All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Nick Martinelli: Η ληθαργική κάβλα της Philadelphia

Posted by gone4sure στο 6 Ιουλίου 2009

Aυτό είναι ένα αφιέρωμα στον Nick Martinelli. Στον παραγωγό που ελάχιστοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι ξέρουν ότι αυτός διαμόρφωσε (μαζί με δύο τρεις άλλους, όπως ο Narada Michael Walden) το πρόσωπο της λουσάτης soul από τα τέλη των 70’s, ως τα τέλη των 90’s περίπου.

martinelli-photo

Γιατί τον Nick Martinelli;

01. Είναι ο παραγωγός που νομιμοποίησε την soul της Philadelphia των 80’s στην Αγγλία. Δημιούργησε τον χαρακτηριστικό δικό του ήχο.

02. Θεωρώ ότι είναι τόσο ευπρόσωπο το στιλ του που μπορεί να γίνει αντικείμενο σπουδής δισκογραφίας και μουσικής παραγωγής.

03. Είναι απόλυτα ηδονικός και αισθαντικός. Ληθαργική κάβλα, το συγκριτικό πλεονέκτημά του.

04. Είναι ο παραγωγός που αγάπησε τις φωνητικές ερμηνείες. Είχε αδυναμία στις ντιβάρες του αμερικανικού soul σαλονιού αλλά και στους studs με τις αρσενικές, sexy φωνές. Λένε μάλιστα ότι είχε κάτι τόσο ιδιαίτερο μέσα στο στούντιο που κατά κάποιο τρόπο, δημιουργούσε την ανάγκη στον τραγουδιστή να βγάλει την πιο έντονη, εκφραστική πλευρά του.

05. Τοποθετούσε τόσο έξυπνα τα keyboard riffs στο υπόβαθρο, σε διαλλεκτική σχέση με την rhythm section που έφτιαχνε ύπουλα εθιστικά σχήματα. Σου καρφώνονται στο κεφάλι και δεν σου βγαίνουν με τίποτα.

06. Είναι pop.

07. Το έργο του ως παραγωγός ποιοτικά, αποτελεί μια τεθλασμένη γραμμή και αυτό, προσωπικά σε μένα, τον κάνει γοητευτικό. Είχε κορυφώσεις η δουλειά του αλλά και απίστευτα άχρηστα τραγούδια. Βρίσκω αυτό το rollercoaster ποιότητας, ανθρώπινο και επιπλέον, να έχει πολύ πολύ πλάκα. Κοινώς ήταν ικανός για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο. Από το ασήμαντο και το trash στο πραγματικό glamour και το θεϊκό.

08. Είναι χαμελαιοντικός. Στις τρεις περιόδους του, υπηρέτησε τρεις διαφορετικές πτυχές της Philadelphia soul.
– Στην πρώτη (1979 – 1983), ασχολήθηκε με την disco και την μετεξέλιξή της, το boogie.
– Στη δεύτερη (1984 – 1987) που ήταν και η καλλιτεχνικά πιο έγκυρη, αυτή που τον έγραψε στην ιστορία, ασχολήθηκε με κείνο το κομψό glamorous mid tempo soul στιλ που το πέρασε μέσω Λονδίνου στη χώρα του.
– Και η τρίτη περίοδος (1988 – 1999 και βάλε) είναι της mellow soul, της σουπάρας και της απρόσωπης μελωδικής pop. Και στις τρεις περιόδους έχει ζενίθ και ναδίρ. Στην τρίτη όμως, έβγαλε τα πιο πολλά «σαλονάτα» και cheesy.

09. Αντιμετώπισε τη χορευτική μουσική όχι ως κάφρικη εκτόνωση αλλά σαν έκφραση ισάξια με τη μελωδική τρυφερότητα.

10. Ο δέκατος λόγος που ασχολούμαι τόσο σχολαστικά με τον Nick Martinelli είναι… επειδή δεν έχει ξαναγίνει κάτι ανάλογο σε αφιέρωμα πουθενά.

Γενικά, δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για τον Nick Martinelli πέρα από δύο – τρία καλά βιογραφικά. Όλη την έρευνα για αυτόν την έκανα με συνδυαστικά στοιχεία σε μεγάλο χρονικό διάστημα. Συνολικά, το post αυτό μου έφαγε ένα εντατικό εξάμηνο (οk, κορυφαίος ψυχαναγκασμός…)

tec-records-logo

Bio bullets

@ Mεγάλωσε στην Philadelphia ακούγοντας Motown.
@ Tραγουδούσε στη χορωδία του σχολείου του. Γυμνάσιο Αρρένων του Αρχιεπίσκοπου Neuman.
@ Έκανε σπουδές ιατρικής τεχνολογίας.
@ Δούλεψε για δέκα χρόνια ως υπεύθυνος αποθήκης στην ανεξάρτητη εταιρία διανομής δίσκων Chips.
@ Εκεί απέκτησε την εμπειρία του στις πωλήσεις και τη διανομή δίσκων.
@ Στις αρχές των 70’s άρχισε να παίζει ως dj.
@ Το 1976, η Motown του ζήτησε να γίνει υπεύθυνος προώθησης των χορευτικών κυκλοφοριών της στην Philadelphia, τη Νέα Υόρκη, την Washington και τη Βαλτιμόρη.
@ Το 1978 η TEC Records τον προσέλαβε ως Διευθυντή Πωλήσεων.
@ Mέσα σε ένα χρόνο έγινε Διευθυντής του A&R τμήματος (Artists & Repertoire).
@ Όταν ανέλαβε τη θέση αυτή, έκανε και την πρώτη παραγωγή του στις Direct Current (βλέπε σχετικό λήμμα παρακάτω).
@ Σχεδόν αμέσως από τη στιγμή που ανέλαβε στην TEC το A&R, η εταιρία αγόρασε την WMOT (We Men Of Talent).
@ Καθήκον του Martinelli στην WMOT ήταν να βρίσκει, να υπογράφει και να «χτίζει»  ταλέντα. Υπέγραψε μεταξύ άλλων τους Brandi Wells, Frankie Smith, Barbara Mason, Cecil Parker, Fat Larry’s Band, Captain Skyy.
@ Το 1982 ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής Watch Out Productions.
@ Η επιτυχία της συμπαραγωγής του «Zoom» των Fat Larry’s Band στην Βρετανία τού επέτρεψε να ξεκινήσει πρώτα εκεί το έργο του κάνοντας remixes πριν συνεχίσει με παραγωγές σε αμερικανούς καλλιτέχνες.
@ Μόνιμος σχεδόν συνεργάτης του στην παραγωγή, τη μίξη και το remixin’ έγινε ο David Todd.
@ Tην πρώτη solo παραγωγή του την έκανε στους Βρετανούς Loose Ends το 1983.
@ Στα τέλη των 80’s εμπνευσμένος από την τεράστια επιτυχία της Anita Baker, πέρασε από την χορευτική μουσική στο r’n’b με δεκάδες παραγωγές, ξεκινώντας από την Regina Belle μέχρι την Miki Howard και τον Teddy Pendergrass.
@ Το 1988 βραβεύτηκε από το Ίδρυμα Μουσικής της Philadelphia επειδή πέτυχε να ανεβάσει μέσα σε ένα χρόνο, τα περισσότερα τραγούδια στο top 10 της Αμερικής, συγκριτικά με άλλους παραγωγούς.
@ To 1990 βραβεύτηκε ως Καλύτερος R’n’B Παραγωγός.
@ Στη Βρετανία βρισκόταν συνεχώς στα top 10 των καλύτερων παραγωγών.
@ Το 1989 βρέθηκε στη φυλακή επειδή οι επικεφαλής της WMOT κρίθηκαν ένοχοι για ξέπλυμα χρήματος. «Είχα πέντε επιτυχίες στο chart ενόσω βρισκόμουν στη φυλακή.»
@ Όσο ήταν προφυλακισμένος, έχασε τον καλύτερο φίλο του από καρδιακή προσβολή και έναν πρώην εραστή του από AIDS.
@ Στη φυλακή έγραψε τα «When You Get Right Down To It» και «Can’t Take It Anymore«, μαζί με τον συγκρατούμενό του Reggie Hines, τα οποία βρέθηκαν στο album της Phyllis Hyman, «Prime Of My Life«.
@ Όταν αποφυλακίστηκε, αμέσως προτάθηκε για Grammy για το «Make It Like It Was» της Regina Belle.
@ To 1991 εγκαταστάθηκε στο Miami για να ασχοληθεί με την latin δικσογραφική αγορά.
@ Το 1993 μετακόμισε στο Los Angeles όπου ξεκίνησε την M&M Music Market γράφοντας τραγούδια και κάνοντας παραγωγές για Regina Belle, Chaka Khan, Howard Hewett, Robin S. κ.λπ. (δες σχετικά λήμματα παρακάτω).
@ Πίσω στο Miami ίδρυσε την Paradiso Sound. Άρχισε εκ νέου να «χτίζει» καλλιτέχνες όπως οι Alexis και Tammy Hert στην latin αγορά.
@ Επεκτάθηκε στην αγορά ακινήτων.

wmot-logo

Τι ακολουθεί παρακάτω;

Eπέλεξα ένα κομμάτι από όλους τους καλλιτέχνες στους οποίους ο Nick Martinelli έκανε παραγωγή. Όταν λέω όλους, εννοώ ΟΛΟΥΣ. Συνολικά 78. Φρόντισα να μην αφήσω απ’ έξω κανέναν καλλιτέχνη στον οποίο έχει κάνει παραγωγή, έστω και αν συνεργάστηκε με κάποιον σε ένα μόνο τραγούδι της καριέρας του (αν βρείτε κάποιον που έχω ξεχάσει, παρακαλώ ειδοποιείστε). Προσοχή, όχι μίξη (διότι έχει κάνει σε πάρα πολλούς) ή ενορχήστρωσηΜόνο παραγωγή. Κάποια δεν τα έβρισκα με τίποτα και τα πήρα από το e-bay (Geran!…) κάποια άλλα που δεν περίμενα να βρω πουθενά, τα είχε φυσικά η queen:d στη δισκοθήκη της! Κάποια τα βρήκε ο Άρης. Ευχαριστώ όλους θερμά.

Άκουσα και ξανάκουσα τα τραγούδια (ΠΟΛΛΕΣ φορές) και τα έβαλα σε μια σειρά ιεραρχικής κατάταξης με κριτήριο το πώς μου αρέσουν. Στο τέλος του κάθε κειμένου έχει και ένα ακριβές fun-o-meter για να δηλώνει μια προσωπική συγκριτική αξία που τους δίνω. Πέραν των παραγωγών και συμπαραγωγών του συμπεριέλαβα και κάποια επιλεκτικά remixes που έχει κάνει, με την έννοια ότι το remix είναι στην ουσία πρόσθετη παραγωγή. Εξάλλου, μπορεί κανείς να ακούσει καθαρά στα συγκεκριμένα remixes ότι ο «μαρτενιλικός ήχος» είναι κρυστάλλινα αδιαμφισβήτητος.

Το countdown ξεκινάει από το χειρότερό του και φτάνει στο καλύτερό του.

Σε κάθε λήμμα του post, υπάρχει link στον τίτλο του κάθε τραγουδιού για download, ένα data με τα chart positions του τραγουδιού, το πού περιλαμβάνεται ως αυθεντική κυκλοφορία, τους συνθέτες του, σχόλια στο production tips, ένα μίνι bio στο who is who και ένα ακριβές ποσοστό fun πάντα σύμφωνα με τη δική μου γνώμη.

Άκουσέ τα και συ για να κάνεις τη δική σου κατάταξη.

Με τα παρακάτω κομμάτια, έχεις ένα καλό δειγματολόγιο των παραγωγών του Nick Martinelli.

Από το απόλυτο trash στο απόλυτο glamour.

78. Johnny Mathis & Regina Belle «Better Together»

johnny-mathisData: No.68 U.S. R’n’B chart
Από το: album «Better Together: The Duet Album» (1991, Columbia)
Σύνθεση: Randy Bowland
Production tips: Μπαλάντα ρουτίνας, προχειρογραμμένη και συντηρητική. Aποπληξία. To ντουέτο σέρνεται. Καμία ψυχή – καμία δεξιοτεχνία. Ηχογραφήθηκε κακήν κακώς για να μπει πρωταγωνιστικό στη συλλογή η οποία συγκέντρωνε τα ντουέτα που έχει κάνει μέσα στα χρόνια ο Johnny Mathis, με Dionne Warwick, Deniece Williams, Angela Boffil, Patti Austin κ.λπ. Ίσως το χειρότερο τραγούδι του δίσκου.
Who is who: 74 ετών σήμερα, ερμηνευτής του αμερικανικού «ελαφρού» ρεπερτορίου από το Texas. Μεγάλωσε στο San Francisco. Από jazz μέχρι music hall και από soul μέχρι americain μπαλάντες, το ρεπερτόριό του είναι ανεξάντλητο. Από τα 50’s μέχρι σήμερα δεν έχει σταματήσει να τραγουδάει. Αρχικά jazz – όταν τον ανακάλυψε ο George Avakian της Columbia. Αργότερα, ο Mitch Miller στον πέρασε στην pop μπαλάντα. Το έργο του έχει πολύ σκαρταδούρα αλλά και μερικά κλασικά τραγούδια. Έχει κατηγορηθεί -όχι άδικα- για τις  μελό, σιγουράτζες ερμηνείες του. Έχει ανεβάσει πάνω από εβδομήντα albums του στο αμερικανικό chart.
Fun-o-meter: 0,7/10

77. Merran «Oh Chimera»

merranData:
Από το: single «Oh Chimera / Cat Calls» (1985, Siren)
Σύνθεση: Merran Laginestra
Production tips: To αντι-μαρτινελικό τραγούδι της καριέρας του Nick Martinelli. 80’s power pop σε αμερικανικό στιλάκι. Σαν Pat Benatar. Με όλα τα χαζο-pop κλισέ που προβλέπονται. Uptempo για teen κοινό χωρίς κανένα σημείο αιχμής. Το τραγούδι δεν υπάρχει πουθενά στο internet για download. Το πήραμε από το e-bay.
Who is who: Η Merran Laginestra είναι αυστραλή μουσικός με κλασικές σπουδές στο πιάνο. Στα μέσα τω 80’s δοκίμασε ατυχώς να μπει στο βρετανικό pop κύκλωμα. Έκανε αυτό το single και κάτι φωνητικά στους It’s Immaterial και σε μερικά side projects των Go-Betweens. Από το 1999 μένει στη Μαδρίτη της Ισπανίας και παίζει avant garde πλήκτρα σε διάφορα αυτοσχεδιαστικά jazz σχήματα της πόλης.
Fun-o-meter: 1,06/10

76. Leata Galloway «Cry Me A River»

leata-gallowayData: Non single, album track
Από το: album «The Naked Truth» (1988, Columbia)
Σύνθεση: Arthur Hamilton
Production tips: Η διασκευή στο standard του Αrthur Hamilton γίνεται με νυσταλέο τρόπο. Η Leata Galloway τραγουδάει με ένα αχρείαστο σαλονάτο cool. H χροιά της έχει ένα βαρύ macho στοιχείο.  Ο Nick Martinelli προκρίνει το music hall έναντι της όποιας soul ποιότητας του τραγουδιού. Το αποτέλεσμα είναι ένα μουδιασμένο jazzy easy listening.
Who is who: Τραγουδίστρια – ηθοποιός από το Brooklyn. Έγινε γνωστή από την παράσταση «Hair» στο Broadway. Έπαιξε και σε άλλες παραστάσεις («‘Sophisticated Ladies», «‘Don’t Bother Me, I Can’t Cope», and «Golden Boy»). Στο διάστημα 1983 – 1990 κυκλοφόρησε τρία albums στην Ariola και στην Columbia.
Fun-o-meter: 1,18/10

75. Peggi Blu «Tender Moments»

peggi-bluData: No.91 U.S. R’n’B Chart
Από το: album «Blu Blowin'» (1987, Capitol)
Σύνθεση: Darryl Burgee, Douglas C. Grigsby, S. Wise
Production tips: Ασήμαντο τραγούδι χωρίς ουσιαστικά, συγκεκριμένη μελωδική γραμμή. Γραμμένο ως παιχνίδι για διακριτικά κρουστά. Η παραγωγή του Nick Martinelli προκρίνει την φωνή της Peggi Blu που έχει ξεκάθαρη χροια στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ Chaka Khan και Patti Labelle.
Who is who: Τραγουδίστρια από τη Βόρεια Carolina που ξεκίνησε την καριέρα της ως μια σημαντική session, βοηθητική ερμηνεύτρια σε ηχογραφήσεις πολλών καλλιτεχνών – από Bob Dylan μέχρι Luther Vandross και Stevie Wonder. Στην περίοδο της disco έβγαλε ένα album στην ABC (1980), άλλο ένα στην Capitol (1987) και ένα τρίτο στην Expansion (2002). Η μεγαλύτερη αξίωσή της στη φήμη είναι το πρώτο βραβείο με έπαθλο 100.000 δολλαρίων που κέρδισε στο Μεγάλο Διαγωνισμό Γυναικείας Ερμηνείας του τηλεοπτικού «Star Search» το 1986. Από τότε έχει τραγουδήσει στην ορκομωσία του προέδρου Bill Clinton, στο Las Vegas μαζί με την Streisand, την Πρωτοχρονιά του 2000, έχει εμφανιστεί πολύ στην τηλεόραση και στο θεάτρο, έχει κάνει κινηματογραφικά cameos και ένα ντουέτο με τον Gerald Alston των Manhattans. Τον τελευταίο καιρό πρωταγωνιστεί στο show της «Βlu Sinatra».
Fun-o-meter: 1,24/10

74. RuPaul «Dolores»

rupaulData: Non single, album track
Από το: album «Foxy Lady» (1996, Rhino)
Σύνθεση: Nick Martinelli, Eddie Montilla, RuPaul
Production tips: Uptempo latin house για εντελώς camp gay parties. Η γαϊδουροφωνάρα του RuPaul τον κάνει να μοιάζει με κονφερασιέ σε  αποκριάτικη φιέστα. Ο RuPaul, ψυχωμένος με την Diana Ross,  κάλεσε τον Nick Martinelli να του κάνει παραγωγή στο δεύτερο δίσκο του, όταν άκουσε τι δουλειά είχε κάνει στην ντιβάρα Diana στα μέσα των 90’s. Ακούγεται περισσότερο σαν σκαμπρόζικο ανέκδοτο παρά ως ένα κανονικό χορευτικό track.
Who is who: H 49χρονη αμερικανίδα drag queen βγάζει τα προς το ζειν περιφέροντας την περσόνα της ως celebrity στα media. Μοντέλο, ηθοποιός, τηλεοπτικός μαϊντανός και τραγουδίστρια. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του είναι το ντεμπούτο single του «Supermodel (You Better Work)» το 1993 στην Tommy Boy και το ντουέτο του με τον Elton John στη διασκευή του «Don’t Go Breaking My Heart». Aπό το 1985 έχει κυκλοφορήσει επτά albums με καθοδική επιτυχία μετά το peak στις αρχές των 90’s.
Fun-o-meter: 1,28/10

73. Ben E. King «If You Need A Miracle»

Ben E KingData: Non single compilation album track
Από το: soundtrack «Made In America» (1993, Asylum)
Σύνθεση: Eddie Cunningham, Dennis Knutson
Production tips: To απόλυτο αναπτηράκι – μπαλάντα σε σημείο λοβοτομής. Θα μπορούσε να το έχει ερμηνεύσει ο Bryan Adams, o Sting ή ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα. Γραμμένο για να γεμίσει το soundtrack. Ο Ben E. King χωρίς το soul αίσθημα τραγουδάει σαν κουφάρι. To πήραμε από το e-bay.
Who is who: Ο 71 ετών σήμερα, Benjamin Earl Nelson από τη Βόρεια Carolina ξεκίνησε ως doo wop τραγουδιστής με τους Moonglows όταν ήταν στο γυμνάσιο. Το 1957 μπήκε στους Five Crowns οι οποίοι μετεξελίχθηκαν στους γνωστούς Drifters. Η solo καριέρα του ξεκίνησε από το 1960  και μέχρι το 1992 αριθμεί σε πάνω από δεκαπέντε albums, ακόμα περισσότερες συλλογές και δύο ανεξίτηλα classics που θα ακούγονται για πάντα φρέσκα: «Stand By Me» (1961) και «Supernatural Thing» (1975). Ικανός soul man και αξιοπρεπέστατος συνθέτης.
Fun-o-meter: 1,33/10

72. Billy Preston «It Don‘t Get Better Than This»

billy-prestonData:
Από το: maxi single «Since I Held You Close / It Don’t Get Better Than This» (1986, Motown)
Σύνθεση: Bobby Sandstrom, Michael Price
Production tips: Το τελευταίο single του Billy Preston στη Motown ήταν το ωραίο χορταστικό funk soul «Since I Held You Close» στην πρώτη πλευρά, σε παραγωγή δική του, Sylvia Smith και Wah Wah Watson. Ως b-side είχε αυτό το μελωδικό κομμάτι σε παραγωγή Nick Martinelli. Διεκπεραιωτικό και γλυκερό. Χωρίς καμία ιδιαίτερη ταυτότητα. To πήραμε από το e-bay.
Who is who: Τραγουδοποιός – τραγουδιστής και πιανίστας από το Texas.  Ήταν ο μόνος καλλιτέχνης που εμφανίστηκε με το όνομά του σε δίσκο των Beatles. Στο «Get Back» αναγράφεται ως Beatles & Billy Preston. Θεωρούνταν το πέμπτο, άτυπο μέλος τους. Από το 1965 ως το 2004 κυκλοφόρησε πάνω από τριάντα albums, soul, rythm ‘n’ blues και gospel μουσικής. Σπουδαίος session κιμπορντίστας. Ξεκίνησε με την Mahalia Jackson το 1956 και στην πορεία του συνεργάστηκε με πάρα πολλά κορυφαία ονόματα, στο στούντιο και στις συναυλίες, από Rolling Stones και Sly & The Family Stone μέχρι Ray Charles, Bob Dylan και Eric Clapton. Είχε προβλήματα με το αλκοόλ και την κοκαϊνη. Το 1997 φυλακίστηκε επειδή συννελήφθη με ουσίες στο αίμα του. Πέθανε το 2006 σε ηλικία 59 ετών από προβλήματα του (μεταμοσχευμένου)  νεφρού.
Fun-o-meter: 1,36/10

71. Tene Williams «Power»

tene-williamsData: Non single, album track
Από το: album «Tene Williams» (1993, Pendulum)
Σύνθεση: Kyle Bynoe
Production tips: Mελωδία συντηρητικής γυναικείας soul χωρίς απολύτως τίποτα αξιομνημόνευτο. Η παραγωγή του Nick Martinelli ερωτεύεται την εκφραστική αλλά και λίγο τυπική φωνή της Tene Williams που τραγουδάει «εύχομαι να είχα δυνάμεις να αλλάξω τον κόσμο» κ.λπ. Ακούγεται σαν νιανιά πρωταγωνίστρια οικογενειακής ταινίας του Disney.
Who is who: Tραγουδίστρια από την Νέα Υόρκη. Το όνομά της προφέρεται Ta-nay. Μια επιτυχία όλη και όλη σημείωσε το 1993, το χορευτικό house «Give Him A Love He Can Feel» με φωνητικά στο υπόβαθρο από την Chantay Savage.
Fun-o-meter: 1,41/10

70. Robin S. «What I Do Best»

robin-sData: No.52 U.S. R’n’B Chart, No.112 U.S. Pop Chart, No.43 U.K.
Από το: album «Show Me Love» (1993, Atlantic)
Σύνθεση: Frank Wildhorn
Production tips: Η καμπανιστή φωνή της Robin S. δεν ταιριάζει καθόλου  στην γλυκιά soul. Έχει ένα μέταλλο ασυμμάζευτο. Το τραγούδι είναι η αποθέωση του cheese. Τριτοκλασάτη σύνθεση. Διεκπεραιωτική παραγωγή. Μια ψυχαναγκαστική μπαλάντα που ανταποκρίνεται στο στερεότυπο που θέλει κάθε screamin’ diva να ηχογραφεί και ένα ήσυχο…
Who is who: Η Robin Stone, από το Queens της Νέας Υόρκης, 50 χρόνων σήμερα,  έχει κυκλοφορήσει δύο albums στην Atlantic το 1993 και το 1997 αντίστοιχα. Έχει μείνει στην ιστορία για το αξεπέραστο garage house classic «Show Me Love».
Fun-o-meter: 1,68/10

69. Jomanda «After All This Love»

jomanda-nubia-soulData: Non single, album track
Από το: album «Nubia Soul» (1993, Atlantic)
Σύνθεση: Michael Chizell, Stephanie Lewis
Production tips: Μελωδία «αναπτηράκι», με έντονο gospel στιλ στην ερμηνεία. Τίποτα ιδιαίτερο. Συμβατική, διεκπεραιωτική r’n’b παραγωγή του Nick Martineli  με «ψευδοσυγκινητικό» επικό ρεφρέν. Εξαιρετικές φωνές πάνω από τις οποίες απορρέει το ζητούμενο δραματικό στιλ.
Who is who: Φωνητικό soul dance τρίο από το New Jersey. Joanne Thomas, Cheri Williams, Renee Washington. Διήρκεσαν για δύο albums από το 1991 ως το 1994, στην Atlantic. Χαρακτηριστικά άξιο φωνητικό group που χάθηκε στο σταυροδρόμι του new jack swing, του house και του σαλονάτου cheese. Η μεγαλύτερη επιτυχία τους ήταν το «I Got A Love For You» (1991).
Fun-o-meter: 1,89/10

68. Anthony & The Camp «Who Do You Love (What’s It Gonna Be)»

anthony-campData: Non single, album track
Aπό το: album «Suspense» (1988, Warner Bros)
Σύνθεση: Anthony Malloy, Nick Mundy, Paul Fox, Franne Golde
Production tips: Συμβατικό boogie funk. Άδειος, τσίγκινος ήχος. Αδύναμη σύνθεση. Το solo σαξόφωνο δεν σώζει την κατάσταση στην παραγωγή. Βαρετό.
Who is who: Οι Camp είναι οι Anthony Malloy (φωνή),  Linden Aaron (Drums), Henley Goddard (μπάσο), Crawford Peterson (Synthesizers). Ο Malloy ήταν στους Temper (των οποίων το «No Favors» του 1984 παραμένει classic) και συνεργάτης του Paul Simpson στους Serious Intention. Το funk pop single  «What I Like» είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της μπάντας. Το συγκρότημα βασίστηκε στα sexy looks του Anthony περισσότερο από όσο προβλεπόταν.
Fun-o-meter: 2,32/10

67. Haywoode «I’m Your Puppet»

haywoodeData:
Από το: single «I’m Your Puppet / Take Me Up To Heaven» (1987, CBS)
Σύνθεση: Dan Penn, Linden Oldham
Production tips: H πρώτη εκτέλεση είναι των soul men James & Bobby Purify, το 1966. Ένα κλασικό northern soul κομμάτι γίνεται ζαχαρωτή μπαλλάντα για τη νεαρή τραγουδίστρια. Η παραγωγή του Nick Martinelli είναι προσανατολισμένη στα εφηβικά ακροατήρια που εκείνη την εποχή κατανάλωναν τα προϊόντα της φάμπρικας των Stock, Aitken & Waterman. Το πήραμε από το e-bay.
Who is who: Η Sid Haywoode είναι τραγουδίστρια από την Αγγλία. Στα μέσα των 80’s ηχογράφησε δύο albums με τους Stock, Aitken & Waterman. Μετά τη μέτρια επιτυχία της πήγε στην Αμερική. Εκεί χάθηκαν τα ίχνη της.
Fun-o-meter: 2,57/10

 66. Geoff McBride «Love Is Gonna Get You»

geoff-mcbrideData: Non single album track
Από το: album «Do You Still Remember Love» (1990, Arista)
Σύνθεση: Barry Eastmond, Jolyon Skinner
Production tips: New jack swing στο στιλ της εποχής των πρώτων 90’s. Mid tempo άσκηση από αυτές που υπάρχουν σωρηδόν στα συρτάρια. O Nick Martinelli ενισχύει την soul – gospel ερμηνεία του McBride με βοηθητικά φωνητικά. Δεν σώζει και πολλά από τη συνολική αίσθηση. Το κομμάτι φυτοζωεί.
Who is who: Soul και gospel τραγουδιστής από την Βόρεια Carolina. Στα early 90’s υπέγραψε στην Arista όπου κυκλοφόρησε το album του σε παραγωγή Gerald Levert. Το μεγαλύτερο hit του είναι το «Gotta Good Thing». Έχει τραγουδήσει σε albums της Amy Lee και έχει συνεργαστεί με τον Tim Jackson για κοινές εμφανίσεις. Το νέο του album «Barebones» κυκλοφορεί με τη συνοδεία των Rhythm All Stars της Florida στην εταιρία Silk.
Fun-o-meter: 2,64/10

65. Imagination «I Know What Love Is»

imaginationData: Non single, album track
Από το: album «Closer» (RCA, 1987)
Σύνθεση: Glenn Ballard
Production tips: Mid tempo με μεγάλη έμφαση στην ιδιαίτερη φωνή του Leee Johns. O Nick Martinelli «συμπεριφέρεται» στην φωνή του Johns σαν να κάνει παραγωγή σε μεγάλη ντίβα. Ανώδυνο και ασήμαντο ωστόσο δεν έχει κανένα cuttin’ edge και ο Johns ακούγεται σαν νευρωτικός ευνούχος.
Who is who: Αγγλικό soul τρίο. Leee Johns (φωνή), Ashley Ingram (μπάσο), Errol Kennedy (drums). Οι δύο πρώτοι έκαναν βοηθητικά φωνητικά στους Delfonics και τους Chairmen Of The Board. Στο διάστημα 1981 – 1992 έβγαλαν επτά albums. Έχουν μείνει στην ιστορία κυρίως για το classic «Just An Illusion» και για τα θεατρικά kitsch κοστούμια τους. Με έμφαση περισσότερο στο πολύχρωμο pop στιλ παρά στη soul «κάηκαν» σχετικά άδοξα καθώς τα 80’s προχωρούσαν ιλιγγιωδώς σε αλλεπάλληλες μόδες.
Fun-o-meter: 2,71/10

64. Mission USA «Show A Little Love»

mission-usaData: Νο.33 U.S. R’n’B chart
Από το: album «Search» (1987, Columbia)
Σύνθεση: Randy Bowland
Production tips: Ηδονικό αλλά συντηρητικό soul mid tempo για μαζική κατανάλωση. Έντονα πνευστά και keyboards. Η σιγουράτζα -τόσο όσο soul, τόσο όσο σπαταλημένα χαμόγελα- στην παραγωγή το καταγράφει στα ασήμαντα του βιογραφικού τού Nick Martinelli.
Who is who: Funk soul group από την Philadelphia. Curt Campbell, Bobby Lovett (φωνητικά), Randy Bowland (κιθάρα), Curt Dowd, Sid Weston (keyaboards), John Martin (μπάσο), Russ Weekley (drums). Σημείωσαν δύο επιτυχίες στο r’nb chart από το album τους στην Columbia το 1987. O Randy Bowland ως κολλητός του Martinelli, έγραψε αρκετά τραγούδια για άλλους, με μέτρια επιτυχία.
Fun-o-meter: 3,12/10

63. Carol Kenyon «Give Me One Good Reason»

carol-kenyonData:
Από το: single «Give Me One Good Reason» (1987, Chrysalis)
Σύνθεση: Carol Kenyon, Ricky Smith
Production tips: Χαρακτηριστικά ξηρός, «άδειος» ήχος βρετανικής pop soul αισθητικής από τα προχωρημένα 80’s. Η έμφαση στα drums και στο τσαγανό της φωνής της Kenyon προσπαθεί να αντισταθμίσει την προχειρογραμμένη σύνθεση. Ο Nick Martinelli σχεδόν άπραγος. To πήραμε από το e-bay.
Who is who: Μια από τις άξιες και δραστήριες ερμηνεύτριες της Βρετανίας, ιδιαίτερα σε συνοδευτικά φωνητικά, η Carol Kenyon ξεκίνησε να τραγουδάει στην National Youth Jazz Orchestra από τα δεκατέσσερά της. Η ένταση και το εύρος της φωνής της σύντομα την έφεραν κοντά σε κορυφαία ονόματα, να ενισχύει τα shows τους. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες της είναι το «Temptation» με τους Heaven 17 και το «Don’t Waste Your Time» με τον Paul Hardcastle. H προσωπική καριέρα της δισκογραφικά ατύχησε από κακές επιλογές της εταιρίας της A&M που αποφάσισε να την λανσάρει ως «Πολεμίστρια», με δερμάτινα και όλα τα συναφή.
Fun-o-meter: 3,21/10

62. Diana Ross «I Never Loved A Man Before»

diana-rossData: Non single, album track
Από το: album «Take Me Higher» (1995, EMI)
Σύνθεση: Gerry Goffin, Tom Snow
Production tips: Iκανοποιημένη από τη δουλειά που της έκανε στο χριστουγεννιάτικο album της του 1994, «A Very Special Season», η λαίδη Diana προσέλαβε τον Nick Martinelli και στο επόμενο στούντιο album της, μεταξύ άλλων παραγωγών όπως οι Narada Michael Walden και Brenda Russell. Ο Martinelli είχε χάσει προ πολλού το knack να φτιάχνει κομψά τραγούδια και είχε βουτήξει στις αναίσθητες υπερβολές του σαλονιού. Εδώ σκαρώνει μια ΄τουριστική’ latin μελωδία με πιατίνια σε όλο το μήκος του τραγουδιού (σκουπάκια στα πιατίνια) και μια φολκλορική ακουστική κιθάρα που πλαισιώνει την υπερ-αδιάφορη σύνθεση και τα ζαχαρωτά φωνητικά της ούτως ή άλλως αδιάφορης ερμηνευτικά, Diana.
Who is who: Η εξηνταπεντάχρονη σήμερα Diana Ernestine Ross από το Detroit αφού θριάμβευσε εμπορικά με τις Supremes σε όλη τη διάρκεια των 60’s, ξεκίνησε μια προσωπική καριέρα το 1970 που της απέφερε είκοσι πέντε προσωπικά albums και πέντε ταινίες. Αποφασισμένη να παραμείνει στην κορυφή, η Diana έμεινε περισσότερο στην ιστορία για το σιδηροστόμαχο πείσμα της να ‘γίνει’ – πρώτα ως χαϊδεμένο κορίτσι του Berry Gordy…-  και για την μονίμως στιλιζαρισμένη παρουσία της και λιγότερο για τις τόσο – όσο φωνητικές επιδόσεις της. Ανάμεσα στα κλασικά highlights της είναι το «Touch Me In The Morning» (1973), το θέμα του «Mahoganny» (1975), το καταπληκτικό disco «Love Hangover» (1976) και το «Upside Down» (1980) με τους Chic. Από τις χείριστες στιγμές της είναι τα δύο ντουέτα της με τον Lionel Richie και Julio Iglessias, αντίστοιχα, «Endless Love» και «All Of You».
Fun-o-meter: 3,42/10

61. Kool & The Gang «Strong»

kool-the-gangData:
Από το: maxi single «Strong / Funky Stuff» (1988, Mercury)
Σύνθεση: Dennis Joseph Matkosky, Seward Mont Freeman
Production tips: To 1989 o J.T. Taylor είχε εγκαταλείψει το group και είχε αντικατασταθεί από τον Skip Martin των Dazz Band, τον Gary Brown και τον Odeen Mays. Ήταν η πιο χαμηλή εμπορική φάση της καριέρας του group. Η μελωδία αυτή που συμπεριλήφθηκε στην συλλογή τους «Greatest Hits And More» ως καινούριο κομμάτι, είναι τυπικό μελωδικό «αναπτηράκι». Ο Nick Martinelli σε απόλυτη παραγωγή διεκπαιρέωσης, προσανατολισμένος στην ευρωπαϊκή – γερμανική αγορά της soul περισσότερο. Κλινικό και αποστειρωμένο.
Who is who: Ιστορικό funk group από το New Jersey με αρχηγό τον Robert «Kool» Bell. Από τις πιο ουσιαστικές funk μπάντες των 70’s. Από τις πιο δημιουργικές pop soul χορευτικές μπάντες των 80’s. Το break τους έγινε με το «Ladies Night» του 1989. Έχουν ηχογραφήσει πάνω από τριάντα albums στο διάστημα 1969 – 2007.
Fun-o-meter: 3,58/10

60. Kiara featuring Shanice Wilson «This Time»

kiara-shaniceData: No.2 U.S. R’n’B chart, No.78 U.S. Pop chart
Από το: album «To Change And/Or Make A Difference» (1988, Arista)
Σύνθεση: Charlie Singleton
Production tips: Ευοίωνο αλλά ανώδυνο ντουετάκι ανάμεσα στo ντουέτο της μετριοπαθούς pop soul και την ενζενί της Motown, με εφηβικό στόχο. Γλυκερό και συμβατικό μέχρι αγανάκτησης. Ο Nick Martinelli βάζει τους τραγουδιστές του να τραγουδούν περιπαθώς ανόητους, κούφιους στίχους με συνοδεία χορωδιακών εμφάσεων και πολλών gling glongs στην ενορχήστρωση. Χρυσόσκονη από πλαστικό.
Who is who: Σε παρακάτω λήμμα το ντουέτο των Kiara. Η Shanice Wilson είναι μια τραγουδίστρια ετών τριάντα έξι σήμερα, από το Pittsbourgh που μεγάλωσε στο Los Angeles. Αυτό σημαίνει ότι το 1987 που ντεμπουτάρισε δισκογραφικά ήταν μόλις δεκατεσσάρων ετών. Από τότε έχει κυκλοφορήσει πέντε albums με πιο πρόσφατο το «Every Woman Dreams» του 2006. Ωστόσο οι μεγαλύτερες επιτυχίες της έρχονται από την πρώιμη δισκογραφική δράση της, με το «I Love Your Smile», το «I Like» και το «Saving Forever For You» από το soundtrack του «Beverly Hills 90210».
Fun-o-meter: 3,62/10

 59. Lulu «How ‘Bout Us»

luluData: No.46 U.K.
Από το:
album «Independence» (1993, Dome)
Σύνθεση: Dana Walden
Production tips: Η πρώτη εκτέλεση των Champaign του 1981, έχει γίνει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια γαλανομάτας soul από τις αρχές της δεκαετίας του ’80.  Η διασκευή της Lulu συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της παιδικής ταινίας «Into The West» και στο album της επιστροφής της στην επικαιρότητα μετά την επιτυχία της με τους Take That στη διασκευή του «Relight My Fire». Η παραγωγή του Nick Martinelli επιφυλάσσει στο τραγούδι μια ανθυπο reggae ηλεκτρονική αύρα, σχεδόν balearic. Τίποτα συγκλονιστικό παρότι η φωνή της Lulu συνέχιζε να ακούγεται ακμαία και ζωντανή. Θα μπορούσε ως διασκευή να είναι κάτι παραπάνω από ελαφρύ easy listening.
Who is who: Σκοτσέζα τραγουδίστρια – ηθοποιός – τηλεοπτική παρουσιάστρια από τη Γλασκώβη, η Marie Lawrie είναι εξήντα ενός ετών σήμερα. Έχει κυκλοφορήσει δεκαπέντε περίπου albums στην καριέρα της και θεωρείται το χαϊδεμένο κορίτσι του swingin’ Λονδίνου, χάρη στη συγκλονιστική ερμηνεία της στο «To Sir With Love» από την ομώνυμη ταινία του 1967, τη νίκη της στη Eurovision το 1969 με το «Boom Bang A Bang» (στην πρώτη θέση ισόπαλη με τις συναδέλφους της από Ισπανία, Ολλανδία και Γαλλία) και το beat pop hit  της «Shout». Το 1969 παντρεύτηκε τον Maurice Gibb των Bee Gees για τέσσερα χρόνια και στα τέλη των 70’s υποστήριξε φανατικά τη Margaret Thatcher στις εκλογές – από τις λίγες συντηρητικές καλλιτέχνιδες της pop στην Αγγλία. Συνεχίζει να ηχογραφεί ακόμα και από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 έχει κυκλοφορήσει είκοσι albums.
Fun-o-meter: 3,65/10

 58. Christopher Williams «Lover Come Back»

christopher-williamsData:
Από το: album «Adventures In Paradise» (1989, Geffen)
Σύνθεση: Christopher Williams
Production tips: Τυπικό δείγμα μελωδίας στην οποία ενώ όλα βρίσκονται εκεί, δε λειτοργεί τίποτα. Την ξεχνάς αμέσως. Ο Christopher Williams τραγουδάει με την αρρενωπή δύναμη του r’n’b crooner της εποχής του, η ενορχήστρωση είναι αρκούντως νυχτερινή, το λούστρο είναι αστραφτερό. Μόνο σύνθεση δεν υπάρχει… Ο Nick Martinelli μπουκώνει τα πάντα με τη συνταγοποιημένη, τότε, μανιέρα του.
Who is who: Ανηψιός της Ella Fitzgerald, ο Christopher Williams, τραγουδοποιός και ερμηνευτής από το Harlem της Νέας Υόρκης, δεν βοηθήθηκε ιδιαίτερα από την ηχηρή συγγένειά του καθώς πέρα από μια σειρά μέτριων επιτυχιών στα τέλη των 80’s δεν κατάφερε να μπει στις σελίδες της ιστορίας της soul. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν το «I’m Dreamin'» από το soundtrack της ταινίας «New Jack City» το 1991. Υπηρέτησε στο swingbeat της εποχής του, με την στιβαρή, καλή φωνή του αλλά δεν κατάφερε να κάνει καμία διαφορά. Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα albums το τελευταίο από τα οποία, το 2001 στην ανεξάρτητη Renegade.
Fun-o-meter: 3,68/10

57. Cafe featuring The Hearns Sisters «Want Ads»

cafe-want-adsData:
Από το: maxi single «Want Ads» (1983, Montage)
Σύνθεση: Barney Perkins, Norman General Johnson, Gregory Perry.
Production tips: H συμπαραγωγή του Nick Martinelli με τους Stuart Love και Gregory Perry ήταν μια boogie διασκευή στο Νο.1 των Honey Cone από το 1971. Οι αδερφές Hearns το τραγουδούν σαν να βρίσκονται στο σταυροδρόμι μιας gospel soul ομάδας κοριτσιών και ενός διαλλείματος των Jacksons. Έμφαση στις αρμονίες. Ακούγεται σαν μια ξεκούραστη άσκηση συνθετικής soul. To πήραμε από το e-bay.
Who is who: Δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το ποιες ήταν οι Hearns Sisters. Οι Cafe, προφανώς ήταν μια εφήμερη συνάντηση του Nick Martinelli με τον Stuart Love (που αργότερα επιμελήθηκε τους italo disco Fun Fun) και τον funk soul μουσικό Gregory Perry, μέλος των Shotgun και παραγωγό του Jerry Carr. Αν γνωρίζει κάποιος παραπάνω στοιχεία για τους Cafe, θα τα δεχτώ με μεγάλη χαρά.
Fun-0-meter: 3,72/10

56. Real Thing «We Got Love»

Real ThingData:
Από το: single «We Got Love / Street Scene» (1984, Arista)
Σύνθεση: Terry Britten, Lynsay DePaul
Production tips: Ο Nick Martinelli στην πιο δημιουργική και εμπνευσμένη χρονική περίοδό του, δεν μπορεί να σώσει και πολλά από τη μέτρια σύνθεση. Μεσόρυθμη soul χωρίς ιδιαίτερο λόγο ύπαρξης αλλά αξιοπρεπής. Τη χρονιά εκείνη, όμως, οι Real Thing είχαν αφήσει ήδη πολύ πίσω τους τις μέρες που σήμαιναν κάτι στο βρετανικό chart και απλά συντηρούσαν στοιχειωδώς το μύθο του soul pop ήχου τους με τη φωνή του Eddie Amoo να μην έχει τίποτα να ζηλέψει από τους σύγχρονούς του, soul men αλλά να μην έχει και τίποτα επιπλέον να προσφέρει. Το πήραμε από το e-bay.
Who is who: Έγχρωμο κουαρτέτο από το Liverpool με ρίζες στον ήχο της beat pop της πόλης τους. Οι Eddie και Chris Amoo, Dave Smith και Ray Lake κυκλοφόρησαν έξι συνολικά studio albums από το 1976 ως το 1982 παίζοντας μια χαρούμενη, λουσάτη disco soul. Έχουν μείνει περισσότερο γνωστοί για το εξαιρετικό 70’s σήμα κατατεθέν «You To Me Are Everything» και το ξεσηκωτικό disco «Can You Feel The Force».
Fun-o-meter: 3,85/10

55. Bryan Loren «Lollipop Luv»

bryan-lorenData: No.23 U.S. R’n’B chart, No.105 U.S. Pop Chart
Aπό το: album «Bryan Loren» (1984, Philly World)
Σύνθεση: Bryan Loren
Production Tips: Ευοίωνο και ελαφρύ, χορευτικό electro boogie mid tempo. Συγκρατημένη ερμηνεία με φωνή κάπου ανάμεσα στο χαμογελαστό των αδερφών DeBarge και στο μοντέρνο του Prince. Ξεκάθαρα pop για εφηβικό ακροατήριο. Η στιλιζαρισμένη κιθάρα δίνει το στιλ της εποχής.
Who is Who: Πολυοργανίστας, παραγωγός, τραγουδοποιός και τραγουδιστής ο πολυτάλαντος αυτός τύπος από τη Νέα Υόρκη ηχογράφησε δύο προσωπικά albums (ένα το 1984 και ένα το 1992). ‘Eκανε παραγωγές και έγραψε τραγούδια για ένα ευρύ φάσμα καλλιτεχνών – από Vesta Williams, Shanice Wilson και Eric Benet μέχρι Michael Jackson, Sting και Barry White. Κορυφή στην τούρτα, το «Do The Bartman» από τους τηλεοπτικούς Simpsons! Τα τελευταία ίχνη του παρατηρήθηκαν το 1999 με τις παραγωγές του στο album του Mic Murphy από τους System και στο album των Johnson & Branson.
Fun-o-meter: 3,99/10

54. Kiara «Strawberry Letter 23»

kiara-to-change-or-and-make-a-differenceData:
Από το: album «To Change And / Or Make A Difference» (1988, Arista)
Σύνθεση: Johnny Otis
Production tips: Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που γράφτηκαν στα 70’s, από τα αδέρφια Shuggie και Johnny Otis, πρωτοηχογραφήθηκε από τον Shuggie Otis το 1972 για το album του «Freedom Flight» και πέντε χρόνια αργότερα, οι Brothers Johnson το έκαναν μια θαυμάσια disco funk επιτυχία σε παραγωγή Quincy Jones. Ο Nick Martinelli όμως προτίμησε να λούσει το τραγούδι με την τεχνολογική pop αύρα που αιτούσαν τα charts στα τέλη των 80’s. Το έκανε κατάλληλο για τα teen pop ακροατήρια και καθοδήγησε τους δύο Kiara να το ερμηνεύσουν με όλη την αφελή χαρά αυτού του κόσμου. Μάλλον σε αυτή την παραγωγή πάτησε και η διασκευή του Tevin Campbell που το 1992 συμπεριλήφθηκε στο ντεμπούτο του, αυτή που αργότερα πήρε ο Quentin Tarantino για να χωρέσει στο «Pulp Fiction».
Who is who: Οι Kiara είναι ο Gregory Charley (φωνητικά, μπάσο) και ο John Winston (κιθάρα, βοηθητικά φωνητικά), από το Detroit.  Προφέρονται Kee-air-a που στα Swahili σημαίνει Αλλαγή. Κυκλοφόρησαν δύο albums στη διετία 1988 -1990 στην Arista.
Fun-o-meter: 4,08/10

53. Howard Hewett «Masquerade»

howard-hewettData: Non single, album track
Από το: album «Allegiance» (1991, Atlantic)
Σύνθεση: Howard Hewett
Production tips: Νυχτερινή, ‘αρσενική’ μελωδία, εντελώς βουτηγμένη στο macho ερωτικό στιλ του Hewett χωρίς όμως ιδιαίτερες συνθετικές αξιώσεις. Ο Hewett τραγουδάει πειστικά και παθιασμένα και ο Nick Martinelli τον ακολουθεί με μια περίτεχνη παραγωγή, άρτια αλλά συντηρητική.
Who is who: 52χρονος τραγουδιστής από το Akron του Ohio. Μαζί με την Jody Watley και τον Jeffrey Daniel αποτελούσαν τους θρυλικούς soul poppers Shalamar. Από το 1986 που ακολούθησε solo καριέρα κυκλοφόρησε πέντε albums μέχρι το 1995 και από τότε έκανε την έντεχνη στροφή του τραγουδώντας μαζί με τον George Duke και τον Stanley Clarke, σε jazz funk πλαίσιο. Από το 2001 ηχογραφεί gospel. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του είναι το «I’m For Real» και «Stay» του 1986. Υπήρξε σύζυγος της Nia Peeples και ο άνθρωπος που ευθύνεται για το μοναδικό chart hit της LaToya Jackson, με το ντουέτο τους «Heart Don’t Lie» του 1984.
Fun-o-meter: 4,12/10

52. Valerie Pinkston «Trick Of Fate»

trick-soundtrackData: Non single, album track
Από το: original soundtrack compilation album «Trick (1999, Will)
Σύνθεση: David Friedman
Production tips: Γραμμένο για να τονίσει την μελαγχολία από την ερωτική απογοήτευση του πρωταγωνιστή, το τραγούδι είναι ένα από τα θέματα της gay κομεντί «Trick», με την άνετη φωνή της Pinkston να δίνει την αίσθηση του μελό ρομάντζου χωρίς να γίνεται ιδιαίτερα γλυκερή αλλά και χωρίς να αναδεικνύεται η σπουδαιότητα του μετάλλου της. Διεκπεραιωτική.
Who is who: Μία από τις πιο δραστήριες βοηθητικές ερμηνεύτριες της αμερικανικής soul, η Valerie Pinkston, από το 1985 που τραγούδησε στους Chapter 5, δεν έχει αφήσει καμία πρόταση για δεύτερα φωνητικά να πέσει κάτω. Τρέχει από στούντιο σε στούντιο, συνοδεύοντας στο μικρόφωνο τους πάντες, από Anita Baker και Patti Labelle μέχρι Vanessa Williams, Peabo Bryson, Randy Crawford – ακόμα και τους Kiss. Η φωνητική άνεσή της και το σταθερό μέταλλο της φωνής της είναι αυτά που την κάνουν περιζήτητη ανάμεσα στις mainstream pop παραγωγές της αμερικανικής δισκογραφίας.
Fun-o-meter: 4,22/10

51. Sheena Easton «The Last To Know» 

sheena-eastonData: Non single, album track
Από το: album «No Sound But A Heart» (1987, EMI America)
Σύνθεση: Phil Gladston, Brock Walsh
Production tips: Τυπική μελωδία από το adult contemporary ρεπερτόριο που θα μπορούσε να έχει τραγουδήσει η Melissa Manchester ή η Sara Brightman. To 1990 το ερμήνευσε η Celine Dion όμως. Ο Nick Martinelli δίνει στο τραγούδι μια αδιόρατη soul αίσθηση, πάνλευκη στο στιλ και πολύ λουσάτη για να είναι συναισθηματικά έγκυρη.
Who is who: Η 50χρονη σήμερα Sheena Shirley από τη Σκοτία έκανε μια εντυπωσιακή καριέρα στα 80’s και μία συντηρητική διατήρηση των κεκτημένων της στα 90’s. Μέσα σε είκοσι χρόνια, από το 1980 κυκλοφόρησε δεκάξι albums με highlights, την πρώτη μεγάλη επιτυχία της «Morning Train», το «For Your Eyes Only» από την ομότιτλη ταινία James Bond -αμφότερα του 1981- και το «Sugar Walls» (1984) που της έγραψε ο Prince. Ο τελευταίος είναι αυτός που είναι υπεύθυνος για το καλύτερο υλικό της Sheena στα τέλη των 80’s με τα ντουέτα του μαζί της («Arms Of Orion» και «U Got The Look») και το album της «101».
Fun-o-meter: 4,28/10

50. Dionne Warwick & The Spinners «I Don’t Need Another Love»

dionne-warwickData: No.84 U.S. R’n’B chart
Από το: album «Greatest Hits 1979 – 1990» (1990, Arista)
Σύνθεση: Michael Sutton, Brenda Sutton
Production tips: Η πρώτη συνεργασία της Dionne Warwick και των Spinners, το δροσερό No.1 του 1974 «Then Came You» είχε παραγωγό τον Thom Bell. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, η συνεργασία τους επαναλήφθηκε με παραγωγό τον Nick Martinelli και συμπεριλήφθηκε στην συλλογή της Warwick που συγκέντρωνε τις επιτυχίες της από τη δεκαετία της στην Arista. Το τραγούδι, γραμμένο από ένα έμπειρο συνθετικό ντουέτο με εμπειρία στην Motown είναι ευχάριστο, ελαφρύ και ρηχό. Δε φέρει τίποτα από την λάμψη της Philadelphia των 70’s. Δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό. Απέχει όμως από οποιαδήποτε έννοια σπουδαιότητας.
Who is who: Η Dionne Warwick από το New Jersey, 69 ετών σήμερα, ήταν στις Gospelaires, ως έφηβη μαζί με την αδερφή της Dee Dee Warwick και τη θεία της Cissy Houston. Μόνο η ξαδέρφη της έλειπε τότε, Whitney Houston, ίσως επειδή στα 50’s δεν είχε γεννηθεί ακόμα. Η Dionne, βασική μούσα του ντουέτου Burt Bacharach και Hal David είναι μόλις δεύτερη στην κατάταξη του Billboard μετά την Aretha Franklin σε αριθμό επιτυχιών στο διάστημα 1955 – 2000. Έβγαλε πάνω από τριάντα πέντε στούντιο δίσκους – χώρια οι αναρίθμητες συλλογές. Eίναι αυτή που ερμήνευσε μερικά από τα πιο κομψά 60’s pop κομμάτια, όπως τα «Don’t Make Me Over», «Promises Promises» και «I Say A Little Prayer». Έχει βραβευτεί αναρίθμητες φορές για τα επιτεύγματά της.
Οι Spinners επί τριάντα χρόνια διέπρεψαν με την θαυμάσια φωνητική soul τους, κυρίως για τις εταιρίες Motown και Atlantic. Από το 1957 που τους ανακάλυψε ο Harvey Fuqua των Moonglows, κατόπιν σπουδαίος παραγωγός της soul, μέχρι και το 1989 ηχογράφησαν δεκάξι albums, όλα κινούμενα σε αξιοπρεπέστατα επίπεδα, με την περίοδο των 70’s να αποτελεί και την πιο δημιουργική τους. Πρώτος τους βασικός τραγουδιστής ήταν ο G.C. Cameron.Έχουν μείνει στην ιστορία για classics όπως τα «I’ll Be Around» και «Could It Be I’m Falling In Love» (αμφότερα του 1972) αλλά και για το «Workin’ My Way Back To You» και το «Cupid» του 1980. Παρότι μετά την αποχώρηση του Wynne το 1977 (για να πάει στους Parliament) τίποτα δεν ήταν ίδιο με τον επίσης άξιο βασικό τραγουδιστή John Edwards, οι Spinners αποτελούν ένα από τα πιο συνεπή και παραδειγματικά συγκροτήματα της αμερικανικής soul.
Fun-o-meter: 4,35/10

49. Gladys Knight & The Pips «Complete Recovery»

gladys-knightData: Non single, album track
Από το: album «All Our Love» (1987, MCA)
Σύνθεση: Anne Godwin, Ian Prince
Production tips: Aπό τελευταίο album που ηχογράφησε η Gladys Knight με τους Pips. Χορευτική στιλπνή soul. Εξαιρετική φωνή, φυσικά. Εντεινόμενη από σαξόφωνο και μια κινητική rhythm section. Το rappin’ μέρος των Pips ακούγεται απολαυστικό. Ο Nick Martinelli χρησιμοποιεί σε επανάληψη ένα riff στο υπόβαθρο που μοιάζει πολύ με αυτό του «Ain’t Nobody» της Chaka Khan.
Who is who: H αυτοκράτειρα της soul από την Atlanta της Georgia. 65 ετών σήμερα. Από το 1958 που δημιούργησε τους Pips με την αδερφή της Brenda, τον αδερφό της Merald «Bubba» Knight και τα ξαδέλφια της Eleanor και William Guest, μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει πάνω από τριάντα albums με τους Pips , και οκτώ solo, στην Motown, την Buddah, την Columbia και την MCA. Δραστήρια ουμανίστρια. Αξεπέραστη φωνητικά ως μια από τις πιο αναγνωρίσιμες soul κυρίες. Τα κλασικά τραγούδια της είναι δεκάδες ανάμεσα στα οποία η εξαιρετική εκτέλεσή της στο «I Heard It Through The Grapevine» και στο «Help Me Make It Through The Night». Τα «Midnight Train To Georgia», «If I Were Your Woman», «I’ve Got To Use My Imagination» και «Neither One Of Us Wants To Be The First To Say Goodbye» είναι εκ των ων ουκ άνευ σε οποιαδήποτε 70’s soul συλλογή θέλει να σέβεται τον εαυτό της.
Fun-o-meter: 4,68/10

48. Cuca «Young Love»

cucaData: No.62 U.S. R’n’B Chart
Από το: maxi single «Young Love» (1987, Alpha International)
Σύνθεση: Joe Jefferson, Randy Kantor, Jeff Hartman
Production tips: Freestyle χορευτικό mid tempo σύμφωνα με τη μόδα της εποχής, χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις, όχι καλύτερο από τις Sweet Sensation, όχι χειρότερο από την Taylor Dayne. Η παραγωγή του Nick Martinelli, του έμπειρου Randy Cantor και του Joe Jefferson, έχει συμπεριλάβει όλα τα στερεοτυπικά καλούδια της latin αγοράς.
Who is who: H λατίνα Cuca Eschevaria ήταν μία βοηθητική τραγουδίστρια σε soul και dance ηχογραφήσεις της εποχής της. Πρόσφερε τα φωνητικά της στους Rose Royce, την Phyllis Hyman και τους Pretty Poison, στην περίοδο 1986 – 1990. Έβγαλε ένα και μοναδικό single προφανώς ως επιβράβευση στις καλές υπηρεσίες της στο στούντιο…
Fun-o-meter: 4,74/10

47. 5th Power » No Intermission»

Fifth PowerData: Non single, compilation track
Από το: original soundtrack compilation album «Beverly Hills 90210 – The College Years» (1994, Warner Bros)
Σύνθεση: Alex Brown, Nick Martinelli, Mich Hansen, Joe Balmaati
Production tips: Για τραγούδι μη-πρωταγωνιστικό σε soundtrack – συλλογή, είναι πραγματικά καλογραμμένο και αβαντάρεται ιδιαίτερα από την εξαιρετική φωνή της τραγουδίστριας την οποία αγνοώ εντελώς. Καλή, υποψιασμένη smooth soul από ένα περιστασιακό σχήμα που προφανώς δημιουργήθηκε στο studio από τον Nick Martinelli για τις ανάγκες της ταινίας.
Who is who: Αγνοώ παντελώς το αν οι 5th Power συνέχισαν να ηχογραφούν και μετά το «No Intermission». Αυτό που ξέρω είναι ότι προφανώς πήραν το όνομά τους από την πέμπτη εξουσία που προφανώς είναι η οικονομική ή το διαδίκτυο (σύμφωνα με το wikipedia) ή από το ομότιτλο album του jazz κουίντέτου του Lester Bowie από το 1978.
Fun-o-meter: 4,87/10

46. Babyface & Karyn White «Love Saw It» (Eric Schilling & Nick Martinelli Remix)

babyfaceData: –
Από το: album «A Closer Look» (1991, Solar / Epic)
Σύνθεση: Babyface, L.A. Reid, Daryl Simmons
Production tips: Αρχικά συμπεριλήφθηκε στο ομότιτλο album της Karyn White του 1988 και η ομοιότητά του με το «Liberian Girl» του Michael Jackson είναι κάτι παραπάνω από προφανής. Το 1989 είχε φτάσει στο Νο.1 του U.S. r’n’b chart.  Το remix που έκανε ο Nick Martinelli με τον Eric Schilling δύο χρόνια αργότερα, ξεφεύγει κατά πολύ από το new jack swing που επέβαλλε τότε ο Babyface. Με ονειρικό στιλ και μπόλικο βελούδο, ο Μartinelli μεταχειρίζεται το ντουέτο με την ερωτική εκείνη αύρα που είχε ήδη γυμνάσει στις mainstream soul παραγωγές του.
Who is who: Ο 51 ετών σήμερα Kenneth Edmonds, κιθαρίστας, παραγωγός, τραγουδοποιός και πιανίστας από την Ινδιανάπολη, πήρε το παρατσούκλι Babyface ενόσω βρισκόταν στην εφηβεία του, από τον Bootsy Collins. Μετά τους Manchild και τους Deele έκανε solo καριέρα που απέδωσε από το 1986 μέχρι σήμερα οκτώ albums, αλλά έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους δημιουργούς του new jack swing μαζί με τον συνεργάτη του Antonio «L.A.» Reid, με τον οποίο δημιούργησε την εταιρία LaFace. Τα αδέλφια του Kevon και Melvin Edmonds ήταν στους After 7.
Η καλιφορνέζα τραγουδίστρια Karyn White, 45 ετών σήμερα, αφού απέκτησε εμπειρία δίπλα στον O’Bryan το 1984 και ηχογράφησε με τον Jeff Lorber το 1985, ξεκίνησε solo καριέρα που απέδωσε μόλις τ;έσερρα albums στο διάστημα 1988 – 1995. Oι μεγαλύτερες επιτυχίες της παραμένουν το «The Way You Love Me» (1988), το «Secret Randezvous» (1989) και το «Romantic» (1991). Παντρεύτηκε τον Terry Lewis από τους Time και έναν εκ των δύο πάλαι ποτέ κραταιών Jam & Lewis.
Fun-o-meter: 4,96/10

45. D’atra Hicks «Love & Happiness»

datra-hicks1Data: Non single, album track
Από το: album «D’atra Hicks» (1989, Capitol)
Σύνθεση: Al Green, Mabon Hodges
Production tips: Διασκευή στο classic του Al Green από το album του «I’m Still In Love With You» του 1972. Συμπαθητική uptempo soul προσέγγιση σε ένα απαιτητικό ερμηνευτικά τραγούδι με τον Nick Martinelli να δίνει αυτόν τον χαρακτηριστικό late 80’s, χορευτικό ήχο στο studio, γεμάτο γυναικεία συνοδευτικά φωνητικά που πλαισιώνουν την  D’Atra που στη συγκεκριμένη περίπτωση μεταμορφώνεται σε screamin’ diva.
Who is who: Η D’Atra ως παιδί θαύμα από το Harlem, έπαιξε στο musical «Mama, I Want To Sing». Τους θάμπωσε όλους. Έβγαλε ένα πολυσυλλεκτικό album το 1989. Απογοήτευσε κοινό και εταιρία (λόγω χαμηλών πωλήσεων). Το 2007 επέστρεψε με καινούριο με τίτλο «Finally It’s My Time». Oι ευσεβείς πόθοι του τίτλου έμειναν στο ράφι.
Fun-o-meter: 4,98/10

44. Marva Hicks «One Good Reason»

marva-hicksData: No.65 U.S. R’n’b chart
Από το: album «Marva Hicks» (1991, Polydor)
Σύνθεση: Karen Manno, Jonathan Rosen
Production tips: Αισθαντική, ηδονική mid tempo μελωδία. Η φωνή της Hicks έχει κάτι από τον κρυστάλλινο τρόπο ερμηνείας της Phyllis Hyman. Ευοίωνο και feel good κομμάτι. O Nick Martinelli τονίζει για μια ακόμα φορά την αντίστιξη ανάμεσα στα βοηθητικά φωνητικά και την βελούδινη rhythm section.
Who is who: Πολύ καλύ βοκαλίστρια από την Virginia. Αρχικά gospel και μαθήματα θεάτρου. Κυκλοφόρησε ένα single το 1981 στην Infinity («Looking Over My Shoulder»). Μετά έκανε βοηθητικά φωνητικά. Όταν την ανακάλυψε ο Stevie Wonder την σύστησε στην Polydor, αφού του έκανε τα καλύτερα γυναικεία φωνητικά στo album «Characters» το 1985. Η Hicks κυκλοφόρησε μόνο ένα προσωπικό ομώνυμο album.
Fun-o-meter5,06/10

43. Stephanie Mills «I Feel Good All Over»

stephanie-mills-i-feel-good-all-overData: No.1 U.S. R’n’B Chart
Από το: album «If I Were Your Woman» (1987, MCA)
Σύνθεση: Gabriel Hardeman, Annette Hardeman
Production tips: Ερωτική μελωδία «γυναικείας» νοοτροπίας, σε mellow soul. Αρχικά προοριζόταν για την Patti Labelle, η οποία όμως αρνήθηκε να το ερμηνεύσει. Το βρήκε cheesy. Τα χορωδιακά μέρη εντείνουν για μια ακόμα φορά το πάθος της τραγουδίστριας. Η αίσθηση είναι ζεστή και επικοινωνεί το γουργουριστό αίσθημα της ικανοποίησης από έναν έρωτα που γνωρίζει προκοπή. Η σύνθεση βασίζεται όλη πάνω στην ερμηνεία της. Χωρίς αυτήν, είναι μια αδιάφορη, συνοδευτική πλάτη.
Who is who: Σπουδαία τραγουδίστρια από τη Νέα Υόρκη. «Το Μικρό Κορίτσι Με Τη Μεγάλη Φωνή» τη χαρακτήρισαν όταν σε εφηβική ηλικία υποδύθηκε την Dorothy στο θεατρικό «Wizard Of Oz» στο Broadway. Τότε, μάλιστα τα είχε φτιάξει και με τον Michael Jackson. Aρχικά, άνοιγε τις συναυλίες των Isley Brothers. Ξεκίνησε από την Motown το 1974 αλλά το 1979 γνώρισε πραγματικά μεγάλη επιτυχία στα χρόνια της στην 20th Century. Από το 1974 ως το 2004 έχει κυκλοφορήσει δεκαπέντε albums. Μετά την 20th Century, πήγε στην Casablanca και στην MCA. Το 1980 παντρεύτηκε τον Jeffrey Daniel των Shalamar. Έκτοτε έχει κάνει τρία διαζύγια. Στα τέλη των 90’s έκανε φωνητικά στον Bunny Sigler στην Philadelphia International.
Fun-o-meter: 5,15/10

42. Miki Howard «Love Under A New Management»

miki-howard1Data: No.2 U.S. R’n’B chart, No.89 U.S. Pop chart
Από το: album «Miki Howard» (1989, Atlantic)
Σύνθεση: Gabriel Hardeman, Annette Hardeman
Production tips: Επικών συναισθηματικών διαστάσεων mellow soul μπαλάντα. O μύθος θέλει το τραγούδι να αποτελεί μια αναφορά στην ερωτική σχέση που είχε την εποχή της ηχογράφησής του, η Miki Howard με τον Gerald Levert (των Levert). Όταν κυκλοφόρησε όμως το single, η σχέση είχε διαλυθεί. Τα χορωδιακά μέρη των κοριτσιών ντύνουν την ερμηνεία της ντίβας, σε διαλλεκτική σχέση. Πολύ βαθύ soul αίσθημα. Η παραγωγή του Nick Martinelli τονίζει την προζάτη εξομολόγηση της Howard μετά τα μέσα του τραγουδιού.
Who is who: Τραγουδίστρια – soul ντίβα από το Chicago. Αρχικά τραγουδούσε στους Side Effect – αντικατέστησε την Sylvia St. James. Σύναψε ερωτική σχέση με τον αρχηγό του group, Augie Johnson και έκανε δύο παιδιά μαζί του. Από το 1987 κάνει solo καριέρα. Μέσα σε είκοσι χρόνια έχει κυκλοφορήσει οκτώ προσωπικά albums. Έχει κάνει φωνητικά στους Roy Ayers, Wayne Henderson, Stanley Turrentine. Έκανε μια cameo εμφάνιση ως Billie Holiday στη σκηνή του club στην ταινία «Malcolm X» του Spike Lee και άλλη μία στο «Poetic Justice» του John Singleton, μαζί με την Janet Jackson.
Fun-o-meter: 5,21/10

41. Teddy Pendergrass «This Is The Last Time»

teddy-pendergrass-joyData: Non single, album track
Από το: album «Joy» (1988, Elektra)
Σύνθεση: Gabriel Hardeman, Annette Hardeman
Production tips: Παλομοδίτικη για την εποχή της, soul μπαλάντα. Επικό ρεφρέν και χορωδιακά φωνητικά εντείνουν την κορύφωση. Ερμηνευτικό ρεσιτάλ. Τον συνοδεύει σε φωνητικό solo «ίσο» η Charlene Holloway και πίσω η Cynthia Biggs και η Annette Hardeman. Tυπική Martinelli παραγωγή της τελευταίας περιόδου του.
Who is who: Εμβληματικός τραγουδιστής της Philadelphia. Ταυτισμένος με την ερωτική αντρική soul ερμηνεία. Το παρατσούκλι του Teddy Bear δεν είναι καθόλου τυχαίο. Ήταν αρχικά drummer των Cadillacs και στα πρώτα 70’s τραγουδιστής των Harold Melvin & The Blue Notes. Αξίωσε να μετονομαστεί το συγκρότημα σε Teddy Pendergrass & The Blue Notes. O Harold Melvin φυσικά αρνήθηκε. Ο Teddy αποχώρησε και ξεκίνησε προσωπική καριέρα το 1977. Διήρκεσε είκοσι χρόνια. Απέδωσε δεκατρία albums. Από το 1982 βρίσκεται σε αναπηρικό καροτσάκι από ένα τρακάρισμα με την Rolls Royce του με ένα δέντρο για να αποφύγει ένα μηχανάκι. Αποσύρθηκε εντελώς από την μουσική το 2006.
Fun-o-meter: 5,42/10

40. Bernard Wright «Who Do You Love» (Nick Martinelli & David Todd Remix)

bernard-wrightData: No.6 U.S. R’n’B chart
Από το: maxi single «Who Do You Love» (1985, Manhattan)
Σύνθεση: Bernard Wright, Lenny White
Production tips: Σε παραγωγή Lenny White και Marcus Miller το τραγούδι αυτό αποτελεί και τη μεγαλύτερη επιτυχία της προσωπικής καριέρας του Wright. Ο Nick Martinelli μαζί με τον David Todd πρόσθεσαν ηχητικά καρυκεύματα, βαθαίνοντας τα κρουστά και ενισχύοντας τα καθόλου σπουδαία αλλά φιλότιμα φωνητικά του Wright. Το τέμπο είναι καλοφτιαγμένη τεχνολογική soul και το remix που τραβάει το τραγούδι στα άκρα του, δίνει μια extra βελούδινη αίσθηση.
Who is who: 46χρονος δεξιοτέχνης κιμπορντίστας από το Miami της Florida που διέπρεψε στο jazz funk επί μία δεκαετία, προωθημένος από τον Lenny White και τον Tom Browne. Στο διάστημα 1981 – 1990 κυκλοφόρησε πέντε albums στην GRP, την Arista, την EMI- Manhattan και την Benson.
Fun-o-meter: 5,51/10

39. Rose Royce «Just My Imagination»

rose-royce-fresh-cutData: Non single, album track
Από το: album «Fresh Cut» (1986, Omni)
Σύνθεση: Barrett Strong, Norman Whitfield  
Production tips: To απόλυτο soul standard των Temptations – Νο.1 το 1971. Διασκευή από ένα κουρασμένο funky soul συγκρότημα, που προσδοκά να ξαναγνωρίσει επιτυχία. Ονειρική, συνεπής soul βετεράνων που αποτίει φόρο τιμής σε γλυκιά διαχρονική soul βετεράνων. Δεν διακινδυνεύει τίποτα και δεν υπόσχεται τίποτα παραπάνω από τη γλυκύτητά της. Ο Nick Martinelli δεν πρέπει να κουράστηκε πολύ για να φτιάξει τη διασκευή των Rose Royce στα μέτρα της εποχής. Απλά τονίζει την ευαίσθητη αύρα του τραγουδιού και την γλυκιά, παραμυθένια φωνή του Kenny Copeland.  Άτολμη γενική αίσθηση, συντηρητική και μάλλον κλινική.
Who is who: Λαμπερή soul funk μπάντα από το Los Angeles που έδρασε στο διάστημα 1976 – 1990 με έντεκα albums συνολικά στην καριέρα της. Τέσσερα δικαίως πολύ πετυχημένα στα 70’s, έξι στα 80’s και ένα τελευταίο το 1990. Έκαναν το μεγάλο crossover από την ταινία «Car Wash» του 1976 και στάθηκαν τυχεροί που βρέθηκε στο δρόμο τους ο σπουδαίος μέντορας – παραγωγός Norman Whitfield την κατάλληλη εποχή, έχοντας ήδη «τακτοποιήσει» τους Temptations, τους Undisputed Truth και την Yvonne Fair μεταξύ άλλων. Ως βασικές τραγουδίστριες πέρασαν από το group, οι Gwen Dickey και Rose Norwait, πριν αναλάβει σταθερά η Ricci Benson από το 1980. Τα υπόλοιπα μέλη την περίοδο του συγκεκριμένου τραγουδιού ήταν οι Kenny Copeland (φωνή, πνευστά), Henry Garner (drums), Lequiente Jobe (μπάσο), Michael Moore (σαξόφωνο) και Freddie Dunn (πνευστά).
Fun-o-meter: 5,56/10

38. Rocket «Here Comes My Love» (Nick Martinelli Remix)

rocketData: No.72 U.S. R’n’B Chart
Από το: maxi single «Here Comes My Love» (1982, Quality)
Σύνθεση: Lotti Golden, Richard Scher
Production tips: Η παραγωγή του Raymond Rock είναι τυπική του νεοϋορκέζικου boogie disco των Crown Heights Affair. Ο Nick Martinelli απλά τονίζει την ήδη στιβαρή rhythm section και φροντίζει να παρατείνει το suspense μετά τα handclaps, με τα περάσματα των φωνητικών και των keyboards.
Who is who: Οι Rocket είναι στην ουσία η ένωση τριών διαφορετικών groups της disco soul: οι Crown Heights Affair (Ray Cock -drums, παραγωγή, keyboards και φωνητικά, William «Bubba» Anderson – κιθάρα,  Arnold Wilson – μπάσο και Audrey Wheeler – φωνητικά), οι Strikers (Bobby Gillion – κιθάρα, και A.C. Brown – κρουστά), και οι Unlimited Touch (Philip Hamilton – κιθάρα, Lenny Underwood – keyboards, Stephanie James – φωνητικά) συν την εξαιρετική disco τραγουδίστρια Carol Douglas. Ηχογράφησαν ένα ομότιτλο album στην καναδική Quality από το οποίο βγήκαν τρία singles.
Fun-o-meter: 5,64/10

37. Peabo Bryson & D’Atra Hicks «Palm Of Your Hand»

peabo-bryson-all-my-loveData: Non single, album track
Από το: album «All My Love» (1989, Capitol) και το album «D’Atra Hicks» (1989, Capitol)
Σύνθεση: Jonathan Rosen, Karen Manno
Production tips: Συμπαθέστατο mid tempo με γερές ερμηνείες. Ο Nick Martinelli αφήνει στην παραγωγή το φωνητικό παιχνίδι του Peabo και της D’Atra να ηγηθεί. Οι δύο ερμηνευτές συμπορεύονται αρμονικά, ανταγωνίζονται μεταξύ τους, μπαίνουν σε trip αυτοσχεδιαστικής ακροβασίας, γίνονται ένα «μέσο ζευγάρι». Mετά, το break του τραγουδιού, τα vibes αναλαμβάνουν τη συνοδεία του ντουέτου.
Who is who: Ο Peabo ξεκίνησε με τους Al Freeman & The Upsetters το 1965, μετά πήγε στους Moses Dillard & The Tex-Town Display στο διάστημα 1968 – 1973 και μετά έγινε εσωτερικός παραγωγός στην εταιρία Bang. Η πρώτη του δισκογραφική solo εμφάνιση έγινε μέσα από την μπάντα του Michael Zager, τους Moon Band το 1976. Από τότε και μέχρι πρόπερσι που κυκλοφόρησε το πιο πρόσφατο album, ο Peabo Bryson έχει κυκλοφορήσει είκοσι albums, έχει δημιουργήσει μια φήμη ως ο ερμηνευτής των ντουέτων και των soundtracks και έχει διαπρέψει ως ένας από τους πιο συνεπείς και παραγωγικούς καλλιτέχνες της mainstream soul. Μεταξύ των ντουέτων του βρίσκονται και τα δύο με την Regina Belle για το «Aladdin» του Disney που τους χάρισε και Grammy και για το «Leonard 6», με την Roberta Flack (δύο ολόκληρα albums), με την Celine Dion, την Melissa Manchester, με την Debbie Gibson! Το συνθετικό ντουέτο του τραγουδιού, Jonathan Rosen και Karen Manno έγραψε πολύ υλικό στα τέλη των 80’s – αρχές 90’s για μια σειρά από σαλονάτα, mainstream αστέρια, όπως η Phyllis Hyman, Stephanie Mills, Noel Pointer, Lisa Fischer, Regina Belle και Angela Bofill. Είχαν ειδικευτεί στην soul μπαλάντα, την «σούπα», αυτό που προορίζεται κυρίως σε πιο ενήλικο καθωσπρέπει κοινό, που θέλει να καμώνεται ότι δεν έχει χάσει ακόμα τους ερωτικούς χυμούς του.
Fun-o-meter: 5,78/10

36. Sybil Thomas «Rescue Me»

sybil-thomas-rescue-meData:
Από το: maxi single «Rescue Me» (1983, West End)
Σύνθεση: Kae Williams Snr., Terri Jeffries
Production tips: Eλαφρύ, πανάλαφρο (σαν πούπουλο) boogie. To δίδυμο Nick Martinelli και David Todd στην παραγωγή. Όμορφα pop soul φωνητικά. Ρυθμός υπογραμμισμένος από το λακωνικό riff της κιθάρας. Δεν κουνιέται ρούπι από τις συμβάσεις της εποχής αλλά δε σε νιάζει κιόλας να ξεκουνηθεί…
Who is who: Άξια βοκαλίστρια στα 70’s σε έντεχνες jazz ηχογραφήσεις των Raul De Saouza, Jay Hoggard, Oliver Lake, σε jazz funk ομορφιές των George Duke και Gary Bartz αλλά και στη soul του Luther Vandross και στην electro pop των Beds. Στην περίοδο που ηχογράφησε το «Rescue Me» ήταν μέλος στο βραχύβιο boogie soul group των Raw Silk μαζί με τον Bert Reid και τον Ronald Dean Miller, οι οποίοι ηχογράφησαν δύο singles στην West End. Το «Do It To The Music» από αυτά τα τραγούδια, παραμένει απολαυστικό χωρίς να χάνει καθόλου την ιστορική σημασία του μέσα στα χρόνια.  Προσωπική ηχογράφησή της δε γνωρίζω άλλη πλην του «Rescue Me»… Οι συνθέτες του κομματιού ήταν ο διάσημος ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός Kae Williams Snr. ο οποίος είχε μεταξύ άλλων γράψει τραγούδια για τους B.B.Q Band, τους Change και την Phyllis Hyman (προσοχή, όχι o γιος του Kae Williams Jr., μέλος των Breakwater) και η Terri Jeffries που στη συνέχεια θα γινόταν συνεργάτιδα βοκαλίστρια του Paul Simpson και άλλων στην περίοδο του house.
Fun-o-meter: 5,88/10

35. Jean Carne «Ain’t No Way»

jeancarne1Data: No.23 U.S. R’n’B chart
Από το: album «You’re A Part Of Me» (1988, Omni)
Σύνθεση: Carolyn Franklin
Production tips: Η πρώτη εκτέλεση είναι της Aretha Franklin, στο album «Lady Soul» του 1968, γραμμένο από την αδερφή της Carolyn. H εκτέλεση της Carne έχει ένα χαρακτηριστικό bluesy gospel αίσθημα που τονίζεται από το τραχύ γρέζι της φωνής της. Αντίστοιχα η παραγωγή του Nick Martinelli έχει διατηρήσει ένα πολύ νυχτερινό, απλό στιλ.
Who is who: H 62χρονη Sarah Jean Perkins από την Atlanta, είναι μία από τα ανεξίτηλα δισκογραφικά στολίδια της Philadelphia soul. Ξεκίνησε από τη σκηνή της jazz με τον σύζυγό της τότε, Doug Carn και από το1976 ξεκίνησε την καριέρα της με τέσσερα εξαιρετικά albums στην Philadelphia International, συνέχισε με ένα στην Motown, δύο στην Omni και ένα τελευταίο στην Vamni το 1995. Από τις πιο βαθιές, ιδιόρρυθμες και αναγνωρίσιμες γυναικείες φωνές της soul. Tα κλασικά της τραγούδια συμπεριλαμβάνουν τα «Was That All It Was», «My Love Don’t Come Easy», «Don’t Let It Go To Your Head», «Closer Than Close» και τα δύο ντουέτα της – «I’m Back For More» με τον Al Johnson και η διασκευή του «Lets Stay Together» με τον Bobby Militello.
Fun-o-meter: 5,91/10

34. Joanna Gardner «Special Feelings»

joanna-gardnerData: Non single, album track
Από το: album «Joanna Gardner» (1985, Philly World)
Σύνθεση: Joanna Gardner, McKinley Horton, Donald Robinson, Nick Martinelli
Production tips: Είναι η χρονική περίοδος που ο Nick Martinelli κάνει δημιουργικές παραγωγές και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του στοιχεία είναι τα keyboard riffs τα οποία επαναλαμβάνει σε μοτίβα, ‘ύπουλα’ μέσα στις συνθέσεις. Η soul αυτού του τραγουδιού ακούγεται αστραφτερή και λαμπερή γεμάτη με την χυμώδη φωνή της Gardner και το διακριτικό σαξόφωνο στο break. Απολαυστικό χωρίς να αιτεί πρωταγωνιστική ακρόαση ντε και καλά. Νιώθει εξίσου καλά και στο υπόβαθρο στο χώρο του ακροατή.
Who is who: Ερμηνεύτρια από την Philadelphia με πολύ σύντομη καριέρα. Από τα δεκάξι της είχε φτιάξει τη μπάντα της, την Joanna’s Band με την οποία εμφανιζόταν στο club της μητέρας της . Σε μία περίοδο που δούλευε ως part time κοσμηματοπώλισα στη Philadelphia γνωρίστηκε με τους Loose Ends οι οποίοι μπήκαν στο κατάστημα να ψωνίσουν. Η Joanna εντυπωσιασμένοι από το στιλ τους έπισαε κουβέντα μαζί τους και έγιναν φίλοι. Ο Nick Martinelli που εκείνη την περίοδο έκανε παραγωγή στους Loose Ends ενθουσιάστηκε με τη φωνή της και την υπέγραψε μέσα σε έξι μέρες στην Philly World. Το συγκεκριμένο μοναδικό solo album της Gardner δεν είναι σπουδαίο, ωστόσο είναι περιζήτητο ανάμεσα στους soul fans σήμερα. Η Gardner έκανε φωνητικά στο album «So Where Are You?» των Loose Ends, και δύο ντουέτα, ένα με τους Harold Melvin & The Blue Notes (βλέπε σχετικό λήμμα παρακάτω) και ένα με τον Eugene Wilde το 1985, το «First Love Never» από το soundtrack της ταινίας «Rappin'».
Fun-o-meter: 5,98/10

33. Five Star «All Fall Down»

five-star-all-fall-downData: No.15 U.K. No.65 U.S. Pop, No.16 U.S. R’n’B chart
Από το: album «Luxury Of Life» (1985, Tent)
Σύνθεση: Barry Blue, Robin Smith
Production tips: Nτεμπούτο single του εφηβικού, τότε group. Glamorous, ρυθμική tech – soul. Kαθόλου άσχημη. Στεκόταν ταιριαστά μέσα στο κλίμα της εποχής. Βρετανικό αντίστοιχο των Jacksons, εμπλουτισμένο μόνο με όλα τα κομφόρ του στούντιο και την τεχνολογία. Πρόθεση ξεκάθαρη: σαλόνι και χλιδή στα πρότυπα ενός bon chic bon genre συνδρόμου. Ο Nick Martinelli καλεί τους Loose Ends να κάνουν ενορχήστρωση. Ο ίδιος οργανώνει το φρέσκο, τότε, εφηβικό συγκρότημα, πάνοπλα και αλάνθαστα. Θα ήταν παράδοξο να μην γνωρίσουν επιτυχία. Σημασία στα γλυκά φωνητικά. Εκκίνηση για μια καριέρα βασισμένη σε αυτή τη συνταγή που κρατήθηκε ψηλά σε εμπορικές κλίμακες για μια τουλάχιστον πενταετία.
Who is who: Πενταμελές οικογενειακό συγκρότημα από το Romford, με δύο αγόρια και τρία κορίτσια -όλα αδέλφια- που οργανώθηκαν από τον πατέρα τους Buster Pearson σε ένα φωνητικό σύνολο στα πρότυπα των Jackson 5. Οι Steadman και Delroy (τα αγόρια) και Doris, Lorraine, Deniece (τα κορίτσια – η τελευταία σε ρόλο  βασικής τραγουδίστριας) είχαν μάλιστα από την αρχή της καριέρας τους δική τους εταιρία που έφτιαξε ειδικά για αυτούς ο πατέρας τους. Η καριέρα τους διήρκεσε από το 1985 ως το 2001 με άνιση αριθμητικά και ποιοτικά, δημιουργική παραγωγή δίσκων: εννέα albums συνολικά απέδωσε η φαμίλια – επιχείρηση, τέσσερα από τα οποία στο δεύτερο μισό των 80’s -τα πιο πετυχημένα- άλλα τρία στο πρώτο μισό των 90’s και ένα τελευταίο το 2001. Σχεδόν και τα πέντε μέλη των Five Star δήλωσαν πριν από δύο χρόνια ότι θέλουν να ηχογραφήσουν προσωπικά albums… Οι συνθέτες του τραγουδιού, έμπειροι μαθουσάλες της αγγλικής pop για είκοσι χρόνια: ο Barry Blue ήταν υπεύθυνος για την επιτυχία των Ηeatwave, αλλά και για τραγούδια της Cheryl Lynn, των Toto Coelo και των Bananarama μεταξύ άλλων. Ο χαμελαιοντικός Robin Smith ήταν υπεύθυνος για την επιτυχία των Pasadenas, αλλά και για τραγούδια των Rockmelons, των Wa Na Nee και της O’chi Brown μεταξύ άλλων και μέλος του hard rock super group Phenomena μαζί με τον Glenn Hughes και τον Cozy Powell.
Fun-o-meter: 6,08/10

32. Booker Newberry III «I Get Romantic»

booker-newberry-love-townData: –
Από το:
album «Love Town» (1984, Boardwalk)
Σύνθεση: Herb Smith
Production tips: Kινητικό τραγούδι στο λατινόπρεπο στιλ των De Barge που έσκιζαν εκείνη την εποχή. Θυμίζει πολύ το «Rhythm Of The Night». O Nick Martinelli τονίζει σοφά την τεράστια αντίθεση του χαρούμενου, σχεδόν εφηβικού soul pop ρυθμού με τα βαριά, soulful φωνητικά. Γνήσια electro soul. Φλερτ με την electro Motown της εποχής. Το rappin’ στη γέφυρα του τραγουδιού μετά το break, αποκαλύπτει έναν Newberry πραγματικά ευέλικτο. Παρά τα μυθώδη κιλά της φωνής του (και του κορμιού του).
Who is who: Τραγουδιστής και κιμπορντίστας από το Ohio που ξεκίνησε από τους Mystic Nights το 1971 για να προσχωρήσει στους Sweet Thunder, μια θαυμάσια disco soul μπάντα των μεσαίων 70’s που διήρκησαν μέχρι το 1979 και κυκλοφόρησαν συνολικά τρεις δίσκους. Ο Newberry τραγουδούσε και στο αδελφό συγκρότημα των Impact (1976 -1977) αλλά και στον προσωπικό δίσκο του ιδρυτή τους, Damon Harris το 1979. Ως solo κυκλοφόρησε δύο δίσκους στο διάστημα 1984 – 1986 (στην Boardwalk και στην Omni). Έχει μείνει στην ιστορία για το «Love Town» σε παραγωγή του Bobby Eli, ένα κομμάτι που ακόμα θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ σε οποιαδήποτε λίστα έχει να κάνει με την 80’s μετεξέλιξη της disco. O συνθέτης του τραγουδιού Herb Smith έγραψε για όλη τη σκηνή της Philadelphia – από Fatback και Billy Paul μέχρι Miles Jay και Dexter Wansel και Jones Girls.
Fun-o-meter: 6,13/10

31. Mikki featuring Starz «Dance Lover»

mikk-dance-loverData:
Aπό το: maxi single «Dance Lover» (1985, Renaissance)
Σύνθεση: Lawrence Goodman, Terri Jeffries
Production tips: Χαρακτηριστικό underground boogie disco από τα μέσα των 80’s. O Nick Martinelli μαζί με τον Ted Wing έκαναν μια αλάνθαστη παραγωγή. Ρολλαριστή και όμορφη. Αναδεικνύουν τα φωνητικά των Starz. Ως σύνθεση όχι ανεπανάληπτη. Γίνεται όμως πραγματικά ιδιαίτερη από τα φωνητικά του group.
Who is Who: Η Mikki Farrow δεν είναι μία ακόμη τραγουδίστρια από το roster της Philadelphia. Ήταν μία ξύπνια γυναίκα που μπλέχτηκε στη σύνθεση τραγουδιών -πέρα από την βοηθητική ερμηνεία στο στούντιο- δίνοντας σε άλλους καλλιτέχνες τραγούδια της. Έβγαλε ένα album το 1982 στην Emarald City («Mikki») σε παραγωγή Norman Harris και τέσσερα singles στο πρώτο μισό των 80’s. Ωστόσο στα 70’s είχε συμμετάσχει σε πολλές ηχογραφήσεις, γράφοντας τραγούδια από το 1973 ως το 1979, για τις Three Degrees, τους Four Tops, τις First Choice, την Loleatta Holloway και την Melba Moore. Το απόλυτα άχρηστο trivia είναι ότι έπαιζε… ντέφι στο album «The Whole World Is Dancing» των Trammps το 1979! Χα! Από τους συνθέτες του τραγουδιού, Lawrence Goodman ήταν παραγωγός γνωστός και ως L.G. The Teacher και η βοκαλίστρια Terri Jeffries αργότερα συνεργάστηκε με τον Paul Simpson και έκανε φωνητικά σε πάρα πολλούς καλλιτέχνες στα τέλη των 80’s και στα 90’s.
Fun-o-meter: 6,28/10

30. Stone «Girl I Like The Way That You Move»

stone-girl-i-like-the-way-you-moveData: –
Από το:
maxi single «Girl I Like The Way That You Move» (1982, West End)
Σύνθεση: Auvil Gilchrist, Daniel Terry, Roland Nembhard, Don Howard
Production tips:  Funk boogie με έντονο electro κορμό. Χυμώδες και πληθωρικό, underground χορευτικό mid tempo. Η παραγωγή του δίδυμου Nick Martinelli και David Todd που έκαναν και τη μίξη σε συνεργασία με τον Auvil Gilchrist είναι μια θαυμάσια electro εμπειρία.  Soulful αντρικά φωνητικά στο υπόβαθρο. Βιμπράφωνο που δίνει μια ιδιαίτερη αίσθηση. Σε όλη τη διάρκειά του, παρεμβάλλονται μια σειρά από bleeps που προσομοιάζουν στα bubbles που κάνουν τα χημικά υγρά που βράζουν σε ένα εργαστήρι.
Who: Τετραμελής disco funk μπάντα με τους Auvil Gilchrist, Daniel Terry, Roland Nembhard, Don Howard, οι οποίοι έβγαλαν πέντε maxi singles, στο διάστημα 1981 – 1987 διαδοχικά στην West End («Time», «Girl I Like The Way You Move»), την Sound Of  New York («Crazy»), την Sunnyview («Puppet»), την Beacon («More). Το «Time» είναι ένα all time classic – ένα υπέροχο standard που έχει μείνει ακλόνητο μέσα στα χρόνια στις προτιμήσεις των disco fans. Ο Gilchrist ήταν ένας εμπνευσμένος παραγωγός με ωραίες ιδέες,  που μετά τους Stone συνέχισε μέχρι τα πρώτα 90’s με παραγωγές στους Kinky Foxx, τους K.C.M., τους Basic Black κ.λ.π.
Fun-o-meter: 6,39/10

29. Lenny White featuring Keely Curtis «Didn’t Know About Love ‘Til I Found You» (Extended Nick Martinelli Remix)

Lenny WhiteData: No.31 U.S. R’n’B Chart
Από το: maxi single «Didn’t Know About Love» (1983, Elektra)
Σύνθεση: Melvin Palmer
Production tips: O έμπειρος Lenny White γνωρίζει πώς να κάνει ένα ρυθμικό soul κομμάτι να ακούγεται ακέραιο στο χορευτικό χαρακτήρα του αλλά και απόλυτα ραδιοφωνικό και θελκτικό από ένα μεγάλο φάσμα κοινού. Σπεσιαλίστας της φόρμας, όσο και ο Nick Martinelli που τονίζει τη φωνή της Keely Curtis αποφασιστικά αλλά και την ενορχήστρωση της μπάντας. Η τελευταία επιτυχία του Lenny White στα charts.
Who is who: Ο 60χρονος drummer Leonard White διέπρεψε αρχικά στις jazz ηχογραφήσεις του Miles Davis («Bitches Brew»), Freddi Hubbard («Red Clay») και κυρίως στις μπάντες Return To Forever και Azteca, στην περίοδο 1972 – 1977. Aπό το 1977 ηχογράφησε solo δύο albums στην Nemperor, πριν σχηματίσει το funk group των Twennynine με τους οποίους ηχογράφησε επτά albums στην Elektra, την Wounded Bird και την DCI ως το 1983. Το 1994 επέστρεψε στα λημέρια της jazz για άλλα τέσσερα albums στην Trauma και στην Hip Bop ως το 2004. Εξαίρετος session man.
Fun-o-meter: 6,45/10

28. Debbie Trusty «Searchin’ For Some Lovin»

debbie-trustyData:
Από το: maxi single «Searchin’ For Some Lovin'» (1982, West End)
Σύνθεση: Darnell Jordan, Joel Eddie Bryant, Janice Gugliuvza, Υvonne Gray
Production tips: Ευοίωνο και χαρούμενο, εξωστρεφές και όμορφο. Συμπαραγωγή των Frank Fioravante (παραγωγός του σπουδαίου William DeVaughn στα 70’s και στο «Be Thankful For What You’ve Got») και Novarro Smith (electro παραγωγός) με το δίδυμο Nick Martinelli και David Todd οι οποίοι έκαναν και τη μίξη. Το μοτίβο του keyboard στο break του τραγουδιού και η extended αντίληψη των vibes φωνάζουν το όνομα Martinelli. Φωνή αρκετά pop και με έρρινη ποιότητα που ταιριάζει πολύ με το στιλ του ρυθμού.
Who is who: Τίποτα απολύτως δεν είναι γνωστό για την Debbie Trusty. Όποιος έχει πληροφορίες για την πορεία της, παρακαλώ να με ενημερώσει.
Fun-o-meter: 6,52/10

27. George Benson «Shiver» (Extended Nick Martinelli Remix)

george-bensonData: No.19 U.K., No.16 U.S. R’nB Chart
Από το: maxi single «Shiver / Love Is Here Tonight» (1986, Warner Bros)
Σύνθεση: Suzanne Valentine
Production tips: Η παραγωγή του Preston Glass από το πολυσυλλεκτικό σε ανθρώπινο επιτελείο album του Benson, «While The City Sleeps» είναι μία κομψή αέρινη disco soul για σαλόνι που δεν φοβάται μη χαλάσει ο ιδρώτας το παρκέ. Ηδονική, νυχτερινή, πολυτελής αίσθηση, χαρακτηριστική του κιμπάρη George Benson. Ο Nick Martinelli παρατείνει την ηδονική αίσθηση στα άκρα, με τον George Benson να επιδίδεται στο scat στιλ της ερμηνείας του με τα «pa-ra-pa-ra-paaa» με τα οποία έχει συνηθίσει το κοινό του. Επιπλέον, o Martinelli έχει προσθέσει τον ιδιαίτερο βελούδινο αέρα που συνήθιζε να προσδίδει στα remixes.
Who is who: Ο 66χρονος παραγωγικότατος κιθαρίστας από το Pittsbourgh της Pensylvannia ξεκίνησε ως μουσικός του Brother Jack McDuff και του Jimmy Smith πριν γίνει εσωτερικός στην εταιρία CTΙ στο διάστημα 1968 – 1973. Επηρρεασμένος από τον Wes Montgomery κυκλοφόρησε μια σειρά albums σε νυχτερινό καλιφορνέζικο αλλά έντεχνο jazz στιλ πριν υπογράψει στην Warner το 1976, χρονιά που μεταπήδησε ατμοσφαιρικά στην soul και στο σαλόνι, χωρίς να ξεχνάει ποτέ τις καταβολές του. Έχει κυκλοφορήσει περίπου εξήντα δίσκους στην καριέρα του και συνεχίζει ακάθεκτος. Τα πιο κλασικά τραγούδια του από την soul περίοδό του είναι φυσικά τα «Breezin'» και «This Masquerade» (αμφότερα του 1976), «The Greatest Love Of All» από την ταινία «The Greatest» με τον Muhammad Ali (1977) που διασκεύασε και η Whitney στα 80’s, «On Broadway» (1978), «Give Me The Night» (1980), «Turn Your Love Around» (1981), «Let’s Do It Again» (1988) και το ντουέτο του με την Aretha, «Love All The Hurt Away».
Fun-o-meter: 6,61/10

26. Shirley Lites «Heat You Up» (Melt You Down)

shirley-lites-heat-you-upData: –
Aπό το:
maxi single «Heat You Up (Melt You Down)» (1983, West End)
Σύνθεση: Joseph Parente, Louis Parente, Frank Fioravante 
Production tips: Θαυμάσιο electro hi-NRG. Τεταμένο και αιχμηρό. Αίσθηση ερωτικής νύχτας, ιδρωμένης και απρόβλεπτης. Τονίζεται από την εκφραστική screamin’ ντίβα. Όταν βάζει τις φωνές ακούγεται απολαυστικά απειλητική. Μια τομή ανάμεσα στην Martha Wash των Two Tons O’ Fun και την Evelyn Thomas. Aγαπημένο τραγούδι του Larry Levan στο set του στο Paradise Garage. Συμπαραγωγή των τριών συνθετών του τραγουδιού με το δίδυμο Nick Martinelli και David Todd που έκαναν και τη μίξη.
Who is who: Τραγουδίστρια από την Philadelphia που ξεκίνησε από τη χορωδία της εκκλησίας για να κάνει βοηθητικά φωνητικά σε καλλιτέχνες όπως οι Dexter Wansel, Angela Bofill, Miles Jay, Norman Connors, Billy Paul και Funkadelic. Εκτός από το «Heat You Up (Melt You Down)» στην West End, κυκλοφόρησε και άλλο ένα single το 1985 στην Atlantic («Slip Away») με τους ίδιους συνθέτες. Η Shirley Lites συνεχίζει να τραγουδάει περιοδεύοντας σε clubs (έχει περάσει και από το Studio 54…).
Fun-o-meter: 6,68/10

25. Bliss «Fun» (Nick Martinelli Remix)

blissData:
Από το: maxi single «Fun» (1981, WMOT)
Σύνθεση: Frank Jackson, Maureen Reid
Production tips: Ευοίωνο, διακριτικά χορευτικό disco funk με χαρακτηριστική Philly disco στάμπα πάνω του. Μία γερή, όμορφη άσκηση ρυθμού, με ωραία ομαδικά φωνητικά και «τσιμπητή» κιθάρα αλά Chic. Η παραγωγή του Don Casale και του Tony Aiello προεκτείνεται εδώ από τον  Nick Martinelli σε ένα ‘υπόγειο’ χορευτικό disco track σαν κρυμμένο μυστικό.
Who is who: Οι Bliss στην ουσία είναι ένα βρχύβιο όχημα του θρυλικού μηχανικού ήχου της Atlantic, Don Casale από τα στούντιο του οποίου έχουν περάσει από τα τέλη των 60’s, όλοι οι πρωτοκλασάτοι, από τους Rascals ως την Aretha Franklin και από τους Delaney & Bonnie ως τον Wade Marcus. Στη συνέχεια, ο Casale, στα τέλη των 70’s και στις αρχές των 80’s πειραματίστηκε με τα χορευτικά -πανσπάνια σήμερα- ονόματα των Black Gold και των Sleeque. Ένα από αυτά ήταν και οι Bliss.
Fun-o-meter: 6,78/10

24. Brutus «Excitation»

brutusData:
Από το: maxi single «Excitation» (1983, Philly World)
Σύνθεση: Freddie Brown, Donald Robinson
Production tips: Synth disco funk από τα πιο χαρακτηριστικά της εποχής. Κινητικό, σβέλτο και συμπαγές, επηρρεασμένο από τον ήχο που ερχόταν ορμητικά από την Minneapolis. Θαυμάσια ενορχήστρωση. Όμορφα φωνητικά και ένας Nick Martinelli που φαντάζει να εμπνέεται πρώτα ο ίδιος από τον ηχητικό διάκοσμο του Donald Robinson, να παίρνει αμπάριζα από αυτόν και να δημιουργεί με τη σειρά του μια παραγωγή που στέκεται ακόμα και σήμερα γερή.
Who is who: Οι Brutus στην ουσία ήταν το όχημα του Donald Robinson, του εσωτερικού συνθέτη και παραγωγού της Philly World που είχε αναλάβει στην ουσία την καριέρα του Eugene Wilde αλλά και κάποια κομμάτια των Cashmere, των Rose Royce, του Norwood, της Vanessa Williams, των Animal Nightlife, των Mission συν μια σειρά από soul τραγουδίστριες που δεν βγήκαν ποτέ από τον μικρόκοσμο της σχετικής γειτονιάς, όπως η Veronica Underwood, η Tisha, η Lia και η Kathy Sledge, η Jasmine Guy.
Fun-o-meter: 6,87/10

 23. Ian Foster «Out For The Count»

ian-foster-out-for-the-countData: Νο.87 U.S. R’n’B chart
Από το: album «Ian Foster» (1987, MCA)
Σύνθεση: Ian Foster
Production tips: Βrit funk καλούδι. Εξαιρετικά σπάνιο σήμερα να βρεθεί, χαμένο κάτω από τη σκόνη του χρόνου. Λονδρέζικο νυχτερινικό στιλ. Ερμηνευτικό πάθος του μαύρου soul pop τραγουδιστή, σαν πιο αυθεντικός Billy Ocean αλλά και σαν πιο ουσιαστικός Maxi Priest.
Who: Οι μόνες πληροφορίες που κατάφερα να βρω για τον Ian Foster είναι η καταγωγή του από την Jamaica και η διαμονή του στο Βόρειο Λονδίνο. Από το ομώνυμο album του, βγήκαν δύο singles, το «Out For The Count» και το «Tell Me It’s True», ενώ είχε κι ένα ντουέτο με την Patrice Hawthorne («Tell Me It’s True») των Peaches & Herb. Eπίσης έγραψε από ένα τραγούδι στους Loose Ends και στους Five Star («So Much Love» και «Let Me Be The One» αντίστοιχα).
Fun-o-meter: 6,91/10

22. Direct Current «Everybody Here Must Party»

direct1Data: No.83 U.S. R’n’B chart
Aπό το: album «Direct Current» (1979, TEC)
Σύνθεση: Deborah Clement, Denise Clement, Dorothy Clement
Production tips: Η πρώτη παραγωγή του Nick Martinelli. Aμερικανικό χορευτικό underground των τελών των 70’s. Παχύ, πληθωρικό disco funk. Break εγχόρδων, κομψός, αριστοκρατικός ρυθμός, soulful αρμονικά φωνητικά στην παράδοση των Jones Girls από την Philadelphia. Tα παλαμάκια σε όλη τη διάρκειά του δίνουν το τέμπο.  Ο Martinelli σε συμπαραγωγή με τον Doug King (που την ίδια χρονιά είχε επιμεληθεί και κάποια maxi singles των La Pregunta) φτιάχνουν ένα μεταμεσονύκτιο, αστικό καλούδι.
Who is who: Οι Direct Current ήταν τρεις αδερφές από την Philadelphia, των οποίων τα ονόματα άρχιζαν από D. Εξού άρχιζε από D και το όνομα του συγκροτήματός τους: Deborah, Denise και Dorothy Clement. Μετά το μοναδικό ομότιτλο album τους, οι Direct Current εμφανίστηκαν ξανά ως βοηθητικές τραγουδίστριες στο album «Look So Fine» των Instant Funk το 1982. Πέραν τούτου ουδέν.
Fun-o-meter: 6,97/10

21. Ray Parker Jr. «Ghostbusters (Nick Martinelli & David Todd Remix)

ray-parker1Data: No.1 U.S. Pop, No.1 U.S. R’n’B chart, No.2 U.K.
Από το: maxi single «Ghostbusters» (1984, Arista)
Σύνθεση: Ray Parker
Production tips: Ο Huey Lewis έκανε μήνυση στον Ray Parker για το «Ghostbusters» ισχυριζόμενος ότι κλέβει το κιθαριστικό riff του «I Want A New Drag». Ο Parker με τον Lewis τα βρήκαν εκτός δικαστηρίου και ως το 2001 δεν ήταν γνωστοί οι όροι του διακανονισμού μεταξύ τους. Αργότερα ο Parker μήνυσε τον Lewis για αθέτηση της συμφωνίας τους περί μυστικού διακανονισμού. Ο Lewis βέβαια, είχε και ένα λόγο παραπάνω να μηνύσει τον Parker: η παραγωγή της ταινίας, είχε προτείνει σε αυτόν να συνθέσει το μουσικό θέμα αλλά αυτός είχε αρνηθεί λόγω ανηλλειμένων υποχρεώσεων. Η παραγωγή του Ray Parker είναι ένα τυπικότατο, ευοίωνο δείγμα αμερικανικής χορευτικής pop της εποχής. Τα macho φωνητικά του δεσπόζουν και κάνουν εύκολα slogan το ρεφρέν του τραγουδιού. Ο Nick Martinelli πρόσθεσε μια επιπλέον χορευτική στρώση από από ενορχηστρωτικά τρικ.
Who is who: Ο 55χρονος Ray Parker είναι ένας άξιος κιθαρίστας και τραγουδοποιός από το Detroit που σημείωσε επιτυχία από το 1978 που ξεκίνησε με τους Raydio και στη συνέχεια στην προσωπική καριέρα του. Κυκλοφόρησε τέσσερα albums με το συγκρότημά του και άλλα επτά solo, το τελευταίο από τα οποία το 2006. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του, πέρα από το «Ghostbusters» είναι το πρώτο single του με τους Raydio, «Jack ANd Jill» (1978), «A Woman Needs Love» (1981) και «The Other Woman» (1982). Στα τέλη των 90’s έκανε κάποια ντουέτα με την Natalie Cole και ένα με τον Glen Medeiros. Η φωνή του Parker είναι από τις πιο sexy, αντρικές φωνές της αμερικανικής soul.
Fun-ο-meter: 7,01/10

20. Chris Walker «Take Time»

chris-walker-first-timeData: No.29 U.S. Pop, No.6 U.S. R’n’B chart
Από το: album «First Time» (1991, Pendulum)
Σϋνθεση: Chris Walker
Production tips: Νew jack swing στις καλύτερες στιγμές του. Αν είχε υποστήριξη από πιο γερή εταιρία θα γινόταν επιτυχία και στην Ευρώπη. Στιβαρό, όμορφο, αρσενικό τραγούδι με χαμογελαστή διάθεση. Καταπληκτική φωνή. O Nick Martinelli την τονίζει στο βαθμό που της πρέπει. Ο Walker διαθέτει την αντίληψη που θα έπρεπε να έχει ο Rick Astley (αν συνειδητοποιούσε ότι τραγουδάει soul) αλλά και με το τσαγανό που θα έπρεπε να έχουν τα boy bands τύπου Boyz II Men. Στα μέσα του τραγουδιού το break με το γυναικείο rap μέρος ακούγεται ως must από την εποχή του.
Who is who: Ο Chris Walker από το Houston όπου τραγουδούσε gospel πήγε στην Νέα Υόρκη για να γίνει μπασίστας του Ornette Coleman (αλλά και περιστασιακός συνεργάτης του Gil Evans και του Jimmy Heath), για δυόμισυ χρόνια, πριν τον ανακαλύψει η Regina Belle.  Η Belle όχι μόνο τον χρησιμοποίησε για να ενισχύσει τις δικές της ηχογραφήσεις αλλά -όπως ο ίδιος λέει- είναι η γυναίκα που τον καθοδήγησε ώστε να «βρει» τη φωνή του. Έχει βγάλει τρία albums (δύο στις αρχές των 90’s και ένα το 2005).
Fun-o-meter: 7,07/10

19. Dennis Franks & The Liberty Bells «Eagles Battle Cry»

dennis-franks-eagles-battle-cryData: –
Από το:
maxi single «Eagles Battle Cry» (1981, TEC)
Σύνθεση: Alfred Manson, Carol Davis, Edward Starling
Production tips: Eυοίωνο funky disco που σου ανοίγει την καρδιά. O ποδοσφαιριστής – πρωταθλητής – star του γήπεδου, Dennis Franks απλώνει το rappin’ του. Ένα από τα πρωτόλεια hip hop που βασίζονταν πάνω σε disco ρυθμούς (πάνω στο στιλ του Kurtis Blow και των Sugarhill Gang). Aπολαυστικό και με μια ιστορική σημασία. Στην ουσία αποτελεί έναν ύμνο (μια ωραία Πολεμική Κραυγή των Αετών) στην Ομάδα Αμερικανικού Ποδοσφαίρου της Philadelphia. Στην παράδοση που θέλει τους αθλητές που ηχογραφούν one-off τραγούδια. O Nick Martinelli μαζί με τον έμπειρο disco παραγωγό Sam Peake (Evelyn Champagne King, Vicki Sue Robinson, Heaven & Earth) φτιάχνουν ένα κομμάτι που πραγματικά ακούγεται κλασικό και σίγουρο stormer σε μια πίστα. Ο Franks με το cool, ζεστό στιλ του προζάρει και παινεύει τις αθλητικές ομάδες της πόλης του. Aκούγεται απολαυστικός. Oι Liberty Bells ως μαζορέτες στο υπόβαθρο ενθουσιάζονται, επαυξάνουν και επιδίδονται στα επιφωνήματα που προβλέπονται.
Who is who: Ο Dennis Franks έχει αποκτήσει καθόλου τυχαία τα παρατσούκλια «Πεντάστερος Στρατηγός» και «Κύριος Ενέργεια», μέσα στα χρόνια. Μια δυνατή, θεληματική προσωπικότητα, αποφοίτησε στα οικονομικά από το πανεπιστήμιο του Michigan, έγινε ατζέντης των Eagles της Philadelphia και στο δεύτερο μισό των 70’s έπαιζε κέντρο στην ομάδα, η οποία τον ψήφισε ως δημοφιλέστερο παίκτη της στα πέντε χρόνια της θητείας του σε αυτήν. Το 1981 που ηχογραφήθηκε το single, ήταν αυτός που προετοίμασε την ομάδα για να κατέβει στους αγώνες του Κυπέλλου. Η θητεία του τελείωσε με τους Detroit Lions. Αργότερα έγινε ένα από τα πιο εξέχοντα στελέχη – marketeers – σύμβουλους επιχειρήσεων της Market America σημειώνοντας ρεκόρ κερδών. Ο Dennis Franks είναι ένα πραγματικό πρότυπο για τους καριερίστες Αμερικανούς… Οι Liberty Bells δεν έχω ιδέα τι απέγιναν.
Fun-o-meter: 7,11/10

18. Glenn Jones «Finesse» (Nick Martinelli & David Todd Remix)

glenn-jones1Data:
Από το: album «Finesse» (1984, RCA)
Σύνθεση: Leon Sylvers, Pamela Phillips-Oland
Production tips: Η παραγωγή των Ricky Smith και Wardell Potts Jr. είναι ένα παχύ, συμπαγές τείχος από χορταστικό, sexy soul funk. O Nick Martinelli αντιμετωπίζει τον Jones ως φτασμένο star και στήνει γύρω του ένα περίτεχνο και τεχνολογικά πολύπλοκο στρώμα από κάθε είδους νέο στιλ έβλεπε εκείνη την εποχή, το φως της μέρας. Αν υπάρχει ένα soul αντίστοιχο στο «Sussudio» του Phil Collins, είναι το «Finesse» σε αυτή την εκτέλεση. Ο Jones ερμηνεύει θαυμάσια, ανοιχτά και με ‘καπατσοσύνη’ το τραγούδι του.
Who is who: Ο 45χρονος σήμερα, τραγουδιστής από το Jacksonville της Florida, ξεκίνησε με το gospel group των Modulations το 1978. Το 1980 ο Norman Connors τον πήρε καλεσμένο τραγουδιστή σε ένα κομμάτι του album του «Take It To The Limit» και τρία χρόνια μετά ήρθε το solo συμβόλαιο με την RCA, αρχικά με ένα ep. Ο Glenn Jones κυκλοφόρησε συνολικά εννέα albums ως το 2006 (εκτός από την RCA, στην Jive, την Atlantic και την SAR), με μεγαλύτερα highlights της καριέρας του, τα «Show Me» (1984), «Here I Go Agian» (1992) και τα δύο ντουέτα του, ένα με την Dionne Warwick για το θέμα της τηλεοπτικής σειράς «Finders Of Lost Loves» το 1985 και ένα με την Genobia Jeter, το «Together» (1987).
Fun-o-meter: 7,18/10

 17. Donna Allen «Joy & Pain» (Dance Version)

donna-allenData: No.3 U.S. R’n’B Chart, No.10 U.K.
Από το: maxi single «Joy & Pain» (1989, Oceana)
Σύνθεση: Frankie Beverly
Production tips: Διασκευή στο κλασικό Philadelphia hit του Frankie Beverly και των Maze από το 1980. Η παραγωγή του Lou Pace, στιλάτη, όμορφη και απόλυτα crossover για όλα τα ακροατήρια αναδεικνύει ταυτόχρονα την εξαιρετική σύνθεση και την ικετευτική φωνή της Allen. Το remix του Nick Martinelli τονίζει το σαξόφωνο και τον επίμονο, ευγενικό χορευτικό ρυθμό, με μια τάση να παρατείνει την απόλαυση με τα γυναικεία γελάκια, επιφωνήματα κ.λπ. που προσθέτει στην ενορχήστρωση.
Who is who: Τραγουδίστρια της soul από το Key West της Florida. Ξεκίνησε ως μαζορέτα των Tampa Bay Buccaneers. Πρόσφερε για εννέα χρόνια τα φωνητικά της στην Gloria Estefan. Κυκλοφόρησε δύο albums (1986 και 1988) στις εταιρίες 21 και Oceana). Οι μεγαλύτερες επιτυχίες της είναι το «Serious» και το «Satisfied». Στα 90’s έκανε σποραδικές εμφανίσεις σε singles όπως με το «Real» από το soundtrack της ταινίας «The Specialist» με τον Stallone (1995) και το «Saturday» ως καλεσμένη των East 97th Street (1997).
Fun-o-meter: 7,26/10

16. B.T. (Brenda Taylor) «You Can’t Have Your Cake And Eat It Too (Nick Martinelli Remix & David Todd Remix)

brenda-taylorData:
Από το: maxi single You Can’t Have Your Cake And Eat It Too» (1982, Excaliber)
Σύνθεση: Clifton Dyson, Richard Cobb, Sterling Sanford
Production tips: Δύο άνθρωποι που συμμετείχαν στην σκηνή των αρχών της δεκαετίας του ’80, ο Clifton Dyson από την Motown και ο Daniel Clayton από τους Master Jam, κάνουν παραγωγή σε αυτό το καλούδι – πρότυπο ηλεκτρονικού boogie. Ο Nick Martinelli με τον David Todd λειαίνουν τις γωνίες στην πίστα και προσθέτουν στοιχεία για τον ακροατή -κυρίως κυκλωτικά σχήματα στα keyboards- τέτοια που θα του επιτρέψουν να απολαύσει και την επόμενη μέρα το πρωί με το hangover. Εξαιρετική η φωνή της Brenda Taylor.
Who is who: Απολύτως τίποτα δεν γνωρίζω για την Brenda Taylor, πέραν του ότι το τραγούδι έγινε επιτυχία πρώτα στην Washington, πριν το παραλάβει η West End στην πρώτη μορφή του  και το δώσει για remix στον Nick Martinelli. Αν γνωρίζετε, παρακαλώ…
Fun-o-meter: 7,29/10

15. Terri Wells «I’ll Be Around»

terri-wellsData: No.81 U.S. R’n’B chart, No.17 U.K.
Από το: album «Just Like Dreamin'» (1984, Philly World)
Σύνθεση: Thom Bell, Phil Hurt
Production tips:  Αριστούργημα που ερμήνευσαν πρώτοι οι Spinners το 1972. Ειρωνία: η Wells έκανε βοηθητικά στην αυθεντική ηχογράφηση των Spinners. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το διασκεύασε ενώ δούλευε ως ασφαλίστρια για τα προς το ζειν. Η μεγαλύτερη επιτυχία της μικρή καριέρας της. Αέρινη και «καθαρή» pop παραγωγή του Nick Martinelli. Η διασκευή του εκμεταλλεύεται το -έτσι κι αλλιώς- αγαπημένο standard. Επαρκές glamour για να τυφλώσει ακόμα και τον πιο δύσκολο ακροατή. Άνεση στο μέταλλό της φωνής. Γλυκύτητα στον τρόπο που ελίσσεται στο ρυθμό, ακόμη και στις στιγμές που χρειάζεται να το «φωνάξει». Το solo στο keyboard τονίζει την αύρα των 80’s.
Who is who: Εξαιρετικά «πρόθυμη» και ικανότατη τραγουδίστρια από την Philadelphia. Ξεκίνησε από το θαυμάσιο κουαρτέτο των City Limits και συνέχισε υπό την εποπτεία του Dexter Wansel να προσφέρει τις φωνητικές υπηρεσίες της σε καλλιτέχνες της πόλης της, όπως οι M.F.S.B, o Leon Huff, η Jean Carn και ο Lou Rawls. Στα τέλη των 80’s, o Roy Ayers την υπέγραψε στην εταιρία του Uno Melodic αλλά δεν ηχογράφησε ποτέ εκεί. Ο Martinelli την έφερε στην Philly World λίγο αργότερα όπου ηχογράφησε το μοναδικό της album. Μόλις μια διετία, το 1983 – 1984 διήρκεσε η μικρή φήμη της. Στη συνέχεια έκανε φωνητικά στους 52nd Street και την Joanna Gardner.
Fun-o-meter: 7,34/10

14. Brandi Wells «Watch Out»

brandi-wells-watch-outData: No.27 U.S. R’n’B chart
Από το: album «Watch Out» (WMOT, 1981)
Σύνθεση: Brandi Wells, Nick Martinelli
Production tips: Ευοίωνο και εξωστρεφές. «Nικηφόρα» ερμηνεία από την Wells. Tραγουδάει σαν να διεκδικεί (δίκαια) το στέμμα της. Στην extended εκτέλεση  μετά το break, κάνει μια πρόζα στην οποία παινεύει την μπάντα και τον εαυτό της… «Brandi is running the show…. Brandi is gonna be number one…» κ.λπ. Ξεκάθαρη, νευρική παραγωγή του Nick Martinelli. Mετεξελιγμένο, απολαυστικό disco boogie με ηλεκτρονικό υπόβαθρο που άρχιζε να γίνεται η κυρίαρχη τάση στις αρχές των 80’s. Mεστό και δεμένο γύρω από την rhythm section. Απλωμένο με αρχοντιά σε διάρκεια, είναι ξεκάθαρα χορευτικό αλλά έχει και την ποιότητα του καλού νυχτερινού ραδιοφώνου.
Who is who: Ικανή και ευέλικτη τραγουδίστρια (αλλά χωρίς προσωπική star λάμψη) από την Philadelphia, με δύο προσωπικά albums στο ενεργητικό της το 1981 και το 1985, πέρασε τη μεγαλύτερη φάση των 70’s, τραγουδώντας βοηθητικά φωνητικά στα περισσότερα ονόματα της Πόλης της Αδελφικής Αγάπης: Billy Paul, Ingram, Philly Cream, Fat Larry… Ξεκίνησε από τις συνοδευτικές Brown Sugar του Major Harris το 1972. Το 1973 έφτιαξε τις Breeze με τον ίδιο ρόλο και το 1979 συμμετείχε στην disco κολλεκτίβα των Slick. Πέθανε το 2003 στην πόλη της, σε ηλικία 48 ετών.
Fun-o-meter: 7,42/10

13. Yarbrough & Peoples «Don’t Waste Your Time» (Nick Martinelli & David Todd Remix)

yarbrough-peoplesData: No.1 U.S. R’n’B Chart, No.48 U.S. Pop Chart, No.60 U.K.
Από το: maxi single «Don’t Waste Your Time» (1984, Total Experience)
Σύνθεση: Jonah Ellis
Production tips: Disco boogie πλήρες από τεχνολογική μαγεία, σε παραγωγή του Jonah Ellis, που επίμονα υποστηρίζει το θέμα του τραγουδιού στο οποίο η Alicia προσπαθεί να πείσει τον Cavin ότι η ‘λεγάμενη’ δεν τον αγαπάει, παρότι είναι φίλη της και το λέει αυτό επειδή ‘δεν μπορεί να βλέπει να τον εκμεταλλεύονται’… Ο Nick Martinelli εντείνει ακόμα περισσότερο τα φουτουριστικά synth funk στοιχεία, τονίζει τις γραμμές των πλήκτρων στα sequencers και επιμένει να στολίζει τον μέσο ρυθμό του τραγουδιού. Θαυμάσια δουλειά, λειτουργική εξίσου σε πίστα και ραδιόφωνο.
Who is who: Το ντουέτο του Cavin Yarbrough και της Alicia Peoples από το Dallas του Texas, κυκλοφόρησαν τέσσερα ωραιότατα albums όμορφης αστικής disco soul στην Total Experience, στο διάστημα 1980 – 1985. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες τους, πέραν του συγκεκριμένου είναι φυσικά το χιλιοσαμπλαρισμένο, κλασικό «Don’t Stop The Music», το «Heartbeats», το «Guilty» και το «I Wouldn’t Lie». Το φωνητικό παιχνίδι μεταξύ τους -αγόρι, κορίτσι- στην παράδοση των Peaches & Herb και των Ashford & Simpson είναι από αυτά που δεν βαριέμαι ποτέ να ακούω.
Fun-o-meter: 7,56/10

 12. Funk Fusion Band «Can You Feel It» (Progressive Version)

funk-fusion-band

Data:
Από το: maxi single «Can You Feel It» (1981, WMOT)
Σύνθεση: Keith Benson
Production tips: Ο Nick Martinelli και ο David Todd παραλαμβάνουν τη σύνθεση και παραγωγή του Keith Benson και τη μετατρέπουν σε ένα απίστευτα, έντεχνο jazz funk disco καλούδι. Εξαιρετική ενορχήστρωση και πνευστά, απολαυστικός ρυθμός που τρέχει σε ένα σταθερό τέμπο και τα κρουστά του Benson, δικαιωματικά, πρωταγωνιστικά και ‘μπροστά’ στη μίξη.
Who is who: Ο Keith Benson βρίσκεται στην ουσία πίσω από τους Funk Fusion Band, ένας κορυφαίος drummer που έχει παίξει σε σχεδόν στεθερή βάση στις ηχογραφήσεις των MFSB και της Salsoul Orchestra, αλλά και σε όλες τις σπουδαίες ηχογραφήσεις που έγιναν στη Philpadelphia, σε albums των First Choice, Archie Bell & The Drells, Temptations, Teddy Pendergrass, Grace Jones, Michelle, Double Exposure, Michael Henderson, Gino Soccio κ.λπ.
Fun-o-meter: 7,68/10

11. Regina Belle «So Many Tears»

regina-belle-all-by-myselfData: Νο.11 U.S. R’n’B chart
Από το: album «All By Myself» (1987, Columbia)
Σύνθεση: Zane Mark, Octavia Oestricher
Production tips: Aπό τα καλύτερα δείγματα της τροπής που έπαιρνε η mainstream soul στα τέλη των 80’s – σαλονάτη και με βαθιά βουτιά στο adult contemporary ρεπερτόριο του Billboard. Eνήλικο μελωδικό στιλ που έχει μείνει και γνωστό ως «σούπα». Tο τραγούδι αυτό αποτελεί την πιο ουσιαστική και όμορφη συνέχεια του προηγούμενου που δημιoύργησε η soul της Anita Baker. Απλωμένη σε μια θάλασσα από synths κι ένα σαξόφωνο που θυμίζει καλοκαιρινό αέρα. Tο… torch της σιγουράτζας – η ερμηνεύτρια πονάει και βασανίζεται αλλά σου δίνει την αίσθηση ότι κολυμπάει στο βελούδο και την δαντέλα. Υδάτινη soul σε ρηχά νερά.
Who: Φυσικό φωνητικό ταλέντο από τα μικρά της, η Belle από το New Jersey συστήθηκε από τον νεοϋορκέζο dj Vaughn Harper στους Manhattans οι οποίοι την πήραν μαζί τους στην περιοδεία τους για να τους ανοίγει τις συναυλίες. Σε διάστημα έντεκα χρόνων μέχρι σήμερα, έχει κυκλοφορήσει οκτώ albums, το όγδοο -περσινό- από τα οποία, είναι το πρώτο της gospel… Η φήμη της έχει να κάνει περισσότερο με τα ντουέτα που έχει κάνει: με τον Peabo Bryson (κέρδισαν μαζί το Grammy για το θέμα του «Alladin» το 1993, «A Whole New World», ενώ είχαν ξανατραγουδήσει μαζί για την άθλια ταινία «Leonard 6», το «Without You» – 1988), με τον Johnny Mathis («Better Together» – 1991) και με τον J.T. Taylor («All I Want Is Forever» – 1989).
Fun-o-meter: 7,74/10

10. Change «Mutual Attraction» (Martinelli Remix)

changeData: No.60 U.K.
Από το: maxi single «Mutual Attraction» (1985, Atlantic)
Σύνθεση: Timmy Allen
Production tips: Η κομψότητα των παραγωγών του Jacques Fred Petrus στους Change, έστω και ως αποτέλεσμα της εμμονικής μιμητικής μανίας του με τους Chic, διαθέτουν έναν διαχρονικό, κλασικό χαρακτήρα. Εξαιρετική δουλειά από κάθε άποψη, ένα λαμπερά ενορχηστρωμένο, γερό τραγούδι, με λεπτά κρουστά και διακριτικά πλήκτρα. Ο Nick Martinelli μοιάζει να νιώθει σε οικείο περιβάλλον εδώ, παραλαμβάνει ένα τραγούδι που κάλλιστα θα μπορούσαν να έχουν γράψει οι Loose Ends και προσθέτει τη δική του πληθωρική αίσθηση επιμηκυμένης ενορχηστρωτικής επεξεργασίας, τονίζοντας το μπάσο και τα πλήκτρα αλλά και τη φωνή της Deborah Cooper.
Who is who: Oι Jacques Fred Petrus και Mauro Malavasi (51 ετών σήμερα) ξεκίνησαν από την Bologna της Ιταλίας, ψυχωμένοι με το όραμα να γίνουν το αντίπαλο δέος των Chic. Δεν κατάφεραν το status των Rodgers/Edwards, πέτυχαν όμως να κυκλοφορήσουν πέντε απολαυστικά albums, ευδαιμονικής soul disco χρησιμοποιώντας μια σειρά τραγουδιστών συχνά ίδιων με εκείνους που έπαιρναν οι Chic: Luther Vandross, Diva Gray, Jocelyn Brown, συν φυσικά τον James Robinson και την Deborah Cooper που αργότερα έγινε screamin’ diva των C+C Music Factory. Ανάμεσα στα γενικά, ψηλοκλασάτα τραγούδια τους, αυτά που ξεχώρισαν είναι φυσικά, το αριστουργηματικό «Lover’s Holiday», το «Glow Of Love», το «Paradise», το «Change Of Heart» και το «Don’t Wait Another Night». To group διαλύθηκε όταν το 1986 πέθανε ο Jacques Fred Petrus, μάλλον από πυροβολισμό από έναν ελβετό τουρίστα στον οποίο αρνήθηκε την είσοδο στο club του. Ο Petrus είχε δημιουργήσει πριν τους Change, διαδοχικά, στην disco περίοδο τους Macho, τους Peter Jacques Band και τους Brooklyn, Bronx And Queens, παράγοντας υψηλής αισθητικής disco.
Fun-o-meter: 7,80/10

09. Mahogany featuring Bernice Watkins «Ride On The Rhythm»

mahogany-ride-on-the-rhythmData: –
Από το:
maxi single «Ride On The Rhythm» (1983, West End)
Σύνθεση: Richard Bassof, Nicky Brady
Production tips: Underground boogie classic των 80’s. Αγαπημένο της λίστας Larry Levan στο Paradise Garage. Δεν ανέβηκε στα charts. Έχει όμως διαχρονική ποιότητα που το κάνει πρόσφορο να χορευτεί σε οποιαδήποτε εποχή και πίστα. Συμπαραγωγή δύο ντουέτων: των συνθετών του Bassof και Brady και του Nick Martinelli και του David Todd που έκαναν και τη μίξη του. Εμβληματικό boogie disco με ακαταμάχητο ρεφρέν. Φωνή εξαιρετική που πατάει γερά πάνω στην παράδοση της Chaka Khan. «Ανοιχτή» και άνετη ερμηνεία. Σπουδαίες synth πλάτες. Πνευστά με soul feeling. Κολλητικό pop riff του keyboard. Παιχνίδια των εγχόρδων που περνούν φευγαλέα σε όλη τη διάρκεια του τραγουδιού.
Who: Οι δύο φίλοι συνθέτες Richard Bassof και Nicky Brady βάφτισαν την νεαρή Bernice Watkins από τη Νέα Υόρκη, Mahogany. Η Watkins ήταν φίλη της θρυλικής Tracy Weber που είχε τραγουδήσει το εξαίρετο «Sure Shot» (αυτό που αντέγραψε η Roisin Murphy στο «Let Me Know»…). Η Weber είχε πυροβοληθεί στη Νέα Υόρκη από κάποιον που κυνηγούσε τον αδερφό της και είχε σκοτωθεί άδοξα το 1982, ακριβώς στην εποχή που θα απολάμβανε την επιτυχία του τραγουδιού της. Οι Bassof – Brady, αναζητώντας μια τραγουδίστρια με την ίδια φωνητική δύναμη που είχε η Tracy, κατέληξαν στην Bernice και κυκλοφόρησαν μαζί της αυτό το τραγούδι αλλά και το κλασικό «Let’s Call It A Day» στην Salsoul το 1984. Η Bernice έκανε φωνητικά και στο «Theme From Shaft» των Eddy & The Soulband την ίδια χρονιά και κυκλοφόρησε άλλα δύο maxi singles, χωρίς τους Brady – Bassof πριν χαθούν τα ίχνη της.
Fun-o-meter: 7,86/10

08. Phyllis Hyman «Ain’t You Had Enough Love»

phyllis-hyman-living-all-aloneData: No.29 U.S. R’n’B chart
Από το: album «Living All Alone» (1986, Philadelphia International)
Σϋνθεση: Carl McIntosh, Jane Eugene, Steve Nichol
Production tips: Philly soul, με αέρα νυχτερινού λουσάτου Λονδίνου, μέσω Loose Ends. Ο Martinelli ώθησε προς τα έξω την φωνή της Hyman. Την τόνισε και την υπογράμμισε με τη σχέση πιατινιών – synth πλάτης. Η σύνθεση με μια αίσθηση κυκλικής επανάληψης, φέρει ξεκάθαρο ρεφρέν. Τα βοηθητικά φωνητικά δίνουν τον ονειρικό τόνο. Η φωνή της Hyman έτσι κι αλλιώς είναι εξαρετική, αναγνωρίσιμη, ιδιαίτερα θηλυκή χωρίς να είναι στερεοτυπική. Aπίστευτα κλασάτη με jazz απολήξεις αλλά και εκπληκτικά καθαρή ώστε να απηχεί στα λευκά ακροατήρια. Πάντα με μια αδιόρατη μελαγχολία στη χροια της ακόμα και στα πιο uptempo τραγούδια.
Who is who: Πρότυπο διακριτικής ντίβας που βασιζόταν στο έργο της και όχι στο γύρω – γύρω της δημοσιότητας. Soul – jazz τραγουδίστρια – ηθοποιός – μοντέλο από την Philadelphia, στο διάστημα 1977 – 1995 κυκλοφόρησε δέκα προσωπικά albums απολαυστικής soul, ενώ έκανε φωνητικά σε jazz και soul καλλιτέχνες που αναζητούσαν κάτι από την φυσική αίγλη της στις ηχογραφήσεις τους. Jon Lucien, Norman Connors, Pharoah Sanders, Fatback Band, Four Tops, Whispers, Chuck Mangione, McCoy Tyner, Grover Washington, Lonnie Liston Smith χρησιμοποίησαν με δόξα και τιμή την κρυστάλλινη, δραματική φωνή της. Αυτοκτόνησε το 1995 πέντε μέρες πριν από τα γενέθλιά της, καταπίνοντας ένα ζόρικο μείγμα βαρβιτουρικών. Ήταν διπολική προσωπικότητα, υπέφερε από προβλήματα με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά και αναλώθηκε στις προσωπικές σχέσεις της, σε σημείο υπερβολής. Πεθαίνοντας άφησε ένα σημείωμα: «Είμαι κουρασμένη. Είμαι κουρασμένη. Εκείνοι που αγαπώ από σας, ξέρετε ποιοί είστε. Ο Θεός να σας ευλογεί.»…
Fun-o-meter: 7,96/10

07. Harold Melvin & The Blue Nottes featuring Nikko «Today Is Your Lucky Day»

harold-melvinData: No.66 U.K., No.81 U.S. R’n’B chart
Από το: album «Talk Is Up (Tell Everybody)» (1984, Philly World)
Σύνθεση: Mark Collins
Production tips: Χορευτικό και ακμαίο. Kολλητικό riff στα keyboards που το κάνει ιδιαίτερο. Η φωνή του Gil Saunders παίζει σε εκφραστικό τρέμολο με αυτήν της καλεσμένης, στα φωνητικά, Nikko (δηλαδή της Joanna Gardner). Οι δύο τους ακούγονται αγέρωχα παλιομοδίτικοι και κλασικοί στις ερμηνείες τους. Kαθαρά electro soul στιλ συμπαραγωγής Nick Martinelli και Harold Melvin.
Who is who: Από τα πιο ξεχωριστά φωνητικά κουιντέτα της Philadephia soul, οι Harold Melvin & The Blue Notes έβγαλαν τέσσερα albums εξαιρετικής soul στο διάστημα 1972 – 1975 με βασικό τραγουδιστή τον σπουδαίο Teddy Pendergrass και άλλα πέντε albums στο διάστημα 1977 – 1984 με διαδοχικούς «πρωτοτραγουδιστές» τον David Ebo και τον Gil Saunders. Το 1980 δοκίμασαν και την Sharon Paige για μπροστάρισα. Η μαγεία όμως είχε χαθεί… Από τότε που ο Teddy Pendergrass αποχώρησε για να κάνει solo καριέρα στην Philadelphia International, αφού τσακώθηκε με τον Harold Melvin, όταν ο τελευταίος αρνήθηκε να μετονομάσει το group σε Teddy Pendergrass & The Blue Notes, τίποτα δεν ήταν ίδιο στη χημεία μεταξύ των μελών αλλά και μεταξύ του group και του κοινού. Η επιτυχία του πρώτου μισού των 70’s στα charts δεν επαναλήφθηκε ποτέ, παρότι μουσικά παρέμειναν και αργότερα αξιοπρεπείς. Στην περίοδο του «Today Is Your Lucky Day», το line up περιλάμβανε τους  Harold Melvin, Gil Saunders, Lawrence Brown, Dwight Johnson και William Spratelly. Το «Talk Is Up» ήταν το ένατο και τελευταίο album της καριέρας τους. Τίποτα πραγματικά δεν έχει μείνει σήμερα να θυμίζει τις τρανές δόξες τους. Ο Harold Melvin πέθανε στον ύπνο του από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 57 ετών. Ενώ ένα από τα παλιότερα μέλη των Blue Notes, o Lawrence Brown πέθανε φέτος από χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια. Η χήρα του Melvin σήμερα μανατζάρει ένα line up των Blue Notes για συναυλίες, στους οποίους όμως κανένας από τα παλιά μέλη δεν συμμετέχει, εκτός από την Sharon Paige…
Fun-o-meter: 8,02/10

06. Cashmere «Do It Anyway You Wanna»

cashmereData: No.35 U.S. R’n’B chart
Από το: album «Let The Music Turn You On» (1983, Philly World)
Σύνθεση: Nick Martinelli, Daryl Burgee, B.L. Hudson
Production tips: Kλασικότατο δείγμα της εποχής που η disco γινόταν boogie στις αρχές των 70’s μετά από το πογκρόμ δίωξης που είχε υποστεί ως φαινόμενο, μουσική και lifestyle. Nευρώδης νυχτερινός ρυθμός. Πατάει στο electro που αναδυόταν ως το it-thing της εποχής. Ο Martinelli σε συμπαραγωγή του άλλου άξιου soul μάστορα, Bruce Weeden, αξιοποίησαν στο έπακρο τις δύο φωνές. Λείαναν τις γωνίες τους Γλύκαναν το στιλ τους. Γέμισαν τον ξηρό ήχο των syndrums με περάσματα από keyboards και synths. Κολυμπάς με άνεση σε αυτά χωρίς να κινδυνεύεις. Ανεκτίμητο κομμάτι της electro soul κληρονομιάς των 80’s.
Who is who: Κουαρτέτο από το Chicago, με βασικούς τους δύο τραγουδιστές Dwight Dukes και Keith Steward πλαισιωμένους από τον Daryl Burgee (drums) και McKinley Horton (keyboards). Διήρκεσαν μόλις τρία χρόνια ως σχήμα με δύο συνολικά, καλά albums. Πριν από τους Cashmere, οι Dukes και Steward είχαν θητεύσει στην funk μπάντα των Heaven & Earth. Μετά τους Cashmere, o Daryl Burgee προσχώρησε στους jazz – funkers Brotherzone.
Fun-o-meter: 8,09/10

05. P.P. Arnold featuring Loose Ends «A Little Pain» (Nick Martinelli Remix)

pp-arnoldData:
Από το: maxi single «A Little Pain» (1985, Ten)
Σύνθεση: China Burton
Production tips: To εξαιρετικό τραγούδι που έγραψε η συνθέτιδα China Burton (Princess, Taylor Dayne κ.λπ.) ερμηνεύεται από την Arnold με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, πολύ μακριά από οποιαδήποτε αίσθηση ντίβας. Οικεία, προσιτή και ζεστή ερμηνεία που αιτεί ένα ανάλογο ενορχηστρωτικό υπόβαθρο το οποίο παρέχει με απίστευτη μαεστρία ο παραγωγός Dexter Wansel, με τη συνοδεία των Loose Ends στα όργανα. Ο Nick Martinelli αντιμετώπισε το τραγούδι όπως των Loose Ends και έδωσε έμφαση στην στοργική φωνή της P.P. Arnold.
Who is who: H 63χρονη Pat Arnold από το Los Angeles είναι μια θρυλική βοκαλίστρια του rhythm ‘n’ blues, ιδιαίτερα γνωστή και σεβαστή στη βρετανική σκηνή των 60’s και των 70’s. Ξεκίνησε ως μέλος των Ikettes στις αρχές των 60’s και μια περιοδεία των Ike & Tina Turner την έφερε στην Αγγλία όπου ξεκίνησε να τραγουδάει ως βοηθητική των Rolling Stones, των Small Faces και των Kinks μεταξύ άλλων πρωτοκλασάτων, ηχογραφώντας και κάποια singles στην Immediate. Ο Robert Spottiwood την πήρε στην RSO στις αρχές των 70’s αλλά το album που ήταν να κυκλοφορήσει με τους Bee Gees δεν ηχογραφήθηκε ποτέ. Στα 80’s πήγε στην Αμερική και άρχισε να τραγουδάει σε θεατρικά musicals και soundtracks ταινιών, χωρίς ποτέ όμως να καταφέρνει να μπει κάτω από τον πρωταγωνιστικό προβολέα. Οι Beatmasters την καλεσαν να τραγουδήσει το «Burn It Up» το 1988 φτάνοντας στα pop ακροατήρια, όπως και οι KLF με το «3:A.M. Eternal». Η Arnold συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες της στην νέα brit rock σκηνή και ταυτόχρονα να κεφαλαιοποιεί τη φήμη της ως βετεράνος του βρετανικού rhythm ‘n’ blues, τραγουδώντας σε ηχογραφήσεις των Ocean Colour Scene, των Primal Scream αλλά και του Chas Jankel και του Roger Waters. Το 2007 συνεργάστηκε με τον Dr. Robert των Blow Monkeys, στο album «Five In The Afternoon».
Fun-o-meter: 8,12%/10

04. 52nd Street «Tell Me (How It Feels)»

52nd-street-tell-meData: No.54 U.K., No.8 U.S. R’n’B charts
Από το: album «Children Of The Night» (1986, Ten)
Σύνθεση: Tony Henry
Production tips: Aυστηρά νυχτερινό και λείο, στιλπνό και ευοίωνο. Κρυμμένη διακριτική μελαγχολία. Αδελφός ήχος των Loose Ends. Σε πρώτο πλάνο η φωνή της τραγουδίστριας και σε συνοδευτικό back-up οι εύθραυστες αρμονίες των βοηθητικών φωνητικών. Η Dianne αναρωτιέται με την απαραίτητη ρητορική δραματικότητα, απευθυνόμενη στο αγκάθι της καρδιάς της «αν νιώθει και αυτός όπως η ίδια«. Τα πιατίνια παίζουν σεισμικό ρόλο. Δεν γίνεται χωρίς αυτά.
Who is who: Brit soul κουιντέτο από το Manchester με δύο albums στο ενεργητικό τους μέσα σε έξι χρόνια. Εκτεταμένο το οικογενειακό δέντρο τους: η Diane Charlemagne που τραγουδάει το «Tell Me (How It Feels») αντικατέστησε την Beverly McDonald που ήταν η πρώτη τραγουδίστριά τους, όταν ξεκίνησαν το 1982 ηχογραφώντας στην Factory. O πρώτος μπασίστας τους μάλιστα, ο Derek Johnson έπαιζε στο avant funk group της Factory, τους Quando Quango. Οι υπόλοιποι στην περίοδο του «Tell Me (How It Feels)», ήταν ο Τony Henry (κιθάρα), ο John Dennison (keyboards), o Tony Thompson (drums), Tony Bowry (μπάσο). H Diane Charlemagne και ο Tony Bowry μετά τους 52nd Street σχημάτισαν στα τέλη των 80’s τους Cool Down Zone. Μετά από αυτούς έκανε guest φωνητικά στους Nomad και στους Urban Cookie Collective, στην εποχή του house σε όλη τη διάρκεια των 90’s. Στα 00’s τραγουδάει στο χορευτικό group των Empress.
Fun-o-meter: 8, 27/10

03. Fat Larry’s Band «Act Like You Know»

fat-larrys-band-act-like-you-knowData: No.67 U.S. R’n’B Chart
Από το: album «Breakin’ Out» (1982, WMOT)
Σύνθεση: Mark Brits, Terry Price, Nick Martinelli
Production tips: Philadelphia soul. Λαμπερή, υπέροχη, κομψή, μυαλωμένη και πληθωρική. Σε καμία άλλη πόλη δεν φύσηξαν τα πνευστά όπως εκεί. Xλιδάτο mid tempo της post-disco εποχής, με washes από keyboards που ιονίζουν την ατμόσφαιρα.  Τεταμένα φωνητικά που σε κρατούν σε εγρήγορση. Ο Martinelli, έβγαλε τη φωνή μπροστά εκμεταλλευόμενος το εκφραστικό, ερωτικό βάθος της, με αποτέλεσμα να φτιάξει ένα από τα πιο «κολλητικά» ρεφρέν των 80’s. Eύληπτο, εξαιρετικά καλόγουστο ρεφρέν, εκτιμητέο και από το pop λεφούσι των fans.
Who is who: Ικανή funk soul μπάντα από την Philadelphia με χρονικό εύρος καριέρας μιας δεκαετίας 1977 – 1986 και οκτώ -άνισων- albums: Mε βασικό τον Fat Larry James (drums, φωνή) οι υπόλοιποι ήταν οι Art Capehart (τρομπέτα, φλάουτο), Doug Jones (σαξόφωνο), Jimmy Lee (τρομπόνι, άλτο σαξόφωνο), Ted Cohen (κιθάρα), and Darryl Grant (κιθάρα, τραγούδι), Larry La Bes (μπάσο), and Erskine Williams (keyboards). Ο James είχε παίξει στους Delfonics και τους Blue Magic (όπως και ο κιθαρίστας Ted Cohen) και μανατζάριζε και τις Slick – ήξερε λοιπόν, από καλή «παχιά» soul. Όταν o Fat Larry πέθανε το 1987, σε ηλικία 38 ετών, διαλύθηκαν.
Fun-o-meter: 8, 34/10

02. Janice McClain «Passion And Pain»

janice-mcclain-passion-painData: No.75 U.S. R’n’B charts
Από το: album «Janice McClain» (1986, MCA)
Σύνθεση: Douglas Grigsby, Daryl Burgee
Production tips: Αριστούργημα στυλιζαρισμένης synth soul. Eμμονικά γυναικεία φωνητικά. Keyabords σε έξαρση. Παραγωγή, γεωμετρική, σαν να χρησιμοποιεί διαβήτες και χάρακες. Κυκλωτικό riff στα keyboards που επαναλαμβάνεται σε στρογγυλά μοτίβα σε όλη τη διάρκεια του τραγουδιού, δίνει στην ουσία το τέμπο της rhythm section. Η Janice είναι από τις τραγουδίστριες με τη φωνητική αντίληψη που λείπει σήμερα παταγωδώς. Αντιλαμβάνεται τη φωνή της ως πονεμένη ντίβα, πολύ κοντά στο ύφος της Stephanie Mills.
Who: Η Janice McClain δεν έχει μεγάλη καριέρα στην soul. Προφανώς δεν το επιδίωξε. Κόρη της Alton McClain από το γυναικείο disco group Alton McClain & Destiny, του τέλους των 70’s. Δικό της είναι ένα από τα ιστορικότερα τραγούδια της disco soul ακμής της «περιβόητης» λίστας του Larry Levan, το αριστουργηματικό «Smack Dub In The Middle» (1979, Warner). Στα μέσα των 80’s ηχογράφησε το προσωπικό album της και… αυτό ήταν. Πρόσφατα, βρέθηκε να συνεργάζεται με τον θρυλικό disco μαέστρο Bobby Eli, για ένα gospel album.
Fun-o-meter: 8,52/10

01. Loose Ends «Hanging On A String (Contemplating)»

loose-ends-hangin-on-a-stringData: Νο.13 U.K., No.43 U.S. Pop, Νο.1 U.S. R’n’B Chart
Από το: album «Α Little Spice» (1985, Virgin)
Σύνθεση: Carl McIntosh
Production tips: Διαμάντι. Η μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας τους. Πρώτη φορά που στο R’n’B chart του Billboard ανέβαινε στο Νο.1, βρετανικό group. Mαγική rhythm section. Mεταλλικοί ήχοι που φλερτάρουν πλάτες από τα synths. Το φωνητικό παιχνίδι του Carl και της Jane, το ανέβασμα του ρεφρέν, η χρυσόσκονη και το βελούδο, το κάνουν αδιαμφισβήτητα το πιο καμαρωτό μαρτινελικό στολίδι τους. Απόλυτη κομψή soul των 80’s. Φινέτσα, στιλ και ηδυπάθεια αλλά και ουσία. Pop και μαζικότητα. Χλιδή αλλά και αληθινά αισθήματα. Φαντασία αλλά και ψυχή. Εμβληματικό 80’s τραγούδι. Μόνιμοι στο i-pod για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.
Who is who: Τρίο από το Λονδίνο: Carl McIntosh (φωνή, κιθάρα), Steve Nichol (keyboards), Jane Eugene (φωνή). Διήρκεσαν όσο έπρεπε: 1980 – 1989 με πέντε albums, το ένα καλύτερο από το άλλο. Τα θες όλα. Ο Carl McIntosh στη συνέχεια έκανε παραγωγές στη σκηνή της βρετανικής soul (Beverley Knight, Pauline Henry, Caron Wheeler, Danny Madden, Ruth Joy κ.λπ.). Η Jane Eugene έχει κάνει μεταξύ άλλων φωνητικά στον Stephen «Tin Tin» Duffy («Icing On The Cake») και στον Michael Jackson («Invincible»). O Steve Nichol στη συνέχεια έκανε remixes σε άλλους. Πριν από τους Loose Ends είχε παίξει τρομπέτα στο «Great Depression» των Jam, το 1982!
Fun-o-meter: 8,67/10

Advertisements

11 Σχόλια to “Nick Martinelli: Η ληθαργική κάβλα της Philadelphia”

  1. dustroad said

    Μόλις ακύρωσα το μάθημα πιάνου της μικρής, το φροντιστήριο των διδύμων, το κομμωτήριο της γυναίκας μου και την χαρτοπαικτική λέσχη το βράδυ.

    Και τώρα ξεκινώ διάβασμα!

    Όσο και άσχετος να είμαι περί του κυρίου, μπράβο, μπράβο, μπράβο. Σπανίζουν οι ψυχαναγκαστικοί άνθρωποι στις μέρες μας.

  2. noheathen said

    wow! euharistoume!

  3. oksikemia said

    τεράστιο πόστ από όλες τις απόψεις (ότι πρέπει για μια μέρα σαν τη σημερινή που δεν έχω καθόλου δουλειά). καταρχάς καταπιάνεται με ένα κομμάτι μουσικής που είναι πολύ παρεξηγημένο, disco και post disco και μάλιστα από τα 80s και 90s;;; δεν ήταν όλα σκουπίδια;

    αν και δεν είμαι φίλος του philly sound, θα κατεβάσω τα 20 πρώτα για εγκυκλοπαιδικούς λόγους.

    άντε και μια γκρίνια, δε θα ταν ωραίο εκτός από ένα ένα να μπορούσαμε να κατεβάσουμε όλα τα τραγούδια μαζί;

    υγ. @dustroad, ε όχι σπανίζουν οι ψυχαναγκαστικοί στις μέρες μας! είμαστε περισσότεροι από ποτέ! :):)

  4. g said

    Burn. Ώρα για μελέτη.

  5. elafini said

    Η γυναίκα σου τι φταίει dust? :PP

    Εύγε και πάλι gone 😉

  6. CD said

    exw diavasma ;]

  7. depecher said

    Mακράν το καλύτερο post σου , Master ! ! !
    ΓΑΜΑΕΙ ! ! !
    Υποκλίνομαι .

  8. Tasos said

    mpraaaaavo..
    mpika sto google psaxnontas mia fotografia tou nick martinelli kai vrisko ola auta kai mallista se elliniko blog!
    eimai 18, apo 8essaloniki.. k akouo soul/funk/r&b tou 1976-1990.. ta pernousa ola ligaki grigora apo pano mexri kato kai leo den ginetai na min exei tous loose ends! k na pou nai kai sto noumero ena..

    me liga logia.. poly oraio «ar8ro».. den perimena na diavaso kati tetoio sta ellinika pou8ena sto internet.. :]

  9. gone4sure said

    Τάσο welcome!
    Επίσης και γω εκπλήσσομαι που είσαι 18 (!), έψαχνες φωτο του Nick Martinelli (!!), ακούς black μουσική 1976 – ’90 (!!!) και είσαι από Θεσσαλονίκη. Weird αλλά γαμώ.
    Να πιούμε καφέ.

  10. Stratos said

    Διορθώσεις για Sheena Easton:

    1. Το No Sound But A Heart δε κυκλοφόρησε το 1987 επειδή δεν έκανε καθόλου σουξέ το single «Eternity» που της έγραψε ο Πρινς. Κι ενώ το άλμπουμ αυτό θεωρητικά θα ήταν για την Sheena ότι και το Physical για την Olivia Newton-John (μέχρι και τον Herb Ritts για φωτογράφο είχε), οι δικηγόροι της καθυστέρησαν ακόμα περισσότερο την κυκλοφορία του επειδή η EMI-America απορροφήθηκε εκείνο το καλοκαίρι από την EMI-Manhattan. Τελικά κυκλοφόρησε το 1999 στην σειρά επανεκδόσεων παλιών άλμπουμς από την ΕΜΙ με 4 bonus tracks.
    2. Δεν είχε ποτέ άλμπουμ 101 η Sheena. Το τραγουδι με αυτόν τον τίτλο, γραμμένο από τον Prince, ήταν στο άλμπουμ της The Lover In Me.

  11. bravo kai apo mena
    pragmatika respect

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: