All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the week ending 01.08.2009

Posted by gone4sure στο 27 Ιουλίου 2009

Broken RecordsPhoto

Broken Records Until The Earth Begins To PartBroken Records
Until The Earth Begins To Part
(4AD)

Nαι, οι Broken Records βγάζουν το λυγμόλαλο λεβεντομαλάκα από μέσα μου, εκείνον που στα 80’s κρυφογούσταρε την φωνή του Wayne Hassey των Mission και κάτι singles των Big Country, που χόρεψε με το «Pan Within» των Waterboys (και έτρεξε να πάρει, μη χάσει, την deluxe έκδοση του «Fisherman’s Blues«), σε κάτι χώρους που παρίσταναν τους ‘rock’, που πάντα είχε μια φανερή, ομολογημένη αγάπη στους Tindersticks και ας αντιμετώπιζε τους καγχασμούς των πιο cool φίλων του, ;όταν ορθά το δήλωνε.

Υπάρχουν μινόρε που μου αρέσουν πολύ. Σφαχτικά πολύ. Και ας αντιτάσσονται στην αλεγκραρία στην οποία ρέπω καθ’ έξιν. Υπάρχουν και κάτι bravados σαν επελάσεις νικηφόρου ιππικού που με διαλύουν, μου βουρκώνουν τα μάτια, σε σημείο να μη βλέπω μπροστά μου. Υπάρχουν δραματικές φωνές στα όρια του επιδαύρειου ξεσκίσματος σωθικών που με κάνουν να θέλω να σηκωθώ να κοπανάω το στήθος μου σαν ‘χαροκαμένος’ (ή σαν υπερφίαλος γορίλας, αν θέλετε). Υπάρχουν θεατρικά τραγούδια γνήσιου ροδομάγουλου, βουνίσιου βλαχο-rock, μεγαλωμένου με τραγόμαλλο και άφθονες ανθεκτικές καρδάρες γάλακτος που μου μιλάνε στην ψυχή.

Ίσως ανακαλύπτω τον Ελληνάρα μέσα μου που επιμένει σαν λοβοτομημένος να αποθεώνει τους James, τον Cave και τους Walkabouts – αυτή τη στόφα που έχουν κάνει τη μελαγχολία, φάμπρικα κομποβελονιάς για σεμεδάκια που έχουν βρει πρόθυμους βουλιμικούς καταναλωτές στην Ελλάδα. Πάρτε για παράδειγμα τους επτά Broken Records που ξεκίνησαν από τη Σκοτία σαν αποφασισμένοι bravehearts να μεταδώσουν την φιλοσοφία του kilt rock σε όλη την υφήλιο μέσω της πολυπράγμωνος πλέον 4AD που δεν διστάζει να στεγάσει ο,τιδήποτε της γυαλίσει, από όποιο χώρο και αν προέρχεται.

O Jamie Sutherland μου δίνει την εντύπωση, έτσι όπως εφορμά στο εναρκτήριο «Nearly Home«, ενός τύπου που σηκώνεται με μπλοκμπαστερική ενεργητικότητα από το σπίτι του στο highland, στραβοβάζει το kilt του και τρέχει σε μια ραχούλα με θέα για το πρωινό τελάλισμά του. Μόνο που δεν σαλαγάει (τουλάχιστον από όσο ξέρω) αλλά ξεφωνίζει την καρδιά του, με έναν πρωτοεπίπεδο, δραματικό τόνο, με στεντόρεια ένταση, με φωνές που που κάνουν τις φλέβες στα μιλίγγια του να πετάγονται, με κάτι άχτια που δεν έχουν προηγούμενο, γενικά. Μεγάλα ζόρια κατατρύχουν τον Jamie και γύρω του, σιγά-σιγά και τελετουργικά, συγκεντρώνονται -στην εν λόγω ραχούλα- για να απλώσουν ακορντεόν, βιόλες, τσέλα και συναφή όργανα επαρχιακής περηφάνειας, οι υπόλοιποι Broken Records, παίζοντας με πολύ ‘broken’ τρόπο τους καημούς και τα πάθη τους.

Οι Broken Records είναι παθιασμένο group, σε κάνει να θες να τσουγκρίζεις συνέχεια τις μπύρες σου που ξεχειλίζουν σε κάτι ποτηράκλες-κολυμπήθρες και να χορεύεις ανεμίζοντας το τσαλακωμένο kilt σου (όχι, κάντε μου τη χάρη, όχι φουστανέλλα, δεν υπάρχουν οι γαμω-έντεχνες αναλογίες εδώ…) είτε για να χορέψεις με το «A Good Reason» επειδή θυμήθηκες τους Pogues, είτε για να σε πάρουν τα ζουμιά από το ντέρτι και τον καημό με το «A Promise«. Είναι τίμιο group οι Broken Records, συγκινητικά ειλικρινές, με ‘αρχίδια’ στη θέση τους, και καρδιά επίσης, στη δική της. Σπανίως ως ποτέ μπλέκουν τις δύο θέσεις, για αυτό ακούγονται τόσο καλαίσθητοι, δυναμικοί, αφοσιωμένοι επαρχιώτες, μπεσαλήδες μουσικοί και -εικάζω- καλοί φίλοι. Στους αμερικανούς ‘συνάδελφους’ δεν αρέσουν μάλλον επειδή ακούγονται tres uncool και αγέλαστοι και άρα μπανάλ. Στους Ευρωπαίους πάλι, που ψάχνουν εναγωνίως τους δικούς τους Arcade Fire, αρέσουν πολύ – έστω και για τους λάθος λόγους. Διότι οι Broken Homes με το λυγμικό, ηρωικό rock τους πιο πολύ ως μια τομή εκπαιδευμένου Bruce Springsteen μοιάζουν με μετανάστες Waterboys, παρά με οποιαδήποτε σύγχρονη έκφανση cool rock.

Αξιαγάπητη, τρελή μπαναλαρία που σε νικάει επάξια με την γκάιντά της.

Advertisements

10 Σχόλια to “Album of the week ending 01.08.2009”

  1. Τι συγκινητικοί μαχαραγιάδες…
    Δίσκος καταδικασμένος να πρωταγωνιστήσει ως ένα απο τα καλύτερα ντεμπούτο άλμπουμς της χρονιάς…

    Περίμενα σπουδαία πράγματα απο αυτούς και δεν με απογοήτευσαν, αντιθέτως επιβεβαίωσαν και με το παραπάνω τις προσδοκίες μου, όταν πέρυσι τέτοιο καιρό είχα ακούσει το συγκλονιστικό «lies» μέσα απο μια σειρά ep’s που κυκλοφόρησαν…

    Ανατριχιαστικός και παθιασμένος ερμηνευτής ο Jamie αισθάνομαι πως αν ο Mike Scott ήταν σημαιοφόρος σε μια κέλτικη παρέλαση ο jamie θα ήτανε πανάξιος παραστάτης.

    Πολλά υποσχόμενη μπάντα, επικό και το artwork του δίσκου απο την πολυαγαπημένη 4ad.

    Υ.γ. Στο τέλος της τελευταίας παραγράφου προφανώς θέλεις να γράψεις broken records και όχι broken homes (εκτός και αν απο την υπέρτατη συγκίνησή σου ακούγοντας το δίσκο σου ήρθε στο μυαλό το απελπισμένο σπαραξικάρδι της Polly και του Tricky…:p )

  2. Τι συμβαίνει με εσένα ρε pagan? Μετά τους Wild beasts πάλι τα ίδια; Πόσες επικες μαλακίες μπορείς να γράφεις σε ένα κείμενο? Συγκινητικοί μαχαραγιάδες, σημαιοφόροι, παραστάτες και κουροφέξαλα. Καταντάς αηδία. Ο Φραγκος δεν αντιγράφετε! Και ουτε καν μας ψηνεις ότι ξέρεις απο μουσική. Τη μια γράφεις…
    «Δε λέω συμπαθητικός ο δίσκος υπάρχουνε 2-3 tracks που ξεχωρίζουνε απο εκεί και πέρα όμως με βάση τα δικά μου κριτήρια αξιολόγησης είναι απλά και μόνο ένας καλός δίσκος και τίποτα περισσότερο.»
    για το δίσκο των Doves (και τους κατηγορείς για κλεψια) και μετά κολλάς το εξώφυλλο του δίσκου τους στους δίσκους που σου αρέσουν. Θα μας τρελάνεις ρε μεγάλε; Σε χτύπησε στο κεφάλι ο έρωτας για τη νέα μπαλαφάρα των Muse και μας έχεις ζαλίσει τα @@ μπαλάκια. Τι να πω? Χρίζεις ψυχολογικής υποστήριξης. Άκου τις δισκάρες των Murder By Death και έλα να μας πεις για τον Jamie (γνωρίζεστε;).

    • Υπάρχει βέβαια και η κλασική ατάκα -πρωκτολογικού περιεχομένου- του Callahan από το «Dead Pool», αλλά εσύ αγαπητέ iiiiiinnnndddiiieeeeFUCK είσαι ξεκάθαρα θύμα «στέρησης» ή (και) «αποχής»…
      Σου συστήνω λοιπόν 1) να ασχοληθείς με το νεοσύστατο blog σου, 2) να ακολουθήσεις τη συμβουλή των Dandy Warhols στο «Get Off» και 3) τη συμβουλή που έδωσε ένας τύπος στον Martin Short στην ταινία «Ιnnerspace»: «Play with it son but don’t talk to it»…
      …με διαφορά το πιο (ανεξήγητα) κακοπροαίρετο σχόλιο που διάβασα εσχάτως. Ελπίζω να μην υπάρξει συνέχεια (τουλάχιστον εδώ)

      Λευτέρης Λάλος
      http://ilovemyradio.blogsot.com

  3. 3 movie quotes & one song for iiiiiinnnndddiiieeeeFUCK

    1) «Opinions are like assholes, everybody has one» (Dead Pool, 1988)

    2) «Play with it son but don’t talk to it» (Innerspace, 1987)

    3) «Get A Life» (Sliver, 1993)

    &

    «Get Off»-DANDY WARHOLS (2000)

    από σεβασμό στο Μ, μόνο αυτά! Έλεος πια με κάθε εξυπνάκια…

    Λευτέρης Λάλος
    http://ilovemyradio.blogspot.com

  4. Τι συγκινητικός μαχαραγιάς που είσαι. Αν ο pagan ήταν σημαιοφόρος σε μια κέλτικη παρέλαση εσύ θα ήσουν πανάξιος παραστάτης. Δάκρυσα από χαρα που τον υπερασπιστηκες. Εισαι τα πάντα όλα

    «Έλεος πια με κάθε εξυπνάκια…»
    Συμφωνώ. Η κακεντρέχεια είναι προνόμιο του φίλου σου. Ο κοσμος το έχει τούμπα και εσυ κρυφο καμαρι.

    Να εισα σιγουρος οτι ο πρωκτός μου απεχθάνεται τέτοιου είδους «στερήσεις». Κρατα αυτα τα απωθημένα για τον εαυτό σου

  5. Indiefuck said

    Μαλακία μου φαίνεται που επεμβαίνω γιατί έχει γέλιο η κατάσταση… Ο fanboy (fangirl?) που καπηλεύεται το βαφτιστικό μου καλά τα λέει. Αλλά δεν μπορείς να παίζεις εμένα και να βάζεις στην ίδια πρόταση τις λέξεις «Δισκάρες», «murder», «by» και «death». Γκέγκε;

  6. elafini said

    Αυτό που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση όμως είναι η στρατιά (για να είμαι και στο κίμα της παρέλασης) των fake hate blogger του Pagan (αυτή είναι η τρίτη φορά που συμβαίνει)και η κατάχρηση των nicknames μας. Πως γίνεται να το «παθαίνει» μόνο ο Pagan αυτό; Σαν να μου μυρίζεται περίπτωση Dr. Jekyll και Mr. Hyde. Έλεος!

    (Gone χίλια συγνώμη για την κατάχρηση και τη σπατάλη χρόνου και ουσίας με ανόητα σχόλια, αλλά έπρεπε να το γράψω…)

    Καλημέρα 🙂

  7. elafini said

    (κλίμα)

  8. Ειλικρινά δεν ξέρω αν πρέπει να γελάω ή να κλαίω για όλο αυτό το ανήθικο,υποχθόνιο,εμετικό κλίμα που δημιούργησε μια εμφανώς «προβληματική» προσωπικότητα με σκοπό να σπηλώσει τον προσωπικό μου δικτυακό τόπο…(και εμένα προσωπικά)

    Αν και απο μέρες γνωρίζω ποιός κρύβεται πίσω απο όλο αυτό,(είχε φροντίσει ο «blogger-φάντασμα» να αφήσει τις πιτσικουλιές του στο προσωπικό μου ημερολόγιο λίγο καιρό πριν ακολουθώντας ανάλογη τακτική) και ενώ αρχικά προτίμησα να μη δώσω σημασία σε «ανούσια» πράγματα, δυστυχώς παρατηρώ ότι το παιχνίδι χοντραίνει συνεπώς είμαι αναγκασμένος να πάρω θέση στο http://ihaveheardthebigmusic.blogspot.com για την διελεύκανση των πραγμάτων…

    Υ.Γ.1 Μ. όπως σε παρακάλεσα και εχτές κατόπιν τηλεφωνικής μας επικοινωνίας το ίδιο κάνω και τώρα, εφόσον υπάρχει δυνατότητα να προβείς σε διαγραφή των σχολίων που ακολούθησαν της κατα τ’άλλα θετικής προσωπικής μου άποψης τόσο για το δίσκο των broken records όσο και για τους wild beasts θα με χαροποιούσε ιδιαίτερα να το κάνεις κάποια στιγμή (αν θέλεις διέγραψε και τα δικά μου σχόλια-κανένα πρόβλημα)

    Υ.Γ.2 Είναι λυπηρό τόσο όμορφα κείμενα για τόσο εντυπωσιακούς δίσκους να συνοδεύονται απο άκομψα σχόλια με κακόβουλες «επιθέσεις»…

    Ευχαριστώ

  9. ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ,ΜΠΡΑΒΟ ΣΑς ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΜΕ ΖΗΛΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΑς

    ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
    http://www.saloniccogrecia.blogspot.com
    http://www.alexandertravel.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: