυτή την αίσθηση της λυτρωτικής παράδοσης στο ήλιο, που αν ακουστεί σε αλληλουχία με το «Sun» του Caribou, δημιουργεί αυτή την εμμονή που πολλοί αποζητούν για να αποδράσουν…

Μη θεωρήσετε καθόλου τυχαία την ομοιότητα στους συνειρμούς που δημιουργούν τα εξώφυλλα του «Swin» και του «Sun… Sun… Sun«

Advertisements

2 Σχόλια to “Caribou – Swim”

  1. Zooka said

    Οκ, ωστόσο νομίζω ότι αδικείς λίγο τους Ae. Το φετινό Oversteps είναι όσο εξωστρεφές they get ..!

  2. ανακαλυπτοντας σε μολις σημερα, εχω να δηλωσω οτι καιρο εχω να ενθουσιαστω με στησιμο blog και απλα μπραβο σου για την κεντρικη ιδεα. Στα bookmark μου αμεσα.
    Καλημερα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: