All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Ο Τελευταίος Κύκνος και το Πρωταρχικό Τραύμα

Posted by gone4sure στο 2 Ιανουαρίου 2010

 

Ο «Τελευταίος Κύκνος» του Στέφανου Δάνδολου είναι το πρώτο σπουδαίο συναίσθημα του 2010 ή μάλλον η πανηγυρική επίγευση της προηγούμενης δεκαετίας. Η τελευταία σελίδα του βιβλίου του έκλεισε το 2009 και τα zeroes μέσα σε μια αχλύ από τον τσάτρα πάτρα χαβαλέ των Animal Collective (mel, πραγματικά ορίζεις ως pop αυτό το μπαράζ από ηχητικές κακοραμμένες κουρτίνες πάνω σε ατροφικές μελωδίες και τίγκα ζωική ενέργεια που βαράει στα κουτουρού; Μα pop; Αν οι Animal Collective είναι pop, οι Shangri Las, οι Squeeze και η La Roux τι είναι;), ποτά στα σετάκια του Δαβίδ (μείον τις ζωικές κολλεκτίβες ξανά που πρώτευσαν και στις δικές του προτιμήσεις στην blogovision), κτηνώδη κατανάλωση και ριπές από αναμνήσεις αισθημάτων που προκαλούν διαμπερή τραύματα και εξαφανίζονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Α ναι: και new year’s resolutions που είναι καταδικασμένα να προδοθούν. Όπως και μετανοημένες αλλαγές γνώμης για ανθρώπους που είναι καταδικασμένες να εκθέτουν πάντα την αφέλειά μου.

Ο Στέφανος Δάνδολος στο καινούριο βιβλίο του, «Ο Τελευταίος Κύκνος» έφτιαξε μια Ιόλη που αφηγείται την εποποιία μιας παρέας δεκαπεντάρηδων στη Γλυφάδα των 80’s, των οποίων η πορεία μέχρι να βγουν από την εφηβεία είχε ήδη πνιγεί στα άχτια, τις απώλειες και την θλιβερή εκείνη διαπίστωση ότι, όχι, η αλήθεια «δεν είναι το ποτάμι». Τοποθέτησε τους ήρωές του σαν φαντάσματα μέσα στο σπίτι μου και τους έβαλε να ξετυλίγουν το άγριο εσωτερικό δράμα τους ως «παιδιά του μεσονυχτίου«, με μια δράση που στοίχειωσε τις ζωές τους/μου στα κατοπινά χρόνια. Αυτά που έπονται της τρομακτικής εφηβείας. Ως Nick Hornby ή ως Jonathan Coe στήριξε την άγουρη, παθιασμένη καθημερινότητά τους πάνω σε ένα pop soundtrack με αιχμή του δόρατος το «Boys Are Back In Town» των Thin Lizzy που κορυφώνει το δράμα αποφασιστικά, το δράμα της Ιόλης και το δράμα της Μάγκυς και κείνο της Σου. 

Πολύ σύντομα συνειδητοποίησα στην εξέλιξη του βιβλίου ότι υπήρξα μια τραγική Ιόλη και γω κάποτε. Μόνο που εμένα δεν με φώναζαν Φτερό. Αλλά και ένας Σμαρ υπήρξα και μια Σου για κάτι φεγγάρια. Άβολη αίσθηση. Μόνο Μάγκυ δεν υπήρξα. Αλλά «την γνώριζα καλά». Με λόγια που για μια ακόμα φορά μου μούδιαζαν το κεφάλι -όπως κάνει σχεδόν πάντα στα βιβλία του, ο Δάνδολος- ένιωσα την οικειότητα που αισθάνεται κάποιος που του μιλάνε μια κωδική, πάτρια γλώσσα. Νεορομαντικός και ανελέητος στη διεισδυτικότητά του, ξετύλιξε ξανά με θαυμάσια λόγια, ψυχές που είναι ικανές να κολαστούν στο βωμό ενός συναισθήματος και να κουβαλάνε μετά το φορτίο του δηλητηρίου εσαεί, βαραίνοντας τα βήματά τους. Μέσα στην εφηβική μη-αθωότητα του βιβλίου ξεστομίζονται βλασφημείες – κατάρες, όπως εκείνο το «εύχομαι να πεθάνει το αγαπημένο σου τραγούδι» που μπορούν να γίνουν κατανοητές μόνο από ανθρώπους που έχουν αισθανθεί το συγκεκριμένο δηλητήριο: είτε εξακοντίζοντάς το, είτε καταπίνοντάς το.

Στην παρουσίαση του βιβλίου στον Ιανό στις αρχές του Δεκέμβρη, τόνισε ότι το βιβλίο είναι μυθοπλασία, δεν έχει να κάνει με πραγματική καταγραφή γεγονότων, σαν να θέλει να ξεκαθαρίσει ότι ο ίδιος δεν έζησε αυτόν τον μοιραίο καταιγισμό τότε στα μέσα των 80’s. Ok, δεν πειράζει, τον έζησα εγώ. Τελειώνοντας το βιβλίο αισθάνθηκα την ανάγκη να ξεπενθήσω την λύπη μου για τα δικά μου άγουρα πάθη που κείτονταν κάπου κάτω από το υπογάστριο, αλλά δεν τα κατάφερα. Ανακάλυψα τους Hurts στο Electronically Yours και αφιερώνω σε αυτόν και στην πένα του, το «Wonderful Life«, το πρώτο σπουδαίο τραγούδι του 2010 που σημαίνει την επιστροφή στην μεγάλη καθαρή παραγωγή του 1985 -τότε που η Ιόλη και η Μάγκυ οργάνωναν την μακιαβελική ίντριγκά τους, για να σκορπίσουν την τρομοκρατία σε δύο άπιαστα όνειρά τους, μία τζιχάντ που προκαλεί ολοκαύτωμα στα στερεότυπα της εφηβικής τρυφερότητας- αλλά και στο αφηγηματικό pop σχήμα. Από ένα group στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε ο Σμαρ αν δεν είχε συντριβεί από τον ορυμαγδό των αποφασισμένων θηλυκών predators γύρω του.

Advertisements

6 Σχόλια to “Ο Τελευταίος Κύκνος και το Πρωταρχικό Τραύμα”

  1. number 6 said

    Ώρα να χαλαρώσεις πια με τους Animal Collective. Give in or give out. Μην αντιστέκεσαι. Είναι μάταιο!

  2. zeugolator said

    Για τους Hurts δεν έχω ακόμη ολοκληρωμένη άποψη, έχω βρει μόνο 4 τραγούδια, θα περιμένω τον δίσκο για να βγάλω τα συμπεράσματά μου. Πάντως όταν άκουσα και γω για πρώτη φορά το wonderful life του χάρισα ένα ποστ (http://zeugolator.blogspot.com/2009/11/h-u-r-t-s.html)

  3. pop eye said

    to kako na legetai (kala kaneis kai to tonizeis)…

  4. μελ said

    pop den einai kai to witchita lineman tou jimmy webb?

    mallon einai kai to kalytero pop tragoudi poy graftike.

    apo to na diafonoume (xwris logo pia) kalytera na piasoyme afta poy simfonoyme 🙂

    ara psifizw witchita lineman kai 24 hours from tulsa gia arxi.

  5. Καλή χρονιά.
    Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι το άλμπουμ των Animal Collective ήταν μία από τις μεγαλύτερες μούφες που έχουν κυκλοφορήσει ever. Τα κομμάτια δεν πατούσαν πουθενά και αδυνατώ να καταλάβω πως ΤΟΣΟΙ άνθρωποι ψήφισαν αυτό το απίθανο lp! Μάταια προσπάθησα να το ακούσω ξανά, το άλμπουμ δεν ακούγεται λέμε.
    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, με πολλές μουσικές… ίντριγκες κι εμπνεύσεις εύχομαι και του χρόνου με το καλό, να ξαναψηφίσουμε. Είμαι σίγουρη πάντως πως αν και φέτος ψηφίζαμε ΚΑΙ τα χειρότερα, το lp των A.C. θα βρισκόταν πάάάάρα πολύ ψηλά!

  6. g said


    για δες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: