All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the week ending 25.07.2009

Posted by gone4sure στο 20 Ιουλίου 2009

wild-beasts

Wild Beasts
Two Dancers
(Domino)

Φαντάζει περίπου τρομακτικό αυτό που είναι οι Wild Beasts: τέσσερις τύποι που δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουν μαζικοί στον αιώνα τον άπαντα (ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είμαι σίγουρος), που «σκάβουν» τις εσωτερικές ανάγκες των μοναχικών, που «γαργαλάνε» τα ένστικτα, το πνεύμα και το αίσθημα αυτών που αρνούνται το καθημερινό περιβάλλον τους (επειδή δεν το έχουν επιλέξει), αυτών που επιμένουν να ζουν στην κοσμάρα τους (επειδή την έχουν επιλέξει), εκείνων που προτιμούν να αυτοπροσδιορίζονται ως weirdos γιατί βρίσκουν εμετικές τις κανονικότητες. Οι Wild Beasts είναι το πιο «ύπουλα» ξεχωριστό σύνολο μουσικάνθρωπων που εδώ και δύο χρόνια έχει δημιουργήσει το σούσουρο των… «δικών μας» ανθρώπων στους παραπάνω κύκλους. Το τρομακτικό είναι ότι οι Wild Beasts είναι το μοναδικό από τα περιβόητα καινούρια groups των βρετανικών 00’s που «δημιουργούν ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ανάγκη» να τους (ξαν)ακούσεις και επιπλέον δημιουργούν απόλυτη λαχτάρα να «τους ζήσεις», να τους βάλεις στην μάρσιπο και να πάτε μια βόλτα μαζί εκεί που δεν θα σας ενοχλούν οι άσχετοι

Εστέτ; Εντελώς.
Η επιστροφή της art school pop; Με δόξα και τιμή.
Αφορούν; …Εδώ μπαίνει το τρομακτικό.

Οι Wild Beasts έχουν μια απίστευτη ικανότητα -σχεδόν ούτε οι ίδιοι την έχουν ανιχνεύσει πάνω τους και αυτό ακούγεται- να παράγουν εσωτερικά τραγούδια, όμορφα με έναν τρόπο που δεν έχει να κάνει με κείνα που σιγοψυθιρίζεις στους φίλους σου για να τους πείσεις ότι άκουσες κάτι πολύ καλό. Αυτή είναι η ευχή και η κατάρα τους. Ενώ ακούγονται στα δικά σου αυτιά συγκλονιστικοί, είναι αδύνατον να επικοινωνήσεις την αίσθηση σε άλλους. Έχουν μια καταλυτική δυνατότητα να απευθύνονται μόνο καταπρόσωπον στον πρόθυμο ακροατή τους. Όταν αυτή η «ομορφιά» τους δοκιμαστεί να μοιραστεί με άλλους ακροατές, εξαφανίζεται… Η μουσική των Wild Beasts δημιουργεί δεσμώτες ακροατές και απεγνωσμένους εραστές. Τα αυτιά του «θύματος» δεν λυτρώνονται ποτέ από τις μελωδίες τους που κατακάθονται στην ψυχή τους και δεν γίνεται να τις ξορκίσουν και ταυτόχρονα ερωτεύονται σε ένα μάταιο αίσθημα μαζί τους που ποτέ δεν σαρκώνεται – γιατί πώς διάολο να εκφραστείς τρυφερά απέναντι στη μουσική;

Δεν θυμάμαι στο παρελθόν να έχω νιώσει τόσο «μουγκά» δέσμιος μιας μουσικής που είναι καταδικασμένη να είναι δική μου μόνο και κανενός από τους γύρω μου. Και αν είναι και κάποιου άλλου, δεν γίνεται μεταξύ μας να κάνουμε επαφή με άξονα αυτήν. Ο καθένας την «ακούει» αλλιώς -κυριολεκτικά «την ακούει»- με μόνο κοινό παρανομαστή την ένταση που κλυδωνίζει τις ακροάτριες ψυχές. Πόσες φορές πριν το ένιωσα αυτό; Με τους Blue Nile ίσως, με τους Birth, με τους Sparks σίγουρα, με τον Donald Fagen… Και πάλι, με όλους αυτούς, δεν θυμάμαι να υψώνονταν μπροστά μου τόσο δυσθεώρητα οικοδομήματα από κόσμους τους οποίους μόνο εγώ έβλεπα.

Το «Two Dancers» είναι ένας δίσκος περίπου δέκα φορές καλύτερος από το ντεμπούτο τους «Limbo Panto», πιο ισορροπημένος, ακόμα πιο φιλόδοξος, δεξιοτεχνικός, αρμονικός, πιο έντεχνος και λεπτεπίλεπτος, σαν καλοκεντημένος καμβάς με πολλές διαφορετικές υφές. Είναι επίσης σχεδόν concept -θυμίζει progressive λογική χωρίς τα μαλλιά που δήλωναν αντικομφορμισμό-  φέρνει στο νου τους Roxy Music απαλλαγμένους από το glam, τα νυχτωδικά μοτίβα των Shriekback («When I’m Sleepy…») μαζί με τους καμπανιστούς, ντελικάτους κιθαρισμούς των πρώιμων ‘κολλητών’ της Postcard, όπως οι Aztec Camera («Hooting & Hawling»), που κι αυτοί τους χρησιμοποιούσαν ως ρυθμικά μοτίβα, τις προσπάθειες των Tears For Fears να πείσουν τους εαυτούς τους ότι μπορεί και να χαρούν κάποια στιγμή («All The King’s Men»). Φέρνουν στο νου οντάδες και υπόγεια ταυτόχρονα (στο πιο αισθησιακό και παράδοξα sexy τραγούδι της χρονιάς ως τώρα, «We Still Got The Taste Dancin’ On Our Tongues») όπου τσακώνεσαι με τις ενοχές σου για αυτά που μόνο εσύ ξέρεις.

Και οι φωνές. Αυτές είναι που δεν γίνεται ούτε να ξεριζωθούν από μέσα σου ούτε να τις μιμηθείς ούτε να πεις σε κάποιον πώς είναι… Ο Hayden Thorpe είναι το καλύτερο vibrato της γενιάς του, ένα χερουβείμ της εργατικής τάξης από το Kendal και μια παρουσία που κοσμεί ως κρυφό pin-up, εσωτερικές πλευρές τοίχων, μια παρουσία με βλέμμα παραδομένο στο πουθενά και μορφασμούς οιμωγών στις ψιλές του. Από την άλλη, ο Tom Flemming, πιο στακάτος, μεταλλικός στις ερμηνείες του, σταθερός και αρρενωπός, κρατάει την απόλυτη αντίστιξη στο «επικίνδυνο» χάσιμο του άλλου.

Οι Wild Beasts είναι αυτοί που όταν δω live, το πιθανότερο είναι ότι θα πέσω στα πατώματα άγρια, ενώ για τους γύρω μου θα στέκομαι όρθιος και ευθυτενής. Θα κλαίω και θα λυσσάω και θα θέλω στο τέλος να κάνω κάτι πολύ καταστροφικό γιατί δε γίνεται να παίρνεις έτσι βίαια έναν ολόκληρό κόσμο από μπροστά μου και κανένας να μη μυρίζεται την απώλεια.

Advertisements

9 Σχόλια to “Album of the week ending 25.07.2009”

  1. moon_on_ice said

    Δεν έχω λόγια ούτε για το review σου (τ’ομορφότερο και right to the point απ’όσα θυμάμαι όλ’αυτά τα χρόνια) ούτε για τον ίδιο το δίσκο. Είναι απο τα πράγματα που όσο περισσότερο μιλάς γι’αυτά, εχεις την εντύπωση ότι κάτι σου διαφεύγει. Δε μπορώ να σκεφτώ άλλο υβρίδιο τέτοιας συναισθηματικής καθαρότητας και εξάρτησης

  2. Stratos said

    Αν είναι δέκα φορές καλύτερο από το προηγούμενο προβλέπεται άγριος εθισμός…

  3. elafini said

    Οι Wild Beasts είναι το πιο “ύπουλα” ξεχωριστό σύνολο.
    Ο Hayden Thorpe είναι το καλύτερο vibrato της γενιάς του, ένα χερουβείμ της εργατικής τάξης από το Kendal.
    Αυτές οι φράσεις σου τα λένε όλα.

    Αν και βρήκα το Limbo, Panto ένα σκαλοπατάκι εντυπωσιακότερο (ίσως να φταίει το ότι δύσκολα ξεπερνιέται το αρχικό σοκ), έχω εθιστεί στους Wild Beasts. Λατρεμένο τραγούδι το Two Dancers (I) και μάλλον σοφή επιλογή να μοιραστεί ο πρώτος ρόλος μεταξύ Thorpe και Flemming.

    (κάπου εκεί στα φανταστικά πατώματα θα είμαι κι εγώ…μη με πατήσεις ;))

  4. Τους την έχω στημένη στη γωνία απο πέρυσι όχι φυσικά για να τους κατασπαράξω, αντιθέτως να τους αποθεώσω…

    Και με το «Two Dancers» νομίζω ότι ήρθε η ώρα να το κάνω.

    Καταπληκτικός δίσκος με πολλά και σπουδαία κομμάτια (απο που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις, απο το «when i’m sleepy» που ξέχασαν να ηχογραφήσουν κάποτε οι ιεροκήρυκες της…”μεγάλης νυχτερινής μουσικής”, το «this is our lot» το οποίο βρήκαν ξεχασμένο στα συρτάρια του συγχωρεμένου billy και το έφτιαξαν τόσο μα τόσο δαιμόνια όμορφο (η εισαγωγή του μου φέρνει αστραπιαία στο μυαλό το «nude spoons» των associates αλλά μάλλον δεν…,) ή το στοιχειωμένο μελωδικό θεματάκι που κλείνει το άλλο καταραμένο «underbelly» (κανονικό χτύπημα κάτω απο τη…μέση))

    Τα άγρια θηρία μεγάλωσαν και δείχνουν ότι όχι μόνο ξέρουν να επιβιώνουν αλλά και να εξελίσσονται , το μουσικό εκκεντρικό δίδυμο Thorpe-Flemming εμφανίζεται συνθετικά πιο ζωηρό και πολύστροφο (ενώ φωνητικά σιγοντάρει ο ένας τον άλλον με έξοχο τρόπο)

    Με αυτά και με αυτά ασπάζομαι ταπεινά το κατά «moon_on_ice» Ευαγγέλιον και δηλώνω με πάθος ότι στη δική μου φετινή λίστα ο δίσκος αυτός θα έχει πλέον σπουδαίο λόγο ύπαρξης…
    Και αλήθεια χαίρομαι που δε θα γίνουν ποτέ μαζικοί…
    Έτσι αποκτούν μεγαλύτερη αξία στο πάνθεον των ένοχων απολαύσεων του καθένα …

    Υ.γ.1 Ακόμα δε μπορώ να κατανοήσω τι “σκάλωμα” έφαγες και δεν ήρθες στο Παυλάκη…Θα γούσταρες πολύ…Αλήθεια.

    Υ.γ.2 Εύχομαι να μην κάνεις το ίδιο αύριο με τους αγαπημένους σου ψυχεδελικούς ποπερς…(Mercury Rev)

  5. gone4sure said

    Έχω αίσθηση ότι κάπως, με έναν τρόπο που διαφεύγει από το αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει τριγύρω, αυτό το group θα σπείρει θύματα «από μέσα», από αυτά που γίνονται χωρίς κρότο. Μετράω απώλειες.

  6. Τι ιεροκήρυκες της μεγάλης νυχτερινής μουσικής, τι ένοχες απολαύσεις και τι παπαριές μας γράφεις ρε pagan; Σε βάρεσαν οι Placebo και οι Κόρε. Ύδρο στο κεφάλι

    Ο δίσκος γαμάει και περιγράφεται με μία λέξη. Εκπληκτικός.

  7. CD said

    sto repeat kai akoma metrame mines… :*

  8. Marquise said

    Λειτουργεί ύπουλα και σε χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις.

  9. !!!!!!
    εύγε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: