All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Μηρυκάζοντας

Posted by gone4sure στο 1 Μαρτίου 2010

Γλυκός και ιαματικός ο Richard Hawley στο Fuzz. @ Δεν κατάλαβα γιατί όλοι περίμεναν πιο ηλεκτρικό set. @ Ήταν όσο Roy Orbison χρειαζόταν και όσο Scott Walker είχα ανάγκη. @ For Your Lover Give Some Time. @ Αυτό ακριβώς ήταν. @ Ο Lumiere Brother πέρα από την πολύ καλή εκτέλεση του κλασικού  «Under Pressure» που φαίνεται να το κατέχει βαθιά, μου φάνηκε «λίγος», αντιστρόφως ανάλογος με τη δυναμική του δίσκου του. @ Ήθελα να τον δω «live». @ Όχι να εμφανιστεί απλά. @ Για κάποιο λόγο η βραδυά του Hawley δεν αξίωνε «ποτάκι» μετά. @ Σαν να σε έστελνε στο σπίτι, σούμπιτο. @ Γύρισα στο σπίτι και για μια ακόμα φορά, σκεφτόμουνα πόσο κρίμα είναι να μπερδεύουμε τις αισθήσεις με τα αισθήματα. @ Άκουσα σχόλια τύπου, «αχ τι όμορφα, να σου τραγουδάει ο Hawley πριν κοιμηθείς…» @ Ενώ δεν είναι δα και κάτι ακαλαίσθητο αυτό, εκτίμησα πάλι τη σιωπή. @ Μου αρέσει να «μηρυκάζω» τα ερεθίσματά μου πλέον. @ Δεν θέλω να τα επικοινωνώ φρέσκα. @ Γι’ αυτό είχα μια παρόρμηση σήμερα να θυμηθώ τον Hawley και να τον ευχαριστήσω. @ «Μπορώ να καπνίζω στη σκηνή» είπε στο encore. «Στην τελική, στην Ελλάδα, είμαι…» @ Μαζί με τα ερεθίσματα μηρυκάζω και τοξίνες όμως. @ Όχι καλό αυτό. @ Μηρυκάζω τους «πονεμένους» που ξέρω, επίσης. @ Ο Johnny Cash, τώρα που ‘χει καταλαγιάσει η μόδα της μυθικής «παρανομίας» του ακούγεται πιο ουσιαστικός στα αυτιά μου, πιο ξεκάθαρος. @ Ain’t No Grave. @ Δεν υπάρχει τάφος. @ Σκέφτομαι το σεισμό στη Χιλή και τα πενήντα τρία κράτη που επηρρεάζει το τσουνάμι και οι συνακόλουθες δονήσεις του. @ Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι αποκλείεται να μην έχει σχέση με τον σεισμό της Αϊτής. @ Τρομοκρατήθηκα με το  πόσο διαλυτικά επενεργεί πάνω μου η ιδέα ενός μερακλή σεισμού. @ Και πάλι μου ήρθαν στο νου οι τοξίνες που μηρυκάζω. @ Σκεφτόμουνα σήμερα -μια βαριά, λιγομίλητη και ελαφρώς τσαμπουκαλεμένη Κυριακή- ότι είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν περιβάλλομαι από ανθρώπους που θεωρούν ότι «είναι» αλλά από άλλους που θεωρούν ότι «γίνονται«. @ Ό,τι και αν είναι αυτό στο οποίο αναφέρεται ο καθένας. @ Μου αρέσει να παρατηρώ τη διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που είναι πεπεισμένοι ότι «είναι» κάτι και σε αυτούς που νιώθουν να βρίσκονται σε διαδικασία να «γίνουν». @ Δεν είμαι ποτέ σίγουρος, ποιος είναι πιο ευτυχής από τους δύο. @ Είμαι σίγουρος όμως για το από ποιους μαθαίνω πιο πολύ. @ Στο «Shutter Island» όλοι οι ήρωες νιώθουν ότι «είναι». @ Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μοίρα του. @ Με περιορίζει αυτό. @ Όπως και η ερεβώδης άποψη του Martin Scorcese για τα αισθήματα των ανθρώπων. @ Που κάποια στιγμή βγάζουν κεντρί. @ Και νοσούν τον φορέα τους. @ Κανείς ποτέ δεν ξεκαρδίζεται στο γέλιο, στο «Shutter Island«. @ Θα τον κατηγορήσουν για παραισθητική εμπειρία. @ Μένει το νοσταλγικό noir μόνο να χαρείς λίγο, αλλά πάντα ανομολόγητα.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Μηρυκάζοντας”

  1. […] που άρχισα να φοβάμαι πως είτε η συναυλία δεν έγινε ποτέ είτε έπαιξε μόνος, με παρέα τους τεχνικούς και τέσσερα […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: