All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for Σεπτεμβρίου 2009

Album of the week ending 03.10.2009

Posted by gone4sure στο 27 Σεπτεμβρίου 2009

 Kings+of+Convenience Photo

Kings Of Convenience CoverKings Of Convenience
Declaration Of Dependence
(Virgin)

Αυτό που με σοκάρει εντελώς με το νορβηγικό ντουέτο των Kings Of Convenience είναι ότι δεν μπορεί να χωρέσει στο μυαλό μου ότι ο απώτατος ευρωπαϊκός βορράς είναι δυνατόν να παρέχει τις συνθήκες σε δύο τύπους να παίξουν τόσο σπιτική, παρεϊστικη αλλά και χαοτικά ερωτική μουσική. Στ’ αυτιά μου, το «Declaration Of Dependence» ακούγεται σαν ένας απόλυτα ερωτικός δίσκος, ξεδιάντροπα αισθαντικός, προκλητικά ερεθιστικός.

Πέντε χρόνια μετά το «Riot On An Empty Street» και εννέα μετά το εξαιρετικό «Quiet Is The New Loud»,  ο Erlend Oye και ο Eirik Boe μαζεύονται ξανά στο τζάκι ή μάλλον πετάνε μέχρι το Μεξικό και γράφουν τραγούδια που γιορτάζουν την διακύρηξη της εξάρτησής τους. Οι μελωδίες τους -σύμφωνα με τον Erlend Oye φτιάχνουν την απόλυτη ρυθμική pop χωρίς κρουστά– αποτελούν πρότυπα καλαισθησίας και γούστου, όπως πάντα, έχουν μια τρομερά μυσταγωγική και γοητευτική αύρα στην οποία απλά δεν γίνεται να αντισταθείς. Κάθεσαι και τις ακούς χαζεύοντας τη φωτιά (sic) ή απλά την πρασινάδα έξω από το παράθυρο. Έχουν ένα αίσθημα τρυφερής θαλπωρής από αυτήν την βαμβακερή ποιότητα που δημιουργεί ξεκάθαρους ερωτικούς συνειρμούς.

Το «Declaration Of Dependence» δεν είναι ένας ανεπανάληπτος δίσκος, σε καμία περίπτωση. Είναι όμως τέτοιος που σου δημιουργεί ανάγκη, νιώθεις ότι σε αφορά, κυλάει ολόκληρος καταπληκτικά στα αυτιά σου και θες να ανατρέχεις σ’ αυτόν ανά πάσα στιγμή, ιδιαίτερα όταν φοράς τις πυτζάμες σου.

Και τις πυτζάμες δεν τις φοράς μόνο για ύπνο.

Θα μπορούσε κανείς να σπαταλήσει ώρες ολόκληρες αναφερόμενος στο πόσο πατάνε πάνω στους Simon & Garfunkel και στους America, πόσο ιδιαίτερα γλυκοί είναι όταν γράφουν τα ακουστικά folk μπισκοτάκια τους και επίσης πόσο μοιάζουν με nerds που θες να έχεις φίλους σου γιατί θα βρίσκονται πάντα εκεί. Όμως, τίποτα δεν πρόκειται να προσφέρει επιπλέον γοητεία στη μουσική τους, όσο απλά η αναφορά στον τίτλο τους: δεν είναι δα και εύκολο να διακηρύσσεις την εξάρτησή σου.

Advertisement

Posted in Uncategorized | 2 Σχόλια »

Βόρειοι άνεμοι

Posted by gone4sure στο 23 Σεπτεμβρίου 2009

CoupleInBed1

Ο Στρούντελ ένιωθε το χέρι του να λιώνει σταδιακά κάτω από το βάρος του ύπνου της. Δεν είχε κοιμηθεί όλο το βράδυ έτσι κι αλλιώς και το μόνο που έβρισκε ενδιαφέρον να κάνει ήταν να απολαμβάνει μαζοχιστικά τον πόνο σε όλο το χέρι του, να ακολουθεί με το νου του τις βελόνες του μουδιάσματος από το χέρι του να ανεβαίνουν στο κεφάλι του και να προκαλούν το νευρικό σύστημά του. Με το άλλο χέρι απλά αναβόσβηνε ρυθμικά το πορτατίφ δίπλα του, ένα στρογγυλό κινέζικο φανάρι με φθαρμένο υποκίτρινο χρώμα. Χαμογελούσε μόνος του που προσπαθούσε να ανάψει τσιγάρο με το ένα χέρι και έριχνε τα πάντα κάτω. Το σεντόνι από τη μεριά του, είχε ήδη γεμίσει στάχτες. Έκανε πού και πού γελοίες γκριμάτσες για να γελάει μόνος του και να βοηθήσει τη νύχτα να κυλήσει. Του άρεσε να κάνει γκριμάτσες συγκεκριμένες που του θύμιζαν τον Owen Wilson. Του άρεσε ανεξήγητα πολύ ο Owen Wilson. Πήρε το discman κάτω από το σωρό που περιέργως χωρούσε στο άβολο κομοδίνο και έβαλε μέσα -πάντα με το ένα χέρι- το «Aural Sculpture» των Stranglers. Έφτασε στο «North Winds» με το skip. Με μια κίνηση αριστοτεχνικής δεξιότητας, φόρεσε τα ακουστικά – στο αριστερό αυτί μάλιστα δεν εφάρμοζε καλά, έβρισκε στο μαξιλάρι. Έκανε, να ανασηκωθεί και οι στάχτες από το ατομικό τασάκι κύλησαν στο στήθος του. Το αριστερό του χέρι έτσι κι αλλιώς ήταν πάντα πλακωμένο και άχρηστο. Άκουγε τον Burnel και αισθανόταν να μπαίνει ο χειμώνας άσχετα αν έξω η θερμοκρασία έπαιζε συνέχεια πάνω από 25 βαθμούς. Σκέφτηκε τη ‘σχέση’  και τι σημαίνει αυτό. Καταρχήν σημαίνει πλακωμένα χέρια, σκέφτηκε και ξανατίμησε τον Owen Wilson. Σκέφτηκε τη δουλειά του, τους cool συνάδελφούς του, τον κυνισμό που οι φίλες του βαφτίζουν γλυκύτητα, το ανατρεπτικό ταξίδι στην Κω. Σκέφτηκε τις βελόνες μουδιάσματος που ανέβαιναν από το πλακωμένο χέρι του στο κεφάλι και πώς κάνουν το δωμάτιο μωβ σε σχήματα κινέζικου φαναριού. Όταν ο Jean Jacques Burnel τραγουδούσε «I used to dream about destruction And now that i feel it getting near» ξαφνικά, η Σαβαρέν γύρισε πλευρό απελευθερώνοντας το αποκαμωμένο χέρι του.  Πλάκωσε όμως το μισό μαξιλάρι του και το ένα ακουστικό του…

Posted in Human | Leave a Comment »

Album of the week ending 24.09.2009

Posted by gone4sure στο 21 Σεπτεμβρίου 2009

Mika Photo
Ο Mika στέκεται πανάλαφρα στο χείλος της ιστορίας

Mika The Boy Who KnewMika
The Boy Who Knew Too Much
(Casablanca)

Ο ασφαλέστερος τρόπος για να νιώσετε βαθιά τις μουσικές συνιστώσες του φαινομένου Mika και να αποκρυπτογραφήσετε τους λόγους της επιτυχίας του είναι να ακούσετε την παρακάτω συλλογή: track by track (με ένα κλικ στους τίτλους, κατεβάζετε), ξετυλίγοναι οι πηγές του δεύτερου, λαμπερού album του αγγλογαλλολιβανέζου star αλλά και η αξιοπροσκύνητη καπατσοσύνη του παραγωγού του στο Los Angeles, Greg Wells. Βάλτε σto ίδιο folder με το «The Boy Who Knew Too Much» τα παρακάνω τραγούδια, ως σημεία αναφοράς και bonus συμπλήρωμα στην glam pop του.

Το στοίχημα παίζεται στο ποιο από τα δύο θα θέλετε να ακούτε συχνότερα: τα νέα τραγούδια του Mika ή την συλλογή που ολόκληρη έρχεται από τα 70’s…

Κατ’ αντιπαράσταση…

Jigsaw Sky High01. Jigsaw – Sky High (1975, Splash)
Επική pop με πλήρη ορχήστρα και αέρα κοσμοπολιτισμού που ζηλεύει τον James Bond αλλά με το άλλο πόδι πατάει και στην disco που ανεβάζει σταδιακά τον πυρετό στα charts την ίδια εποχή. Ανέβηκε στο Νο.9 του βρετανικού chart και στο Νο.3 του αμερικανικού και θεωρείται υπόδειγμα μουσικού exploitation κοσμοπολίτικης δράσης. Ένα αληθινό πεντάστερο αριστούργημα. Ακουγόταν στο ταινία «The Man From Hong Kong» ή «The Dragon Flies» κατά τους Αμερικανούς) στην οποία συμβαίνουν όσα μπορεί κανείς να προσδοκά από μια καράτε περιπέτεια με τον αμίμητο Yu Wang και τον George Lazenby. Το κουαρτέτο των Jigsaw, στα δύο χρόνια που διήρκεσε, σημείωσε μερικές επιτυχίες αλλά η μεγαλύτερή του ήταν αυτή, ίσως επειδή ο τραγουδιστής τους Clive Scott δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θέλει να μοιάσει στους Stylistics ή στον Georgie Fame.

Ο Mika…
…δανείζεται στο «We Are Golden» την διάθεση του «Sky High» -αστραφτερή, δυναμική και αγέρωχα 70’s- για να φτιάξει ένα θαυμάσιο single για αρένες έχοντας ως επιπλέον άσους στο μανίκι του, τα μαγικά τρικ που χρησιμοποιούσε ο Bon Jovi στα ρεφρέν για να ανεβάζει το suspense – θυμηθείτε το «You Give Love A Bad Name» και το «Livin’ On A Prayer».

Sparks Kimono My House02. Τhe Sparks – Talent Is An Asset (1974, Island)
Ντελιριακό uptempo οπερατικού glam pop τσίρκου, από το εκκεντρικό ντουέτο βετεράνων που επηρρέασε τους πάντες -από τους Queen και τον David Bowie μέχρι τους Visage και τον Rufus Wainwright. Το 1974 οι Sparks βρίσκονταν στην πιο γόνιμη περίοδό τους, αυτήν για την οποία θα έμεναν στην ιστορία για πάντα, με το album τους «Kimono My House«, μια camp παράφραση του «Come On A-My House» της Rosemary Clooney. Η παραγωγή του Muff Winwood ακούγεται μέχρι σήμερα σπουδαία και αντικείμενο προς μελέτη, κάνοντας τη μιουζικαλάτη φρενίτιδα του ντουέτου να ακούγεται τραγανή και οριακά ειρωνική.

Ο Μika…
…στο «Blame It On Girls» ξεσηκώνει αυτούσια την φωνητική μανιέρα του Russell Mael – με το φαλτσέτο, τα τραβηγμένα φωνήεντα, το έκφυλο-άφυλο στιλ και την φρενίτιδα της στιλιζαρισμένης αυταρέσκειάς του. Αφαιρεί την έντεχνη αύρα αλλά προσθέτει μια αλά Roxette ανεμελιά που χτυπάει κάτω από τη μέση αυτούς που έχουν μάθει να τιμούν τις ένοχες απολαύσεις τους.

Robert Knight - Love On A Mountain Top03. Robert Knight – Love On A Mountain Top (1973, Monument)
O soul τραγουδιστής που στα πρώτα 60’s σχημάτισε τους Paramounts αλλά έμεινε στην ιστορία, ως solo με το standard «Everlasting Love«, παραδόξως σημείωσε μεγαλύτερη επιτυχία με το «Love On A Mountain Top«, ένα γλυκύτατο northern soul αλά Motown single που ανέβασε ως το βρετανικό Νο.10. O Κnight έχει φωνή βελούδα κι απολαυστική και παραπέμπει στην αίσθηση των Chi-Lites και του Smokey Robinson. Το τραγούδι σήμερα ακούγεται ως πρότυπο 45άρι της northern soul – ένα μικρό φετίχ που αρέσκεται να το προσκυνούν με τη δέουσα προσοχή.

Ο Μika…
…στο «Rain» παίρνει ύπουλα την χορευτική επιμονή του τραγουδιού και την εφαρμόζει σε μία σύνθεση που έχει επικάλυψη, το γλάσο που θα έβαζαν οι Pet Shop Boys στην Kylie Minogue. Σίγουρο club hit και ραδιοφωνικό upper για όλες τις ώρες της μέρας και αναμφίβολα το πιο ξεδιάντροπα 80’s στοιχείο του δίσκου του.

First Class Beach Baby04. First Class – Beach Baby (1974, UK)
Γνήσια, πανάλαφρη, περήφανη bubble gum pop χωρίς προσχήματα – θα μπορούσε να είναι μια μάχιμη βρετανική συμμετοχή της Eurovision εκεί στα μέσα των 70’s. Δεν ήταν όμως. Ο Tony Burrows τραγουδάει με όλη την αφέλεια των χαμόγελων που μπορεί να προκαλέσει το «μωρό» του στην παραλία. O Burrows πρόσφερε με προθυμία τη φωνή του, σε όλο σχεδόν το οικογενειακό δέντρο της βρετανικής ‘τσιχλόφουσκας’  – στους Brotherhood Of Man (αυτοί πήγαν στην Eurovision και κέρδισαν με ρεκόρ ψήφων το 1976), τους Edison Lighthouse, τους White Plains και τους Pipkins. Το τραγούδι έφτασε στο Νο.13 των Άγγλων και στο Νο.4 των Αμερικανών και η ύπαρξη των First Class ξεχάστηκε μόλις την επόμενη χρονιά, μετά από δύο τρεις ακόμα επιτυχίες, καθώς ήταν απλά ένα στουντιακό γκρουπάκι που είχε φτιαχτεί με μοναδική προσδοκία μια καλή θέση στο chart.

Ο Μika…
…στο «Dr. John» ντύνεται με τα χρώματα της βρετανικής pub των 70’s αλλά σε μεσημεριανή ατμόσφαιρα. Η ερμηνεία του φιλάρεσκη και πολυκύμαντη, αποτίει φόρο τιμής στον τρόπο που τραγουδούσε ο… Dr. Elton John στα 80’s παρά στα 70’s. Το κλίμα του βαριετέ μοιάζει σαν σίγουρο ποντάρισμα στο θυμικό των απανταχού μπιρολατρών.

Dan Hill Longer Fuse05. Dan Hill – Sometimes When We Touch (1977, 20th Century Fox)
Ο Dan Hill από τον Καναδά είναι ένας συμπαθέστατος τραγουδοποιός του δεύτερου μισού των 70’s της συνομοταξίας του Kenny Loggins και του Dan Fogelberg – κοινώς της ρομαντικής σούπας που ενίοτε εγείρει και καλλιτεχνικές αξιώσεις. Το τραγούδι αυτό ανέβηκε στο Νο.3 της Αμερικής και το Νο.13 της Βρετανίας, μια μπαλάντα πληθωρικών διαστάσεων από αυτές που νομίζεις ότι ο τραγουδιστής θα πάθει έμφραγμα από τη συγκίνηση, μόνο και μόνο επειδή ΤΗΝ άγγιξε. «Sometimes When We Touch, The Honesty Is Too Much» λέει ο Dan Hill – και το λέει σοβαρά κιόλας… Το τραγούδι που συνέγραψε με τον Barry Mann, ακουγόταν και στην πλήρως αποτυχημένη ταινία «Moment By Moment» του 1979 στην οποία ο John Travolta ως αλάνι, διπλαρώνει την πλούσια ηλικιωμένη Lily Tomlin. Camp.

Ο Μika…
…ερμηνεύει την μπαλάντα του δίσκου, «I See You» πλήρως συντετριμμένος, δανειζόμενος από το συνάφι του Dan Hill τον ρομαντισμό και από την 80’s εξτραβαγκάντζα του Jim Steinman το ορχηστρικό κομφούζιο που πρέπει οπωσδήποτε να συνοδεύει τους ερωτικούς κλαυθηρμούς κάθε πικραμένου. Ωστόσο με έναν περίεργο τρόπο διατηρεί την κλάση του και έχεις την αίσθηση ότι δε σε κοροϊδεύει.

Paul Simon Me And Julio Down06. Paul Simon – Me And Julio Down By The Schoolyard (1972, Columbia)
Το αμφιλεγόμενο λατινοπρεπές soft pop standard του Paul Simon έγινε αντικείμενο πολλών συζητήσεων ως προς το τι παράνομο έκανε επιτέλους μαζί με τον Julio στη σχολική αυλή, ώστε να φρικάρει η μαμά του και να συλληφθούν από την αστυνομία. Ναρκωτικά, πορνεία, αλληγορία για το Βιετνάμ ή απλά μια ομοφυλοφιλοφιλική ανίχνευση της σεξουαλικότητάς τους -όπως διατεινόταν ο Truman Capote– το τραγούδι αυτό από το ομώνυμο προσωπικό ντεμπούτο του Paul Simon, που επιβεβαίωνε τη διάλυση του ντουέτου των Simon & Garfunkel, ανέβηκε στο Νο.15 της Αγγλίας και στο Νο.22 της Αμερικής, ως ένα αφηγηματικό, feelgood καλούδι αστικής τραγουδοποιίας των πρώτων κοινωνικά ταραγμένων 70’s.

Ο Μika…
…στο «Blue Eyes» γατζώνεται από τη λατίνικη τσαχπινιά για να φτιάξει ένα όμορφο τραγούδι που έχει τα κοψίματα του «Don’t Tell Me» της Madonna και τα χορωδιακά του «Girls Just Wanna Have Fun» της Cindy Lauper. Όλο αυτό σε metrosexual περίβλημα, με τα απαραίτητα, «ελεγχόμενα» sexy ξεσπάσματα. Ο Mika δεν θέλει να αγαπηθεί μόνο από τις κόρες αλλά και από τις μαμάδες τους. Κάποιες φορές μάλιστα, ιδιαίτερα από αυτές.

Elton John Goodbye07. Elton John – Bennie And The Jets (1973, Rocket)
To Νο.1 του Elton στην Αμερική, ένα από τα πιο λαμπερά, sexy δείγματα λευκής γαλανομάτας soul των 70’s έχει μείνει στην ιστορία για το concept του, ως ένα ειρωνικό σχόλιο στην δισκογραφική βιομηχανία της δεκαετίας εκείνης. Ο Elton μπαίνει στο ρόλο του fan ενός group, ο Bernie Taupin γράφει στίχους και ο παραγωγός Gus Dudgeon προσθέτει χειροκροτήματα και ήχο ακροατηρίου για να δώσει την αίσθηση της συναυλίας. Ορόσημο μέσα από ένα επίσης εμβληματικό album, το «Goodbye Yellow Brick Road«. Αν οι Spiders From Mars του David Bowie δημιουργούσαν φουτουριστικό δέος στα 70’s, οι Bennie And The Jets προκαλούσαν ευδαιμονικά χαμόγελα ειρωνίας.

Ο Μika…
…στο «Good Girl Gone Bad» επιταχύνει οριακά τη συνθετική μανιέρα του Elton John για ένα γρήγορο, κινητικό uptempo με ρετρό pub αίσθημα και ένα πρόσθετο πιανιστικό τρικ που δανείζεται από το «I Love L.A.» του Randy Newman. Απόλαυση.

Gary Glitter - Glitter08. Gary Glitter – Rock ‘n’ Roll Part 2 (1972, Bell)
Από δω ξεκίνησε την φαντεζί καριέρα του ο Gary Glitter, ο πιο απολαυστικός γελωτοποιός του glam rock, φτάνοντας στο Νο.2 της Βρετανίας και στο Νο.7 της Αμερικής. Μια γηπεδική ιαχή στην ουσία και ένα ρυθμικό μοτίβο στα drums, ξεκάθαρο και απόλυτα πρωτοεπίπεδο με χορευτικό knack και τρελή μοντερνιτέ για την εποχή του που παράδοξα προεκτείνεται και στη σημερινή. Το Part 2 του τραγουδιού γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία από το Part 1 (την εκτέλεση με τα φωνητικά δηλαδή) γιατί είναι φτιαγμένο εντελώς σκελετικά, αποδίδοντας πλήρως την απλοϊκότητα του τραγουδιού. Ιστορικό, καθότι σε αυτό βασίστηκαν οι KLF ως Timelords το 1988 και το πάντρεψαν με το κλασικό θέμα του «Dr. Who» για να σκαρώσουν το «Doctorin’ The Tardis«. Από το ντεμπούτο album του «Glitter«.

Ο Μika…
…στο «Touches You» κρατάει τις ιαχές, διατηρεί την δομή της ρυθμικής εξωστρέφειας του τραγουδιού και φτιάχνει ένα «λυτρωτικό» rhythm ‘n’ blues με το απαραίτητο 80’s tip στο ρεφρέν, να έρχεται αυτή τη φορά από το «Father Figure» του George Michael. Ο ρυθμός έχει εκείνη την απόληξη των gospel αλά 80’s.

Dollar - Love's Gotta Hold On Me09. Dollar – Love’s Gotta Hold On Me (1979, Carrere)
Η ζαχαρωτή μελωδία του ντουέτου του David Van Day και της Thereza Bazar έφτασε στο Νο.4 της Βρετανίας, κολλώντας από το μέλι που πρόσθεσε ο Trevor Horn στην παραγωγή. Η φωνή της Thereza είναι περίπου σαν την Minnie Mouse σε ερωτοχτυπημένο mood και τα χορωδιακά φωνητικά από πίσω τον πιο κόντρα διάκοσμο που θα μπορούσε ποτέ να δημιουργηθεί κόντρα στo new wave που έβραζε εκείνη την εποχή. Σήμερα φυσικά, ακούγεται σαν ένα vintage κόσμημα από μια περίοδο που οι Τories είχαν ανάγκη να καθρεφτιστούν στη μουσική σκηνή. Στο ντουέτο των Dollar βρήκαν ένα άξιο στο διαμέτρημά τους, συντηρητικό καθρέφτη.

Ο Μika…
…στο «By The Time» γίνεται γλυκύτερος από οποιαδήποτε άλλη στιγμή του στο δίσκο, με μια έξυπνη παραγωγή να τον στηρίζει από πίσω, η οποία περιέχει όλα τα απαραίτητα νυχτωδικά, αθώα φωνητικά του κόσμου αυτού. Αν πρέπει να βρούμε ένα 80’s αντίστοιχο, στις παραμυθένιες στιγμές της Kate Bush θα το βρούμε.

Captain & Tennille - Love Will Keep Us 10. Captain & Tennille – Love Will Keep Us Together (1975, A&M)
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του πρώην κιμπορντίστα των Beach Boys, Daryl Dragon και της γυναίκας του Toni Tennille είναι ένα εμβληματικό «ελαφρό» κομμάτι που είχε ηχογραφήσει ένα χρόνο πριν -το 1974- ο Neil Sedaka. Η δροσερή ερμηνεία της Tennille που βρήκε ανοιχτό το δρόμο στο αμερικανικό mainstream από την επιτυχία των Carpenters, καθιέρωσε το «ενήλικο» και «γλυκούτσικο» στιλ αυτού του τύπου τραγουδιών. Σήμερα ακούγεται σαν μια πολύ ευχάριστη pop νότα από παλιά με ένα συγκεκριμένο παιχνιδιάρικο groove στα σπάργανά του. Πήγε στο Νο.1 της Αμερικής και στο Νο.32 της πιο επιφυλακτικής Αγγλίας.

Ο Μika…
…στο «One Foot Boy» διατηρεί το ελαφρύ, ακίνδυνο groove του τραγουδιού, μόνο που το μεταλλάσει σε ένα r’n’b για Casio. Θυμίζει έντονα τις πρώτες χαμογελαστές επιτυχίες της Debbie Gibson και της Tiffany, προάγγελοι αμφότεροι του βαριού οπλοστασίου από Britney, Christina και Lady Gaga που θα ακολουθούσε αργότερα.

Neil Sedaka - Hungry Years11. Neil Sedaka – Bad Blood (1975, Rocket)
Στα μέσα των 70’s o Elton John στην ουσία ανέστησε την καριέρα του Neil Sedaka, παίρνοντάς τον στην εταιρία του και βγάζοντάς του έναν δίσκο -το «Hungry Years«- που στην ουσία θα μπορούσε να είναι δικός του. Το «Bad Blood» ανέβηκε εύκολα στο Νο.1 της Αμερικής – ευοίωνο, ευχάριστο και ευτυχισμένο. Μάλιστα ο ίδιος ο Elton κάνει βοηθητικά φωνητικά στο τραγούδι. Η απόλυτη ελτονοποίηση του Neil Sedaka. Οι δύο τους ακούγονται μαζί σαν δύο σκαμπρόζικοι κύριοι που έχουν το rock στην καρδιά τους περισσότερο ως φαντασίωση παρά ως ζωντανή πρακτική.

Ο Μika…
…στο «Toy Boy» γράφει ένα παραμυθένιο, αλά Disney μελωδικό κομμάτι, κάτι σαν δυνητικό θέμα από ταινία με cartoon πρωταγωνιστή ένα toyboy σε γλυκιά συσκευασία. Από τον Elton και τον Sedaka δανείζεται την… πείρα – τέτοια παραμυθένια έγραφε ο Elton στα κατοπινά του χρόνια για το «Lion King» και λοιπές συγκινητικές κινηματογραφικές παραβολές.

Billy Joel Piano Man12. Billy Joel – Piano Man (1973, Columbia)
Το πρώτο hit του Billy Joel που εμφανίστηκε στο αμερικανικό chart (Νο.25) ήταν το ομώνυμο single του album του «Piano Man», ένα παχύ στη βάση του μελωδικό κομμάτι, macho και σοβαρό που θα τον έβαζε μια για πάντα στο θεωρείο των αξιόπιστων τραγουδοποιών. Το «Piano Man» διαθέτει πολύ από τον νεοϋορκέζικο αέρα της εποχής στην οποία γεννήθηκε. Αφηγηματικά αγέλαστο και με μια baroque πνοή στο κελάρισμά του, αποτέλεσε τη βάση για έναν straight αντι-Elton John της εποχής από την άλλη όχθη του Ατλαντικού. Ο Billy Joel στα ξεκινήματά του ακουγόταν περισσότερο σαν βάρδος ιστοριών με μια πίκρα στη βάση τους, παρά ως γνήσιος διασκεδαστής, όπως εξελίχθηκε αργότερα.

Ο Μika…
…στο «Pick Up Off The Floor» φτιάχνει ένα μοντέρνο blues από αυτά που η Carmel στα 80’s επιδιδόταν με περισσότερο στιλιστικό φλέγμα. Ο Mika κάνει φιογκάκια με τη φωνή του, τραγουδάει σχεδόν όλο το κομμάτι σε φαλτσέτο, χαριεντίζεται και βγάζει τον πιο αισθαντικό εαυτό του. Και πάλι η ρετρό διάθεση είναι παρούσα, μιουζικαλάτη και με έναν μόνο προβολέα -μάλλον γαλάζιο- πάνω του.

Bay City Rollers Bye Bye Baby13. Bay City Rollers – Bye Bye Baby (1974, Bell)
Η θρυλική συνθετική δυάδα Bob Crewe και Bob Gaudio είχαν γράψει αυτό το τραγούδι για τους Four Seasons που το είχαν κάνει επιτυχία το 1965 στην Αμερική. Σχεδόν δέκα χρόνια μετά, οι Bay City Rollers από το Εδιμβούργο το παρέλαβαν και το ανέβασαν για ενάμισυ μήνα στο No.1 της Βρετανίας φτιάχνοντας ένα glam rock standard για μαζική κατάνάλωση γκλιτερικής αισθητικής. Ο Bob Wainman κεντάει μια εξαίρετη παραγωγή για την εποχή και οι φωνές καμπανίζουν, οι καμπάνες στο υπόβαθρο φωνάζουν, οι αρμονίες λαμπυρίζουν στο σκηνικό, οι κοθόρνοι – παπούτσια ίσα που κρατούν το συγκρότημα στα ίσα του…

Ο Mika…
…στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου του, «Lover Boy«, προτιμάει ένα χαρούμενο βαριετέ εντελώς παλιακό και χαρούμενο, χοροπηδηχτό και με την υπερφίαλη ανεμελιά που μπορεί να έχει ένα αρσενικό fairy που χαίρεται επειδή είναι τόσο ωραίο lover boy.

Και μετά την παρέλαση των 70’s… 
Το «The Boy Who Knew Too Much» ακούγεται ως το album που οικειοποιεί τον ακροατή του με ένα αστέρι υπερταλαντούχο, ζωντανό, αστραφτερό, κινητικό και τόσο μα τόσο ματαιόδοξο που σε λίγα χρόνια όταν θα έχει κάνει τον κύκλο του, θα αρνείται ότι έχει «τελειώσει» και θα ρίχνει το φταίξιμο για το οτιδήποτε στους «μαλάκες» που δεν τον «πιάνουν».

Μέχρι τότε όμως ο Mika θα είναι ο pop star που δεν μπόρεσε να γίνει ο Robbie επειδή είναι αθεράπευτα κομπλεξικός. Απολαυστικά καβαλημένος τύπος, πραγματικά – τόσο νευρωτικός με την καριέρα του που επέμεινε να αλλάξει το όνομά του από Mica σε Mika γιατί δεν ήταν σίγουρος πώς θα το πρόφερε το κοινό…

 

Posted in Album Of The Week, Music | 4 Σχόλια »

Album of the week ending 19.09.2009

Posted by gone4sure στο 13 Σεπτεμβρίου 2009

Paddy

Prefab Sprout - Let's Change The World With MusicPrefab Sprout
Let’s Change The World With Music
(Kitchenware)

Ο Paddy McAloon αποτελείται από κείνη τη στόφα τραγουδοποιών που φτιάχνουν ακαταχώρητη μουσική, που δεν ανήκουν πουθενά. Ξεβολεύονται όταν τους κατατάσσεις σε genres. Και βέβαια έχει τα δίκια του.

Διότι πώς να κατατάξεις τη μουσική του νέου album του, που έρχεται οκτώ χρόνια μετά το «Gunman And Other Stories» με υλικό που έχει γραφτεί ως συνέχεια του «Jordan The Comeback» του 1990; Το 1993, η εταιρία του είχε γκρινιάξει για το συγκεκριμένο υλικό που της πήγε ο McAloon επειδή διέθετε στιχουργική θεματολογία εντελώς εκτός εποχής… Ούτε λίγο, ούτε πολύ είχε απορριφθεί ως πασέ και ντεμοντέ. Πράγματι, ο McAloon καταπιάνεται με τις εμμονές του: ένα βαθύτερο υπαρξιακό που έχει να κάνει με το ποιοι είμαστε, πού πάμε («Είναι η παρουσία μας στη γη, η πρόβα ή η συναυλία;» αναρωτιέται εδώ) και πώς υπεισέρχεται σε όλο αυτό το αναπάντητο κουβάρι η σχέση του με το θεό, την έννοια της πίστης και τον καταλυτικό ρόλο της μουσικής. Ωστόσο, απέχει μακράν από οποιαδήποτε ντεμοντέ έννοια έχετε στο νου σας.

Βαρύ πυροβολικό πραγματικά, αλλά μην πιστέψετε ότι το album είναι και ηχητικά βαρύ. Το αντίθετο. Έχοντας ως αναγνωρισμένα από τον ίδιο, σημεία αναφοράς μεταξύ άλλων, τον Quincy Jones και τους Chic, ο Paddy φτιάχνει κρυστάλλινα grooves, εντελώς φιλικά στο σώμα, αναμφίβολα ερωτικά και εύληπτα. Πλην όμως έξοχα κλασικά. Το «Let’s Change The World With Music» έχει τη δύναμη να ακούγεται άφθαρτο στον αιώνα τον άπαντα, όπως άλλωστε και το «Jordan The Comeback» του 1990 και το «Andromeda Heights» του 1997. Περιέχει μια pop ακριβή και πολυδαίδαλη, με στέρεη, πολυτελή μελωδικότητα αλλά και ρεφρέν γεμάτα τραγανά αγκιστράκια που σε κάνουν να τα τραγουδάς όπου και αν βρίσκεσαι. Επιπλέον, είναι η καλύτερη παραγωγή της χρονιάς, πρότυπο καλαισθησίας, εμπειρίας και ευφάνταστης χρήσης όλων των δυνατοτήτων μιας τεχνολογικά εξοπλισμένης… κουζίνας στο Durham, στην οποία δρα ο Paddy ως μουσικός.

Υπάρχουν στο album αυτό μερικά αληθινά αριστουργήματα: το «Let There Be Music» και το «Ride» είναι τραγούδια που δεν έχετε ακούσει ανάλογά τους μέσα στη δεκαετία που τελειώνει. Είναι από αυτά που νιώθεις να σε ανυψώνουν όσο τα ακούς, να σε σηκώνουν ψηλά και να σε κρατάνε εκεί για να βλέπεις πανοραμικά το τοπίο. Υπάρχουν άλλα, όπως το «Earth: The Story So Far» που ακούγονται σαν ξέγνιαστα vintage 60’s τραγούδια του John Barry σε κέφια, πανάλαφρα και χαμογελαστά. Άλλα, όπως το «Last Of The Great Romantics» και το «Music Is A Princess» (πώς να μην καγχάσει η Kitchenware με ένα τραγούδι που φαντασιώνεται ότι «η μουσική είναι μια πριγκίπισσα και εγώ ένα αγόρι με κουρέλια»;) μέσα στα παλιομοδίτικα μελωδικά μοτίβα τους μεταφέρουν τη διάθεση ενός πραγματικά ευφυούς και μοναδικού ανθρώπου που είναι αποφασισμένος να γιορτάσει τη ζωή -όχι ζαχαρωτά και μελό- αλλά με μια συνειδητοποιημένη ευδαιμονία και ένα αίσθημα που αναβλύζει πολύ τίμια και ειλικρινά, ιδιαίτερα μετά τις περιπέτειες με την υγεία του – όραση και ακοή σε ταυτόχρονους κίνδυνους.

Κάτι σαν Brian Wilson με βρετανική εκπαίδευση και χωρίς τον αδυσώπητο καλιφορνέζικο ήλιο από πάνω του, ο McAloon στο «Let’s Change The World With Music» έφτιαξε ένα album με τόσο ειρωνικό και camp τίτλο που λίγο θέλει από το να γίνει σοβαρή πρόταση.

Posted in Album Of The Week, Music | 2 Σχόλια »

Album of the week ending 12.09.2009

Posted by gone4sure στο 11 Σεπτεμβρίου 2009

Hawley Photo

HawleyCoverRichard Hawley
Truelove’s Gutter
(Mute)

Είναι σπουδαίος ο Richard Hawley. Η σπουδαιότητά του έγκειται εν πολλοίς στην… ατυχία του. Προέρχεται από το Sheffield που είναι γνωστό πιο πολύ για τους Pulp και τους Human League. Ηχογραφεί στην Mute που είναι πιο γνωστή για τους Depeche Mode και τον Nick Cave. Τραγουδάει σαν τους countrypolitan τραγουδιστές των 60’s όπως ο Roy Drusky και ο Charlie Rich αλλά τον έχουν ατυχώς «ταγκάρει» ως «Sinatra του βορρά». Η μουσική του είναι καταδικασμένη να αποτελεί δυνητική ανάγκη του καθένα, αλλά έχει πλασαριστεί ως εστέτ ιδιορυθμία. Είναι εμπορικός ο Richard Hawley… αλλά το εμπoρικό κύκλωμα κάνει πως δεν το ξέρει.

Είναι τόσο υπέροχα άτυχος ο Richard Hawley. Σε σημείο που είσαι σίγουρος πως αν ήταν τυχερός δεν θα ήταν τόσο σπουδαίος.

Το «Truelove’s Gutter» κυριολεκτεί. Ακούγεται σαν τη στιγμή εκείνη που βρίσκεσαι μόνος σου και δεν ξέρεις πού να βολέψεις στο χώρο μέσα σου και έξω σου εκείνο το αίσθημα διαλυτικής συναισθηματικής έντασης που σε πλημμυρίζει και γίνεται η κατάρα σου. Είναι η μουσική του ανθρώπου που νιώθει σαν ραγισμένο κουκούλι τρυφερότητας. Είναι το γουργουρητό μιας λεχώνας γάτας που νιώθει στην κοιλιά της μια ανεπαίσθητη κίνηση του αδέξιου μικρού της. Εκείνο το υπόκωφο πεντατρύφερο ψέλλισμα πλήρους, και κάτι παραπάνω, αγάπης.

Έκτο album για τον σπουδαίο μοναχικό του Sheffield, έκτη προσπάθεια να πείσει μια μπανάλ επικαιρότητα για την αξία του. Είναι σίγουρο ότι η ατυχία του Hawley θα ακολουθείται πάντα από χαμηλές πωλήσεις αλλά πιστές αφoσιωμένες, γουργουριστές ακροάσεις από τους λίγους που θα τον προτιμήσουν. Σε έναν κόσμο χωρίς marketing, ο Hawley θα έλαμπε ως ο καλλιτέχνης της γειτονιάς, της κωμόπολης, του προστείου ή της μεγαλούπολης – και αν τα νέα ταξίδευαν γερά σε αυτή τη χώρα – θα ήταν ένας αγαπημένος τραγουδιστής του κράτους ή και της ηπείρου. Τραγουδάει σαν συνεπής και λιγότερο χαοτικός Scott Walker σαν απόλυτος εμπνευστής των Jarvis Cocker και των Neil Hannon αυτού του κόσμου και ενορχηστρώνει σαν ερωτοχτυπημένος και σίγουρα συντριπτικά θλιμμένος Owen Bradley.

Το «Truelove’s Gutter» είναι το πιο σπαρακτικό δημιούργημά του – σοφά τεμαχισμένο σε οκτώ ολοκληρωμένες συνθέσεις. Αν περιλάμβανε μία μόνο παραπάνω θα είχα κρεμαστεί. Είναι στιγμές μέσα στο απόλυτα διαχρονικό αυτό μουσικό σύνολο που νιώθεις τόσο στενή επαφή με τον εσωτερικό εαυτό σου που νιώθεις περίπου άβολα. Δεν έχει τίποτα περιτό στα τραγούδια του ο Hawley εδώ, καμία επιπλέον νότα ωραιοποιημένης μελοποιίας. Επιμένει μόνο στην ουσία του συναισθήματος, σε εκείνο το flow με το οποίο κινείται μια ταλαιπωρημένη  ψυχολογική διάθεση, με κινήσεις υπαγορευμένες από σιωπές, παύσεις, αραιούς κιθαρισμούς και κάτι πλήκτρα που έρχονται από μακριά σαν απρόθυμο τρένο. Και όταν ακούς και τους στίχους, όπως του single «For Your Lover, Give Some Time» αλήθεια θες να ανοίξει μια εσωτερική δίνη να σε καταπιεί.

Και η φωνή του; Ακούγεται σαν σβολιασμένο βελούδο. Θες να κλαις αλλά όχι μίζερα. Θες να βαλαντώσεις με φουσκωμένο στήθος από περηφάνεια και φουσκωμένους πνεύμονες από έλλειψη αέρα. Το «Truelove’s Gutter» είναι η επική κατάληψη του καπνού.

Ας σταματήσω εδώ.

Posted in Album Of The Week, Music | 2 Σχόλια »