All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the week ending 13.06.09

Posted by gone4sure στο 13 Ιουνίου 2009

Simon BloomSimon Bloom
Hollow Butterfly
(Archangel)

Ο Συμεών Νικολαϊδης μοιάζει να είναι από άλλη χώρα. Σαν να μην έχει κοινωνικοποιηθεί στην Ελλάδα, σαν να βαράει ένα ξεχωριστό βιολί, από κάπου αλλού. Το δεύτερο αυτό album του ακούγεται σαν αυτό που θα είχε κάνει ο Gregg Alexander αν είχε μεγαλώσει στην Ευρώπη των 90’s ή ο Cat Stevens, χωρίς την καταπίεση του μουφτή στο κεφάλι του. Η pop του «Hollow Butterfly» είναι κλασική, διαχρονική, έχει μια κανονικότητα που δεν διαπραγματεύεται, είναι ταυτόχρονα ιδιαίτερη αλλά και φιλική σε όλα τα αναλλοίωτα αυτιά, μελωδική και τρυφερή, χωρίς να σου φοράει κολλάρο λυγμικές ευαισθησίες και ψυχαναγκασμούς. Είναι αλήθεια, σπάνιο πλέον να ακούς ένα «ίσιο» δίσκο από την αρχή ως το τέλος χωρίς να δυσανασχετείς σε κάποιο σημείο, να αφήνεσαι στη ροή του και να απολαμβάνεις το αποτέλεσμα και πριν το καταλάβεις να ξαναπατάς το play, επειδή έτσι θες.

Η φωνή του Simon είναι μια πολύ θελκτική, ομαλή συν-εκδοχή του Barry Andrews των Shriekback και του Josh Haden των Spain. Ακούγεται βαθιά, με ίσες μεζούρες μελαγχολίας και ευοίωνης εξωστρέφειας, τραγουδάει αβίαστα στιχάκια αντλημένα από έναν μικρόκοσμο στον οποίο συμπεριφέρεται σαν να είναι το σύμπαν το ίδιο και φαίνεται να μην ταλανίζεται από περιττές διαθέσεις ματαιοδοξίας. Στον κόσμο του Simon, όλα κυλούν στο κανάλι της μελωδικής φλέβας του και αποκτούν σημασία επειδή αυτή προκύπτει – δεν χαρίζεται. Σπουδαίο προσόν η φυσική σχέση αιτίου – αποτελέσματος…

Συνθετικά, το album έχει μια φυσικότητα, μια ψύχραιμη αντιμετώπιση όλων των αφομοιωμένων επιρροών του: η pop των μεγάλων τραγουδοποιών της δεκαετίας του ’70 τιμάται αρκούντως και η acoustica των 00’s περνάει όχι ως trend εδώ, αλλά ως συστατική ουσία. Στρογγυλά τραγούδια, δουλεμένα με εξυπνάδα και συναισθηματική συνέπεια, δημιουργούν ένα σύνολο στο οποίο, τα highlights βρίσκουν τη θέση τους όχι δυναστικά απέναντι στα υπόλοιπα. Το «Circles» πράγματι είναι ένας μικρός πολύτιμος λίθος της σύγχρονης pop, το «Golden Touch Of Her Heart» είναι οι REM και οι Keane χωρίς το καταπιεστικό bravado, το ομώνυμο κομμάτι του album έχει κάτι από τον νεο-hippie οριενταλισμό των oo’s, το «Shine» είναι ένα γκρουβαριστό funky rock που κλείνει το album θαυμάσια, με απολαυστική την Τζένη Καπάνταη στα φωνητικά. Παρότι όμως οι υπερδυνατές στιγμές είναι σχεδόν ξεκάθαρες, δεν κάνουν ανισοβαρές το album. Η δύναμη όλου του δίσκου αυτού βρίσκεται στα riffs, στην ψυχραιμία με την οποία αντιμετωπίζει το τι σημαίνει «μουσική που σε αφορά».

Ο Simon Bloom έφτιαξε τον πιο νορμάλ δίσκο της χρονιάς, σε μια εποχή που η νορμαλιτέ έχει εξοριστεί ως αντιπρότυπο. Είναι το ελληνικό album που όχι – μόνο – δεν – ντρέπεσαι – που – σου – αρέσει – αλλά – είναι – και – τιμή – σου – και – καμάρι – σου – να – το – επικοινωνείς – και – στους – φίλους – σου’.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: