All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for Ιουλίου 2009

Once bitten (twice shy)

Posted by gone4sure στο 29 Ιουλίου 2009

Poisonous Krait

«…Πολλά φυτά και ζώα περιέχουν δηλητηριώδη υγρά που εκχύνουν με ειδικά όργανα. Έτσι πολλά ερπετά έχουν δόντια και αδένες γεμάτα με δηλητηριώδη υγρό. Μερικά αμφίβια έχουν δηλητηριώδεις αδένες, αλλά δεν έχουν όργανα εκτόξευσης του δηλητηρίου και γι’ αυτό είναι αβλαβή. Από τα αρθρόποδα πολλά είδη είναι δηλητηριώδη. Από τα έντομα, οι μέλισσες, οι σφήκες, μερικά μυρμήγκια έχουν κέντρα δηλητηριώδη.

Οι τοξικές ουσίες των δηλητηρίων είναι κυρίως αζωτούχες, πρωτεϊνικές ενώσεις. Η νουροτοξίνη είναι μια τέτοια τοξική ουσία που δρα στο νευρικό σύστημα και προκαλεί νευρικές διαταραχές. Η αιμοτοξίνη δρα στο αίμα και προκαλεί αιματώματα, θρομβώσεις, αιμολύσεις κλπ.

Όλα τα δηλητήρια των φιδιών προκαλούν την πήξη του αίματος, εκτός από της κόμπρας που είναι αντιπηκτικό και προκαλεί αιμορραγία. Το δηλητήριο της οχιάς και του κροταλία προκαλούν κυκλοφορικές διαταραχές. Το δηλητήριο των μελισσών προκαλεί κνησμό, σπασμούς, λιποθυμίες και αιμόλυση. Τέλος πολλά δηλητήρια επιφέρουν ασφυξία…»

Advertisement

Posted in Human | 1 Comment »

Album of the week ending 01.08.2009

Posted by gone4sure στο 27 Ιουλίου 2009

Broken RecordsPhoto

Broken Records Until The Earth Begins To PartBroken Records
Until The Earth Begins To Part
(4AD)

Nαι, οι Broken Records βγάζουν το λυγμόλαλο λεβεντομαλάκα από μέσα μου, εκείνον που στα 80’s κρυφογούσταρε την φωνή του Wayne Hassey των Mission και κάτι singles των Big Country, που χόρεψε με το «Pan Within» των Waterboys (και έτρεξε να πάρει, μη χάσει, την deluxe έκδοση του «Fisherman’s Blues«), σε κάτι χώρους που παρίσταναν τους ‘rock’, που πάντα είχε μια φανερή, ομολογημένη αγάπη στους Tindersticks και ας αντιμετώπιζε τους καγχασμούς των πιο cool φίλων του, ;όταν ορθά το δήλωνε.

Υπάρχουν μινόρε που μου αρέσουν πολύ. Σφαχτικά πολύ. Και ας αντιτάσσονται στην αλεγκραρία στην οποία ρέπω καθ’ έξιν. Υπάρχουν και κάτι bravados σαν επελάσεις νικηφόρου ιππικού που με διαλύουν, μου βουρκώνουν τα μάτια, σε σημείο να μη βλέπω μπροστά μου. Υπάρχουν δραματικές φωνές στα όρια του επιδαύρειου ξεσκίσματος σωθικών που με κάνουν να θέλω να σηκωθώ να κοπανάω το στήθος μου σαν ‘χαροκαμένος’ (ή σαν υπερφίαλος γορίλας, αν θέλετε). Υπάρχουν θεατρικά τραγούδια γνήσιου ροδομάγουλου, βουνίσιου βλαχο-rock, μεγαλωμένου με τραγόμαλλο και άφθονες ανθεκτικές καρδάρες γάλακτος που μου μιλάνε στην ψυχή.

Ίσως ανακαλύπτω τον Ελληνάρα μέσα μου που επιμένει σαν λοβοτομημένος να αποθεώνει τους James, τον Cave και τους Walkabouts – αυτή τη στόφα που έχουν κάνει τη μελαγχολία, φάμπρικα κομποβελονιάς για σεμεδάκια που έχουν βρει πρόθυμους βουλιμικούς καταναλωτές στην Ελλάδα. Πάρτε για παράδειγμα τους επτά Broken Records που ξεκίνησαν από τη Σκοτία σαν αποφασισμένοι bravehearts να μεταδώσουν την φιλοσοφία του kilt rock σε όλη την υφήλιο μέσω της πολυπράγμωνος πλέον 4AD που δεν διστάζει να στεγάσει ο,τιδήποτε της γυαλίσει, από όποιο χώρο και αν προέρχεται.

O Jamie Sutherland μου δίνει την εντύπωση, έτσι όπως εφορμά στο εναρκτήριο «Nearly Home«, ενός τύπου που σηκώνεται με μπλοκμπαστερική ενεργητικότητα από το σπίτι του στο highland, στραβοβάζει το kilt του και τρέχει σε μια ραχούλα με θέα για το πρωινό τελάλισμά του. Μόνο που δεν σαλαγάει (τουλάχιστον από όσο ξέρω) αλλά ξεφωνίζει την καρδιά του, με έναν πρωτοεπίπεδο, δραματικό τόνο, με στεντόρεια ένταση, με φωνές που που κάνουν τις φλέβες στα μιλίγγια του να πετάγονται, με κάτι άχτια που δεν έχουν προηγούμενο, γενικά. Μεγάλα ζόρια κατατρύχουν τον Jamie και γύρω του, σιγά-σιγά και τελετουργικά, συγκεντρώνονται -στην εν λόγω ραχούλα- για να απλώσουν ακορντεόν, βιόλες, τσέλα και συναφή όργανα επαρχιακής περηφάνειας, οι υπόλοιποι Broken Records, παίζοντας με πολύ ‘broken’ τρόπο τους καημούς και τα πάθη τους.

Οι Broken Records είναι παθιασμένο group, σε κάνει να θες να τσουγκρίζεις συνέχεια τις μπύρες σου που ξεχειλίζουν σε κάτι ποτηράκλες-κολυμπήθρες και να χορεύεις ανεμίζοντας το τσαλακωμένο kilt σου (όχι, κάντε μου τη χάρη, όχι φουστανέλλα, δεν υπάρχουν οι γαμω-έντεχνες αναλογίες εδώ…) είτε για να χορέψεις με το «A Good Reason» επειδή θυμήθηκες τους Pogues, είτε για να σε πάρουν τα ζουμιά από το ντέρτι και τον καημό με το «A Promise«. Είναι τίμιο group οι Broken Records, συγκινητικά ειλικρινές, με ‘αρχίδια’ στη θέση τους, και καρδιά επίσης, στη δική της. Σπανίως ως ποτέ μπλέκουν τις δύο θέσεις, για αυτό ακούγονται τόσο καλαίσθητοι, δυναμικοί, αφοσιωμένοι επαρχιώτες, μπεσαλήδες μουσικοί και -εικάζω- καλοί φίλοι. Στους αμερικανούς ‘συνάδελφους’ δεν αρέσουν μάλλον επειδή ακούγονται tres uncool και αγέλαστοι και άρα μπανάλ. Στους Ευρωπαίους πάλι, που ψάχνουν εναγωνίως τους δικούς τους Arcade Fire, αρέσουν πολύ – έστω και για τους λάθος λόγους. Διότι οι Broken Homes με το λυγμικό, ηρωικό rock τους πιο πολύ ως μια τομή εκπαιδευμένου Bruce Springsteen μοιάζουν με μετανάστες Waterboys, παρά με οποιαδήποτε σύγχρονη έκφανση cool rock.

Αξιαγάπητη, τρελή μπαναλαρία που σε νικάει επάξια με την γκάιντά της.

Posted in Album Of The Week, Music | 10 Σχόλια »

Ministrone

Posted by gone4sure στο 24 Ιουλίου 2009

Ministry80s

Θυμάστε τους Ministry; Το industrial; Το δέος του βιομηχανικού μπαμπούλα; Το macho αμερικανικό alt.rock; Τα μαλλιά; Τα κουβάρια; Ξεχάστε τα για λίγο και κάντε τον κύκλο πάλι από την αρχή.

Ακούστε πώς ξεκινούσαν λοιπόν οι Ministry εδώ… Με τραγούδια ντισκοποιημένου electro σχεδόν γκομενικής σχέσης με τους Depeche Mode και συζυγικής με τους Thompson Twins. Το «Work For Love» στη χορταστική, αλλαζονικά ανοικονόμητη μίξη τού 12ιντσου είναι ένα από τα πιο δυνατά τραγούδια του 1982, από αυτά τα αστικά funk που σάρωναν στις πίστες, υποσχόμενα λαδωμένους ιδρώτες από γράσα και πανσεξουαλικές αισθήσεις – αγαπημένο του Larry Levan εκείνη τη χρονιά. Mακάρι να γίνονταν πάρτι σήμερα που να έχουν την αγωνία της πόζας. Θα ήταν έστω ένα πάθος-κεντρί ενάντια στα φλαταρισμένα, αναίσθητα βλέμματα που βλέπω τριγύρω όταν βγαίνω στα κεντρικά bars να πιω ένα ποτό ακούγοντας καλή μουσική. Μακάρι να υπήρχαν γύρω τύποι με μαγκούρες – άχρηστο αξεσουάρ φετίχ που θα δήλωνε όμως μια συναρπαστική παρέκλιση από το mainstream, τύποι με άχρηστα τσουλούφια να ξεπετιούνται από too much καπέλα – καβουράκια, τύποι που θα διάλεγαν γωνίες στο χώρο ώστε να φωτίζεται κάπως το προφίλ τους. Τουλάχιστον θα ήταν μια ένδειξη ανάγκης αυτοέκφρασης.

Δεν είμαι νοσταλγός. Είμαι μάλλον ναυαγός…

Posted in Human, Music | 2 Σχόλια »

Album of the week ending 25.07.2009

Posted by gone4sure στο 20 Ιουλίου 2009

wild-beasts

Wild Beasts
Two Dancers
(Domino)

Φαντάζει περίπου τρομακτικό αυτό που είναι οι Wild Beasts: τέσσερις τύποι που δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουν μαζικοί στον αιώνα τον άπαντα (ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είμαι σίγουρος), που «σκάβουν» τις εσωτερικές ανάγκες των μοναχικών, που «γαργαλάνε» τα ένστικτα, το πνεύμα και το αίσθημα αυτών που αρνούνται το καθημερινό περιβάλλον τους (επειδή δεν το έχουν επιλέξει), αυτών που επιμένουν να ζουν στην κοσμάρα τους (επειδή την έχουν επιλέξει), εκείνων που προτιμούν να αυτοπροσδιορίζονται ως weirdos γιατί βρίσκουν εμετικές τις κανονικότητες. Οι Wild Beasts είναι το πιο «ύπουλα» ξεχωριστό σύνολο μουσικάνθρωπων που εδώ και δύο χρόνια έχει δημιουργήσει το σούσουρο των… «δικών μας» ανθρώπων στους παραπάνω κύκλους. Το τρομακτικό είναι ότι οι Wild Beasts είναι το μοναδικό από τα περιβόητα καινούρια groups των βρετανικών 00’s που «δημιουργούν ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ανάγκη» να τους (ξαν)ακούσεις και επιπλέον δημιουργούν απόλυτη λαχτάρα να «τους ζήσεις», να τους βάλεις στην μάρσιπο και να πάτε μια βόλτα μαζί εκεί που δεν θα σας ενοχλούν οι άσχετοι

Εστέτ; Εντελώς.
Η επιστροφή της art school pop; Με δόξα και τιμή.
Αφορούν; …Εδώ μπαίνει το τρομακτικό.

Οι Wild Beasts έχουν μια απίστευτη ικανότητα -σχεδόν ούτε οι ίδιοι την έχουν ανιχνεύσει πάνω τους και αυτό ακούγεται- να παράγουν εσωτερικά τραγούδια, όμορφα με έναν τρόπο που δεν έχει να κάνει με κείνα που σιγοψυθιρίζεις στους φίλους σου για να τους πείσεις ότι άκουσες κάτι πολύ καλό. Αυτή είναι η ευχή και η κατάρα τους. Ενώ ακούγονται στα δικά σου αυτιά συγκλονιστικοί, είναι αδύνατον να επικοινωνήσεις την αίσθηση σε άλλους. Έχουν μια καταλυτική δυνατότητα να απευθύνονται μόνο καταπρόσωπον στον πρόθυμο ακροατή τους. Όταν αυτή η «ομορφιά» τους δοκιμαστεί να μοιραστεί με άλλους ακροατές, εξαφανίζεται… Η μουσική των Wild Beasts δημιουργεί δεσμώτες ακροατές και απεγνωσμένους εραστές. Τα αυτιά του «θύματος» δεν λυτρώνονται ποτέ από τις μελωδίες τους που κατακάθονται στην ψυχή τους και δεν γίνεται να τις ξορκίσουν και ταυτόχρονα ερωτεύονται σε ένα μάταιο αίσθημα μαζί τους που ποτέ δεν σαρκώνεται – γιατί πώς διάολο να εκφραστείς τρυφερά απέναντι στη μουσική;

Δεν θυμάμαι στο παρελθόν να έχω νιώσει τόσο «μουγκά» δέσμιος μιας μουσικής που είναι καταδικασμένη να είναι δική μου μόνο και κανενός από τους γύρω μου. Και αν είναι και κάποιου άλλου, δεν γίνεται μεταξύ μας να κάνουμε επαφή με άξονα αυτήν. Ο καθένας την «ακούει» αλλιώς -κυριολεκτικά «την ακούει»- με μόνο κοινό παρανομαστή την ένταση που κλυδωνίζει τις ακροάτριες ψυχές. Πόσες φορές πριν το ένιωσα αυτό; Με τους Blue Nile ίσως, με τους Birth, με τους Sparks σίγουρα, με τον Donald Fagen… Και πάλι, με όλους αυτούς, δεν θυμάμαι να υψώνονταν μπροστά μου τόσο δυσθεώρητα οικοδομήματα από κόσμους τους οποίους μόνο εγώ έβλεπα.

Το «Two Dancers» είναι ένας δίσκος περίπου δέκα φορές καλύτερος από το ντεμπούτο τους «Limbo Panto», πιο ισορροπημένος, ακόμα πιο φιλόδοξος, δεξιοτεχνικός, αρμονικός, πιο έντεχνος και λεπτεπίλεπτος, σαν καλοκεντημένος καμβάς με πολλές διαφορετικές υφές. Είναι επίσης σχεδόν concept -θυμίζει progressive λογική χωρίς τα μαλλιά που δήλωναν αντικομφορμισμό-  φέρνει στο νου τους Roxy Music απαλλαγμένους από το glam, τα νυχτωδικά μοτίβα των Shriekback («When I’m Sleepy…») μαζί με τους καμπανιστούς, ντελικάτους κιθαρισμούς των πρώιμων ‘κολλητών’ της Postcard, όπως οι Aztec Camera («Hooting & Hawling»), που κι αυτοί τους χρησιμοποιούσαν ως ρυθμικά μοτίβα, τις προσπάθειες των Tears For Fears να πείσουν τους εαυτούς τους ότι μπορεί και να χαρούν κάποια στιγμή («All The King’s Men»). Φέρνουν στο νου οντάδες και υπόγεια ταυτόχρονα (στο πιο αισθησιακό και παράδοξα sexy τραγούδι της χρονιάς ως τώρα, «We Still Got The Taste Dancin’ On Our Tongues») όπου τσακώνεσαι με τις ενοχές σου για αυτά που μόνο εσύ ξέρεις.

Και οι φωνές. Αυτές είναι που δεν γίνεται ούτε να ξεριζωθούν από μέσα σου ούτε να τις μιμηθείς ούτε να πεις σε κάποιον πώς είναι… Ο Hayden Thorpe είναι το καλύτερο vibrato της γενιάς του, ένα χερουβείμ της εργατικής τάξης από το Kendal και μια παρουσία που κοσμεί ως κρυφό pin-up, εσωτερικές πλευρές τοίχων, μια παρουσία με βλέμμα παραδομένο στο πουθενά και μορφασμούς οιμωγών στις ψιλές του. Από την άλλη, ο Tom Flemming, πιο στακάτος, μεταλλικός στις ερμηνείες του, σταθερός και αρρενωπός, κρατάει την απόλυτη αντίστιξη στο «επικίνδυνο» χάσιμο του άλλου.

Οι Wild Beasts είναι αυτοί που όταν δω live, το πιθανότερο είναι ότι θα πέσω στα πατώματα άγρια, ενώ για τους γύρω μου θα στέκομαι όρθιος και ευθυτενής. Θα κλαίω και θα λυσσάω και θα θέλω στο τέλος να κάνω κάτι πολύ καταστροφικό γιατί δε γίνεται να παίρνεις έτσι βίαια έναν ολόκληρό κόσμο από μπροστά μου και κανένας να μη μυρίζεται την απώλεια.

Posted in Album Of The Week, Music | 9 Σχόλια »

Σαβαρέν

Posted by gone4sure στο 19 Ιουλίου 2009

SavarenΑν ήταν άνθρωπος το «We Still Got The Taste Dancin’ On Our Tongues» θα ήταν μία κοπέλα -περίπου είκοσι οκτώ ετών- που θα έμενε στην Πετρούπολη. Θα είχε κάνει σπουδές Τοπογραφίας. Θα δούλευε όμως σε κεντρικό κατάστημα τράπεζας στην Κοραή, στο τμήμα «πιστωτικών καρτών». Τα απογεύματα -τουλάχιστον τρία από την εβδομάδα- θα πήγαινε να παίξει squash σε μεγάλη αθλητική εγκατάσταση στο Μαρούσι. Θα έπαιζε μόνο με αγόρια και με μια συγκεκριμένη κοπέλα που γνώρισε εκεί και θα την έβρισκε πολύ σπαθάτη, την Μαρίνα. Τις υπόλοιπες θα τις βαριόταν – θα τις έβρισκε  ηλίθιες μουνίτσες που παίζουν squash μόνο και μόνο γιατί τους αρέσει να προφέρουν τη λέξη, με παχύ ‘sh’. Θα αγαπούσε τις φίλες της -δύο, μονάκριβες που θα τους άρεσε να τις θεωρούν τρελές, οι υπόλοιποι- και θα τους έκανε δώρα, τριήμερα ταξίδια-αστραπή. Θα ήταν δεινή χορεύτρια, καλή αδερφή και κόρη και κάκιστη μαγείρισα. Θα είχε μεταπτυχιακό στις Τεχνολογίες Αιχμής στην Γεωδαισία αλλά θα βαριόταν πάρα πολύ να εξηγήσει τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Δεν θα έβρισκε καμία σημασία να εξηγεί οτιδήποτε σε οποιονδήποτε. Θα είχε φωνή με γρέζι και λίγο σκαμμένη και θα έτρωγε καμία φορά τα δύσκολα σύμφωνα όταν θα μιλούσε. Θα ήταν εγωίστρια αλλά δίκαιη. Θα γέμιζε συχνά μίσος μόνο με την ανάμνηση ενός πολύ μαλάκα που την παράτησε και εξαφανίστηκε για πάντα, όταν του είπε ότι είχε ονειρευτεί ότι έμεναν μαζί. Θα ήθελε να τον δει μόνο για να του πει με κτηνώδη αδιαφορία, ότι και ανάποδα να τον έβλεπε κρεμασμένο, δεν θα έμενε ποτέ μαζί του. Θα της άρεσε να πίνει καϊπιρίνια σε δύο πολύ συγκεκριμένα μπαρ στα νότια προάστια. Κατά τα άλλα, τα νότια παραθαλάσσια μέρη της Αθήνας θα της προκαλούσαν λύπη. Θα της άρεσαν πολύ οι γάμπες της και θα χαιρόταν με πνιχτά γελάκια που έχει ψηλό λαιμό και όμορφο στήθος. Θα άκουγε όλα τα συγκροτήματα που έχουν επηρρεαστεί από τους Echo & The Bunnymen. Όταν έκανε το μεταπτυχιακό της στο Βερολίνο, θα είχε ορκιστεί ότι θα έκανε όσα παιδιά της ζητούσε ο Ian McCulloch. Μερικές φορές θα έκλαιγε τα βράδυα, ξαφνικά, όταν θα σκεφτόταν ότι ποτέ ο McCulloch δεν θα της ζητούσε να κάνουν παιδιά. Mετά θα γελούσε με τις παρανοϊκές σκέψεις της. Θα φαντασιωνόταν σεξουαλικά ότι γλύφει το σβέρκο του Hayden Thorpe και ταυτόχρονα του Tom Flemming των Wild Beasts. Θα είχε φετίχ με τους αντρικούς σβέρκους, όχι τους πλατείς. Θα είχε συχνά φαντασιώσεις ομαδικού sex αλλά μόνο με παρτενέρ που θα επέλεγε η ίδια. Δεν θα ήθελε να την επέλεγαν άλλοι. Όσοι θα της έδειχναν ότι την γουστάρουν θα τους έφτυνε και ταυτόχρονα θα τους λυπόταν. Μερικές φορές θα νόμιζε ότι έχει σεξουαλική εξάρτηση. Θα είχε ως ένοχο μυστικό ότι για κάτι φεγγάρια είχε περάσει στο i-pod ένα δύο τραγούδια του Παύλου Σιδηρόπουλου. Θα τα είχε πετάξει από το i-pod μετά από τρεις μήνες και δεν θα είχε αναφέρει ποτέ σε κανέναν τίποτα. Θα είχε αδυναμία στον μπαμπά της που θα ήταν διαβητικός. Θα του είχε αδυναμία όχι επειδή ήταν διαβητικός. Αλλά επειδή πραγματικά θα τον αγαπούσε. Θα του είχε έναν περίεργο, κομπλικέ θυμό επειδή ήταν διαβητικός. Θα έπαιζε φανατικά κανάστα και θα κάγχαζε στην τράπεζα με κάτι καινούριους ανυπόφορους συναδέλφους που κόμπαζαν ότι μόνο αυτοί παίζουν αυθεντική κανάστα. Τι θα ήξεραν οι σκατόβλαχοι; Δεν θα είχε ποτέ καταφέρει να φτιάξει ένα γλυκό που όλο υποσχόταν στις φίλες της. Θα έτρωγε σχεδόν όλη τη μαρμελάδα πριν καν τη βάλει στο μείγμα. Οι φίλες της την είχαν βγάλει Σαβαρέν γιατί αυτό της την έσπαγε επειδή αντιπαθούσε τους Γάλλους.

Posted in Human | 5 Σχόλια »