All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Gorillaz – Plastic Beach

Posted by gone4sure στο 4 Μαρτίου 2010

Οικολογικό state of the art φιλοτέχνημα ή φιλόδοξο, μεγαλύτερο από τη ζωή «ψώνιο», το «Plastic Beach» της καρτουνίστικης παρέας του Damon Albarn, είναι αυτό που οι mainstream ακροατές της pop θα αγαπήσουν να συζητούν στις παρέες τους, αυτό με το οποίο τα indie kids θα νιώσουν ότι απέκτησαν τη δική τους πρόσβαση στο Μέγαρο, οι κολλημένοι στα bleeps της electronica θα ενστερνιστούν ως περίτεχνη νίκη της εμμονής τους, οι θιασώτες της σύζευξης «μαύρου και λευκού» χρώματος στην pop θα το διαδηλώσουν τρανά ως τρόπαιο, οι avant τεχνοκράτες θα ανατριχιάσουν απέναντι στο επίτευγμα και οι boheme της «φτηνής τέχνης» θα νιώσουν ότι απέδωσαν με αυτό, καρπό οι προσπάθειές τους.

Οι Gorillaz γράφουν την ιστορία της pop του 2010 με έναν καταπληκτικά εθιστικό τρόπο. Και θεαματικό επίσης.

Το τι συμβαίνει στο «Plastic Beach» είναι πραγματικά εκτός πλαισίου. Συμφωνικές ορχήστρες παντρεύονται το grime, το funk γίνεται ανατολίτικο progressive όχημα, ήχοι από πλαστικά και μεταλλικά παιχνίδια που σπάζουν, συρράπτουν μελωδίες με αξιώσεις για το chart το μαζικό ή το i-pod το απόλυτα προσωπικό, βετεράνοι soulsters λυποθυμούν από την ένταση των ίδιων των φωνών τους και ξεθωριασμένοι punk επαναστάτες γίνονται παρανάλωμα σε «πλαστικούς» ρυθμούς, αυτούς ακριβώς για τους οποίους κάποτε πετούσαν αυτοσχέδιες βόμβες στις γωνίες των δρόμων. Έτσι μόνο για να δουν τη λάμψη των δευτερολέπτων να φέγγει στα μάτια τους.

Είναι αδύνατο να περιγράψεις το «Plastic Beach«. Και αυτή μάλλον είναι η ουσία του. Η απερίγραπτη αίσθηση που ως χτες η pop δεν μπορούσε να συλλάβει επειδή κλαιγόταν εγκλωβισμένη στην «όλα-έχουν-ειπωθεί» απόγνωσή της.

Υπάρχουν στιγμές που με θαμππώνουν σε αυτό το album. Με κάνουν να νιώθω απίστευτα με έναν τρόπο που δεν «καταγράφεται» – μάλλον με κινήσεις νοηματικές μπορώ να αποδώσω την αίσθησή του. Η συνύπαρξη του Bobby Womack, του Damon και του Mos Def υπό την ίδια ηχητική στέγη του «Stylo» – τριών διαφορετικών αισθητικών και πολιτισμικών εκπροσώπων σε ένα και μόνο μελωδικό επίτευγμα, ατμοσφαιρικό κατόρθωμα, μουσικό και τεχνολογικό θρίαμβο με αφήνει εντελώς εμβρόντητο μπροστά του. Οι κραυγές του πολύ πολύ ΠΟΛΥ αγαπημένου μου, Bobby Womack που ξερνάει την γέρικη καρδιά του, στις μαφιόζικες ρίμες του Mos Def και στην βελούδινη αφήγηση του Damon είναι μια αίσθηση που δεν μπορώ να διαπραγματευτώ. Είναι σαν ταξίδι στο κέντρο της ύπαρξης, με την αισθητική προχωρημένου b-movie.

Ό,τι καταλάβατε εσείς είναι όλα όσα δεν μπορώ να επικοινωνήσω εγώ και με καταδικάζουν να μένω ανικανοποίητος στο γιατί μου αρέσει τόσο γαμημένα πολύ το «Stylo«.

Και όχι μόνο.

Είναι και η διαβολική ρίμα του Snoop Dogg στο «Welcome To The World Of Plastic Beach» που τον κάνουν να μοιάζει με απρόβλεπτο οικοδεσπότη σε όνειρο, οι σουηδοί Little Dragon που συνδιαλέγονται με τον Damon πάνω σε αφράτα σύννεφα συναισθηματικής γαλήνης στο «Empire Ants» -φανταστείτε τον John Foxx του ‘Underpass«, καλεσμένο των Gentle People του «Gentle People Are Love»-, οι πάλαι ποτέ Clash, Mick Jones και Paul Simonon στο εφιαλτικό, παραμορφωμένο καρουσέλ του «Plastic Beach» που μοιάζει με φιλμ που αρπάζει φωτιά, ο Lou Reed σαν κουρέλι που τραγουδάει ακόμα στο «Some Kind Of Nature» σε ηλεκτρονική κατάβαση στο διάολο, με ιχνηλάτη του μονοπατιού τον Damon, η Λιβανέζικη Ορχήστρα Αραβικής Ανατολίτικης Μουσικής να παίζει αμπάριζα με τον Kano και τον Bashy, ο Gruff Rhys και οι De La Soul στο «Superfast Jellyfish» να μην ξέρουν από πού τους έρχονται τα bubbles, o Mark Smith των Fall να μαστιγώνεται αλύπητα από το electro κομφούζιο στο «Glitter Freeze«, απόηχοι από italo στο «On Melancholy Hill«, μία ξεκάρφωτη Casio απόγνωση στο «Broken«…

Mόνο το «Sweepstakes» με προγκάει, με το αρούκατο Hypnotic Brass Ensemble να παίζει στου κουτρούλη το γάμο και τον Mos Def στο κέντρο να κάνει τον κονφερασιέ, είναι η πιο άσχετη και μάλλον άκραδη στιγμή του album – πιο πολύ παραγωγή και επίδειξη χάους παρά «ιδέα» τραγουδιού.

Το «Plastic Beach» είναι ένα θαύμα με πλαστική καρδιά φτιαγμένο από ρακοσυλλέκτες της pop κουλτούρας με όλη την περήφανη χαρά της εφεύρεσης. Από ανθρώπους που αφήνονται να νιώσουν χάρτινα καρτούν σε πλαστικές παραλίες και μετά να βγουν στον πολιτισμό νικητές, ότι συνέραψαν ένα δίσκο με ό,τι αταίριαστο βρήκαν στην άμμο, αντί να τον ηχογραφήσουν συμβατικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: