All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the week ending 15.08.2009

Posted by gone4sure στο 12 Αυγούστου 2009

Mayer

Mayer HawthorneMayer Hawthorne
Strange Arrangement
(Stones Throw)

Θα πρέπει να αποδώσω ευχαριστήριες τιμές σε κάτι ύψιστο, τέλος πάντων, που αξίωσε να προσγειώσει ουρανοκετέβατα το ντεμπούτο αυτού του τριαντάρη στη ζωή μου. Σε μια εποχή που κατέφευγα μανιακά, στην γλυκιά φωνητική soul των πρώτων 70’s, ακούγοντας Dynamic Superiors, Dells και Main Ingredient, έρχεται ο Hawthorne -από το Detroit, παρακαλώ- να παίξει αγνή, αναλλοίωτη, αυθεντικότατη soul, από αυτό το είδος που δίνει νόημα στη γνησιότητα.

Το «Strange Arrangement» είναι ένα απολαυστικό soul album από έναν λευκό τύπο που πρέπει να μεγάλωσε με φθαρμένα σαρανταπεντάρια της Motown και της northern soul σκηνής. Παιγμένο εξ’ολοκλήρου από τον ίδιο, ακούγεται σαν ένα «σπιτικό» αλλά φιλότιμα ενορχηστρωμένο με επαγγελματικές προδιαγραφές «γειτονιάς» soul album που χαίρεται την αγάπη του για τους Delfonics και τους Dramatics. Tραγούδια σαν το «I Wish It Would Rain» και το ομώνυμο του δίσκου μοιάζουν να έχουν βγει από σκηνές στις οποίες οι «βοκαλατζήδες» στο υπόβαθρο στέκονται σε σχηματισμούς και δίνουν τους πιο γλυκείς και ευχάριστους εαυτούς τους στο «λιγωμένο» ακροατήριό τους.

Η soul του Hawthorne είναι smoothie. Απαλή, με αντηχήσεις που σου δημιουργούν ασφάλεια και ευδαιμονία. Απλώνεται με πολιτισμένη ευγένεια γύρω σου και γεμίζει το χώρο, όχι κατακτητικά, αλλά αποφασιστικά. Παίζει στο δίπολο του χορευτικού Motown tip και της μελωδικής σεμνότητας των φωνητικών σχημάτων των 70’s που έκρυβαν όλο το αναβράζον sex appeal τους πίσω από στιλιζαρισμένες χωρίστρες και κοστούμια που δεν φοβούνταν να στραφταλίσουν ξεδιάντροπα μπροστά στα μάτια σου. Το single «Just Ain’t Gonna Work Out» είναι ένα μικρό αριστούργημα και άλλο ένα τέτοιο είναι το «Maybe So, Maybe No» και άλλο ένα τέτοιο είναι το «One Track Mind»…

Ο ίδιος ο Hawthorne, δε, νιώθει την ανάγκη να τραγουδάει με την ηπιότητα και την επίφαση χλιδής που είχε η αστρόσκονη της Philadelphia. Σε κανένα σημείο δεν αφήνεται να καταδείξει την… λευκότητά του – προσπαθεί φιλότιμα, πιστά και για αυτό ιδανικά να αποδώσει το συναίσθημα. Ό,τι τον κάνει απίθανο, δεν είναι η πρωτάκουστη μελωδική φλέβα του -δεν είναι τέτοια, σε καμία περίπτωση- αλλά η συγκινητική προσήλωσή του σε κάτι που για τον ίδιο δεν είναι καθόλου vintage αλλά κανονική καθημερινότητα.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Album of the week ending 15.08.2009”

  1. Stratos said

    Ευχαριστώ! Καταπληκτικός!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: