All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the week ending 24.10.2009

Posted by gone4sure στο 21 Οκτωβρίου 2009

Lumiere Brother

Layout 1Lumiere Brother
Fiction
(Archangel)

Ξέρω αρκετούς που θα φρίξουν με την ιδέα ενός album χωρίς κιθάρα στα σπλάχνα του και -δυστυχώς- ελάχιστους που θα ενθουσιαστούν: το «Fiction» είναι το πιο νεοϋορκέζικο από όλα τα «ελληνικά» albums τελευταίας εσοδείας. Δεν έχει καθόλου κιθαριστικό ψυχαναγκασμό και ταυτόχρονα διαθέτει τον λαμπρό «σπιτικό» ήχο παρέας, από τη στόφα εκείνη που υπάρχει σε έργα του Sufjan Stevens, της St. Vincent και του -κακορίζικου- Rufus Wainwright.

Ο Lumiere Brother είναι πολύ ψαγμένος τύπος όσον αφορά στη μουσική του τοποθέτηση. Σε πρώτο επίπεδο ακούγεται μπητλικός νέας εποχής. Νομίζεις ότι ο Paul McCartney κρατάει το ίσο μονίμως εδώ. Σε δεύτερο όμως, ακυρώνει τη σύμβαση του κουαρτέτου κιθάρα – μπάσο – drums – πλήκτρα και φτιάχνει το πιο πειστικό, αστικό (αλλά με βλέμματα και φλερτ σε επαρχιακές λιακάδες), «μορφωμένο», ιδιαίτερο και ευπρόσωπο ντόπιο άκουσμα των τελευταίων χρόνων. Εργαλεία του είναι τα όργανα από το σεντούκι της γιαγιάς -μεταλλόφωνο, μελόντικες κ.λπ.-και ένα πρωταγωνιστικό -αλλά όχι αλλαζονικό- πιάνο. Και αυτό, επειδή δεν χωράει στο σεντούκι…

Ο Θανάσης Χριστοδούλου, φαίνεται ότι δεν μασάει τις συμβάσεις περί αρσενικού rock, σνομπάρει με μεγαλοπρέπεια τα «ταξιμοειδή» κουλά της νέας ελληνικής αντίληψης περί rock (στην πλειονότητά της αμόρφωτη, θερμοκέφαλη και οπισθοδρομική) και προσανατολίζεται στον Brian Wilson των Beach Boys (παντού το «Friction» αναδίδει ανοιχτά παράθυρα και ηλιοφάνειες), ίσως στον Wayne Coyne – πριν ο τελευταίος πάθει progressive μαλακία- και σίγουρα στους νέους τραγουδοποιούς της αμερικανικής αστικής μουσικής, όπως ο Ray Lamontagne αλλά και ο James Morrison. O Θανάσης αγαπάει τα πιανιστικά κρεσέντα και τα διακριτικά τρεχαλητά των πιατινιών όπως τα αγαπάει ο Joel Gibb των Hidden Cameras και ο Billy Joel. Και όταν γράφει μελωδίες δεν εννοεί τα μινόρε. Aκούστε το «Photos On The Wall» να καταλάβετε τι εννοώ.

Μια χαρά, υγιή πράγματα δηλαδή.

Δεν είναι αριστούργημα το «Fiction» – είναι όμως ειλικρινές και απολαυστικότατο. Εκεί που υπερτερεί είναι η θεματολογία του. Αυθεντικά ρομαντική εμπνέεται από τους ‘μισακούς’ έρωτεςαυτούς που κάνουν τη δημιουργικότητα να αφρίζει μέσα μας με άχτι και υποκαταστατική λύσσα και δεν το λέω γω, το είπε ο Osacar Wilde– και φιλοτεχνεί ένα λυρικό πορτραίτο του εαυτού του που δεν έχει καμία από τη μιζέρια που έρχεται στο νού σας, όταν ακούτε τις ηλεκτροφόρες λέξεις «έντεχνος» και «ρομαντικός». Ο Θανάσης Χριστοδούλου είναι ένας τύπος αισθητά κοινωνικοποιημένος με πολιτισμικά πρότυπα που δεν ντρέπεσαι να επικαλείσαι, είναι εκπαιδευμένος στην πρόσφατη ιστορία της pop κουλτούρας και έχει μια σινεματική αντίληψη στις συνθέσεις του. Μου ‘ρχεται να κλαίω. Ποτέ δεν πίστευα ότι ένα «κανονικό» album σαν αυτό θα κυκλοφορούσε από ελληνική καταγωγή. Διότι πολύ απλά πίστευα ότι η πλειονότητα των νέων μουσικών έχει ανατραφεί με διαστρεβλωτικές τερατογεννέσεις και ανοησίες σε λεβέντικα περιτυλίγματα. Ο Θανάσης, ακόμα και όταν παίζει βαλσάκια (που εγκρίνονται από το έντεχνο ελληνικό κονκλάβιο) το κάνει με γαλλικό αυθεντικό αέρα -συγκεκριμένα από την φοιτητική εμπειρία του στη Lyon- και μυρωδιά λεβάντας («Small Waltz For A French Girl»).

Ευτυχώς διαψεύδομαι.

Διαψεύδομαι γιατί ακούω έναν άνθρωπο να εκφράζεται ολοκληρωμένα, φιλόδοξα («Μy Toys Are Lost»), καλόγουστα, με όραμα και άποψη για το υλικό του. Διαψεύδομαι γιατί ακούω κομμάτια που «πατάνε» σε μια λογική και σε ένα προσωπικό πάθος. Και ας μην είναι αυτό το πάθος πάντα συναρπαστικό. Διαψεύδομαι γιατί τα τραγούδια του Θανάση αποπνέουν εκείνο το φίλτρο της «κανονικότητας» που δυστυχώς λείπει από την ελληνική σκηνή. Διαψεύδομαι γιατί υπάρχουν τραγούδια εδώ που -όντως- μου αρέσουν πολύ, χωρίς να πιέζομαι από το ταπεινωτικό ελαφρυντικό «για ελληνικό, καλό είναι» («Fast Backwards», «Black Keys», «Sleeping In Airports»…) Διαψεύδομαι γιατί όντως επιβεβαιώνω ότι γίνεται ένας μουσικός της Ελλάδας να έχει «χτιστεί» με ανοιχτούς ορίζοντες που ανασαίνουν, απαλλαγμένος από τα βαρύδια της τυραννικής ελληνικής folk δικτατορίας. Διαψεύδομαι, τέλος, γιατί ακούω έναν Έλληνα να δρα με διεθνείς όρους. Προφανώς ήταν σε θέση να κοινωνικοποιηθεί σωστά. Διέθετε την οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική πολυτέλεια να βιώσει σε μεγαλύτερο βεληνεκές την pop κουλτούρα. Οι επιλογές μετράνε και όχι οι δυνατότητες… Διαψεύδομαι γιατί πράγματι ακούω το στιλ και την ουσία σε αγαστή σύμπνοια, χωρίς το ένα να καπελώνει σφαιτεριστικά το άλλο.

Η μόνη μου ένσταση όσον αφορά στο έτσι κι αλλιώς απολαυστικό «Fiction» είναι η εγκεφαλική προσέγγιση του Θανάση στις ερμηνείες του, σε βάρος των συναισθηματικών «τσιγκελιών» που θα μπορούσε να έχει. Μοιάζει αβίαστος μεν όταν τραγουδάει, σωστός και ορθός δε. Και αυτό το δεύτερο, το θεωρώ έλλειμα. Είναι τέτοιο το υλικό του που θα ήθελα πράγματι να τον ακούσω τσαλακωμένο και ευάλωτο. Επικαλούμαι τον Scott Matthews. Θα ήθελα να νιώθει «eventful» τραγουδώντας, κάθε στίχος του -γαμάτος συνήθως- να σημαίνει τα πάντα για την ύπαρξή του. Προτιμάει την ορθότητα και την μετριοπάθεια. Όταν πετάξει το cool από πάνω του, θα είναι όλα, υπέροχα αλλιώς.

Α ναι. Ο Θανάσης είναι αδερφός της Monika και μέλος των πατρινών Serpentine, από τους οποίους ξεκίνησε και ως καλεσμένη η «πλατινένια», πλέον, darling. Η πληροφορία, αυτή δεν χρειάζεται να κρατηθεί στα υπόψιν. Είναι κατά τη γνώμη μου trivial και απλα καταδεικτική του γεγονότος ότι μπορεί όντως, να υπάρξει μια διαφορετική αισθητική πραγματικότητα στην Ελλάδα. Και ας βρίσκεται στην ίδια οικογένεια.

(Eπειδή δεν υπάρχει οπτικό υλικό, διαθέσιμο στο you tube, για τον Lumiere Brother, ή ίσως εγώ δεν το βρήκα, να ένα ταινιάκι από τους αυθεντικούς αδερφούς Lumiere, από το 1903: «Οι Ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης»).

Advertisements

4 Σχόλια to “Album of the week ending 24.10.2009”

  1. elafini said

    Θα σταθώ στη πρώτη σου φράση και θα πω: Μουσική δεν παράγεται ΜΟΝΟ από την κιθάρα!

  2. elafini said

    (Κι ο Lumiere είναι εξαιρετικός)

  3. ωραίος δίσκος, λέμε

  4. giousurum said

    Ειναι ενας δισκος που περιμεναμε καιρό.
    Ίσως από την στιγμή που καταλάβαμε ότι το άλμπουμ που ετοιμαζανε οι Serpentine δυστυχως δεν θα κυκλοφορήσει. Και πιστέψτε με ήταν ενα πραγματικά δυνατό και ξεχωριστό άλμπουμ. Θα ακούσουμε το fiction Πολλές φορες και θα το αφησουμε να μπει μέσα μας όπως πολλά κομμάτια των Serpentine. Καλό βράδυ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: