All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the week ending 08.08.2009

Posted by gone4sure στο 7 Αυγούστου 2009

frankmusikFrankmusik2

FrankcompletemeFrankmusik
Complete Me
(Apparent / Island)

Μετά τον Mika και τον Sam Sparro, ο Vincent Turner, δηλαδή ο Frankmusik είναι η καινούρια ένοχη απόλαυση της pop που έχει μυαλό, παραπάνω τσαγανό και αναμφίβολα μεγαλύτερο cutting edge από το μέσο rock γκρουπάκι του NME. O Vincent, λέει βαφτίστηκε έτσι για να τιμήσει τον παππού του, βετεράνο electro pop μουσικό – ήγγικεν λοιπόν η ώρα που τα εγγόνια παίρνουν τα ηνία στα synths

Η pop που φτιάχνει ο Turner στο ντεμπούτο του «Complete Me» είναι καθαρά πρώτου επιπέδου. Δεν έχει δεύτερο, πόσο μάλλον τρίτο και βάλε. Είναι επιφανειακή, λαμπερή, φαντασμαγορική, δυνατή και εξαιρετικά καλοφτιαγμένη, χάριν κυρίως στον δαιμόνιο Stuart Price που κάνει την παραγωγή, με όλο το άχτι της απελευθέρωσής του μετά το «Confessions On A Dance Floor». Χορευτική, ιδρωμένη, εντελώς προκλητική (στο «When You’re Around» δανείζεται στα κουπλέ τη μελωδική γραμμή του «Golden Brown» των Stranglers για να παίξει hi-NRG και στο «Vacant Heart» «πατάει» πάνω στην «Carmen» του Malcolm McLaren) και ακραιφνώς gay – βρωμοκοπάει poppers και βαθιά νύχτα με strobes. Ωστόσο, ακούγεται τολμηρή, γενναία και… σχεδόν στρατευμένη, ξεκάθαρα ταγμένη στο μαντρί του PVC και των bleeps. Παράδεισος για προηγμένο -χωρίς παρενέργειες- MDMA.

To πραγματικά απολαυστικό πλεονέκτημα του Turner είναι ότι τραγουδάει γαμάτα παρότι είναι ψευδός. Ή μάλλον για αυτόν ακριβώς το λόγο τραγουδάει γαμάτα.  Η φωνή του είναι εξαιρετική – τίποτα λιγότερο. Υπηρετεί με παρρησία το φρενήρες, συμπαγές pop συνολάκι του, με έναν τρόπο που μοιάζει να βάζει στοίχημα ότι δεν θα ανασάνει πουθενά. Έχεις την αίσθηση ότι ο Turner τραγουδάει με μια αναπνοή όλα τα κομμάτια του – όλα ένα κι ένα, δυνητικά singles. Βέβαια χρησιμοποιεί βουλιμικά όλα τα «πρέπει» ενός ικανού, σύγχρονου pop τραγουδιστή: ευέλικτες  ψιλές, καθαρότητα στο μέταλλο, τίγκα φαλτσέτα, παιχνιδιάρικα ρεφρέν, μελοδραματικές κορώνες, φρεσκάδα μαζί με μια αίσθηση πείρας που κουβαλάει, ανεξήγητα από πού. Εκτός αν τα remixes που έχει κάνει σε Pet Shop Boys, Radiohead, CSS, Mika λογαριάζονται ως εμπειρίες που του δίνουν αυτόν τον αέρα του πεπειραμένου.

Στο μουσικό υπόβαθρο, το στοίχημα που κερδίζεται, φαίνεται να ήταν αρχικά, να βάλει να παρελάσουν όλα τα electro «ενέσιμα» μικρόβια που μας έχουν καρφωθεί στο ασυνείδητο από τότε που οι Telex πήγαιναν στην Eurovision το 1980: το italo του Bobby Orlando, το hi-NRG του Patrick Cawley, το γαλλικό phat electro των Daft Punk συγχωνεύονται υπό την εποπτεία του Stuart Price σε ένα άρρηκτο σύνολο, που κάνει θόρυβο -οργανωμένο, είπαμε, όχι ό,τι νάναι- που θες να χορεύεις μέχρι να γονατίσεις. Το single «Better Of As 2» ακούγεται θαυμάσιο -ένα έγκλημα για πολλούς ανθρώπους, μερικούς από τους οποίους γνωρίζω προσωπικά- και άλλα από δω, όπως το αμερικέν «Wonder Woman» που μοιάζει να βγήκε από νεανική 80’s ταινία ή το χορταστικό ως παραγωγή «Time Will Tell», θα γίνουν τοτέμ σε πίστες και σε ραδιόφωνα που τους αρέσει να γεμίζουν το χρόνο τους για πάντα, με αυτό το «τσίκι-τσίκι» που κάνουν τα syndrums.

Άφυλος, θρασύς όσο πρέπει για να διαλύει το σύνδρομο του «καλού παιδιού» και με υφάκι που σε κάνει να συμπεριφέρεσαι νευρωτικά ανάμεσα στο «θέλω να σου σπάσω τα τσαούλια» και στο «θέλω να σου κάνω ό,τι ποτέ δε σου έχουν κάνει», ο Frankmusik είναι η εκδίκηση της μετροσεξουαλικής pop.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: