All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Τέσσερα ντουέτα για γόνιμες σκέψεις

Posted by gone4sure στο 23 Φεβρουαρίου 2010

Σήμερα ήταν η μέρα που πάλι άκουγα ντουέτα στο δρόμο, περπατώντας – στιγμές που ως γνωστόν κάνω τις περισσότερες και πιο γόνιμες σκέψεις. Τα ντουέτα αυτά, καμία σχέση δεν έχουν μεταξύ τους. Ερχονται από τα τέσσερα μέρη του ορίζοντα, όπως ενδεχομένως διακυμαίνονται και οι διαθέσεις μου μέσα στη μέρα.

Επηρρεασμένος από μια συνέντευξη που έκανα στον Stuart Staples των Tindersticks, ακούω το «Peanuts» από το καινούριο τους «Falling Down A Mountain» (2010, 4AD/Constellation), ένα απίστευτα χαμηλό βαρομετρικό -κάτω από το πάτωμα- ντουέτο του με την Mary Margaret O’ Hara. Στην ερώτησή μου, «πώς διάολο ξέθαψαν την Mary Margaret O’ Hara κάτω από τόσα στρώματα νοσταλγικής folk λήθης» μου απάντησε ότι… «αυτή τους ξέθαψε τους Tindersticks, όταν πήγε να τους δει σε ένα live». Η αλήθεια είναι υποκειμενική, λέει αυτό το κεφαλαιώδες κλισέ. Αν ένα τόσο ξεκάθαρο ζήτημα («ποιος ξεθάβει ποιον τελικά;»), έχει τόσες διαφορετικές οπτικές γωνίες, φανταστείτε τι γίνεται στα πιο περίπλοκα… Τους ακούω και «κόβομαι» στην κυριολεξία. Ίσως επειδή τον τελευταίο χρόνο είμαι πράγματι πολύ ευαισθητοποιημένος συναισθηματικά.

Η γόνιμη σκέψη που έκανα περπατώντας και ακούγοντας Stuart Staples & Mary Margaret O’ Hara, είναι ότι ακόμα και τα «φυστίκια» μπορούν να λειτουργήσουν ως ένα μελαγχολικό σημείο αναφοράς. Τα ξεστομίζουν ξέπνοα σαν το τελευταίο κώδικό σημάδι ενός έρωτα που δε στέριωσε. Τα φυστίκια, τώρα, έτσι;

Μετά κάνω ένα σλάλομ στο ψαχτήρι του i-pod και πάω στον Lindstrom που έβγαλε ένα απολαυστικό δισκάκι με την Christobelle, ένα κορίτσι, που και ως όνομα συνειρμικά και ως αύρα με παραπέμπει σε κρύα νερά. Κρύα όπως ανέγγιχτα. Όχι κρύα όπως Kim Wilde. Κρύα όπως αποστασιοποιημένα, σαν Roisin Murphy. Το ντουέτο τους που μου αρέσει είναι το «Lovesick» και το album τους ονομάζεται σοφά «Real Life Is No Cool« (2009, Feedelity). Μοιάζουν λες και η Laurie Anderson συνάντησε τον Giorgio Moroder και τα βρήκαν στα μέσα της απόστασης. Αυτή συμφωνεί να τραγουδάει για το πόσο της λείπει η αγάπη και αυτός συμφωνεί να τη συνοδεύει με στρογγυλούς ρυθμούς, χωρίς να τινάζει τα κουμπιά της κονσόλας στον αέρα. Επίσης μοιάζει με unlikely ζευγάρι αποικιοκρατών που ξεκινούν από το Πόρτο για τις Δυτικές Ινδίες. Χριστοβέλλα και Λινδοστρόμος.

Η γόνιμη σκέψη που έκανα περπατώντας και ακούγοντας Lindstrom & Christobelle είναι ότι ακόμα και οιVikings, είτε κατακτητές είναι, και θαλασοπόροι, είτε πυργοδέσποινες που μετράνε με το σταγονόμετρο τα χαμόγελά τους, μπορούν να έχουν μια αγάπη μέσα τους και χαρά. Στις σχέσεις τους. Όσο κατεβαίνεις νότια οι άνθρωποι, μου φαίνεται, θέλουν κατοχή και αποδείξεις. Στις ασχεσίες τους.

Το πολύ το ζόρι με έβαλε σε χρονομηχανή. Μπήκα πρόθυμος μέσα και με έβγαλε σε ένα όμορφο σπίτι στο τέλος των 50’s όπου κατοικούσε το ζευγάρι Steve Lawrence & Eydie Gorme. Τους πέτυχα σε τρελά μέλια. Ντελίριο με σκέρτσο και τσαχπινιά. Όλως παραδόξως μέσα στο σπίτι είχε ακροβολιστεί μια ορχήστρα -με αρχηγό, τον χαμογελαστό κοστουμάτο κύριο Don Costa– και έπαιζαν το «Who Couldn’t Love You«. Από μια «πλάκα» που ήταν ακουμπισμένη σε ένα γραμμόφωνο που έλεγε πάνω «Songs From The Golden Circle» (1958, Coral). Τόσο παστέλ, τόσο γλυκοί, τόσο εβαζέ, τόσο αστραφτεροί, τόσο θαλπωρούχοι, τόσο φιλόξενοι και τόσο βουτηγμένοι στο brandy. Τους αγάπησα και τους υποσχέθηκα ότι κάθε Κυριακή θα τρώμε waffles μαζί.

Η γόνιμη σκέψη που έκανα περπατώντας και ακούγοντας Steve Lawrence & Eydie Gorme είναι ότι μια ζεστή βάφλα, φτιαγμένη από στρουμπουλό χέρι που μυρίζει Chanel (ή Menounos) είναι ένα ανεκτίμητο δώρο. Τόσο ανεκτίμητο που έτσι μούρχεται να προκηρύξω πλειοδοτικό διαγωνισμό για κυράδες. Όχι τόσο για τη βάφλα, όσο για το χαμογελάκι που έχει η στρουμπουλή θεά όταν στην προσφέρει και σου λέει «here you aaaaaaare!» ή ίσως «εδώ είμαστεεεεε».

Στο τέλος ενέδωσα και γω. Μπάφιασα από την κουλοσύνη που υπάρχει στην τηλεόραση με τα ηχορυπαντικά και έψαξα κάτι γνήσια funny. Βρήκα τον Donny και την Marie Osmond, όταν πια στα τέλη των 70’s είχαν γίνει, από χαμογελαστά πιτσιρδέλια με χειλάκια σε σχήμα καρδιάς, ολάκεροι άνθρωποι (όμορφοι, γαμήσιμοι και περισσότερο «κόκκινοι» παρά ροζ) και τραγουδούσαν ηδυπαθώς disco για την οικογένεια. Γενικά για την ιδέα της «οικογένειας». Πανέμορφη τηλεοπτική disco που δεν σε έκανε να ντρέπεσαι που υπήρξες έφηβος και όχι κουλά, πλαστικοποιημένα παιδιά ημι-μεταναστών που αγωνίζονται να δείξουν ότι έχουν groove ενώ στην ουσία έχουν ένα δυσάρεστο αγγούρι στον κώλο. Άκουγα τον Donny και την Marie στο «On The Shelf» από το υπέροχα ανόητο album τους «Going Coconuts» (1978, Polydor), ανεκτίμητο πετράδι, μιας εποχής στην οποία η τηλεοπτική λογική δεν είχε έλλειμα αθωότητας, όπως ταυτόχρονα, δεν είχε και έλλειμα εμπορικής τηλεθέασης.

Η γόνιμη σκέψη που έκανα περπατώντας και ακούγοντας Donny & Marie Osmond είναι μια υπόσχεση. Ότι αν ξανανοίξω τηλεόραση και δω καμία εικοσιτριάχρονη να αλυχτάει αφού έχει προηγουμένως ορκιστεί στην άλλη κουλή ξανθιά (η όποια βρίσκεται απέναντί της τέλος πάντων που την κοιτάζει κουνώντας ελαφρά το κεφάλι, στηριγμένη στα χέρια της και κρατώντας ένα Mont Blanc) ότι μεγάλωσε ακούγοντας Nat King Cole, Mariah Carey και Σοφία Αρβανίτη, θα γίνω ninja.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Τέσσερα ντουέτα για γόνιμες σκέψεις”

  1. Nik said

    Diavazontas se, filtate M., eho mia diarki gonimi ritoriki erotisi (gia tin opia ebistevome tin to-xotiki sou oxiderkia): apo pou pigazoun afti i diaolemeni sinirmi pou se kanoun na anazitisis tous Osmonds katevenontas fer’ipin tin Panepistimiou? Ti ine afto pou se sprohni na kanis mia voutia sti limni tou pub rock, pio oniro se xipnai mia orea proia me tin anagi na dionisiastis me to «Come together» ton Primal Scream? Ke pios ine aftos pou stelni sto dromo sou anexerevnita kaloudia, me stihous ke ihous pou miazoun na se perimenan sti gonia tou dromou -kommeni, rammeni sta metra tis sinantisis sas- gia aiones?

    By the way, i agapi ine amoivaia, edo i eki:)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: