All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the week ending 23.05.09

Posted by gone4sure στο 19 Μαΐου 2009

Passion Pit - MannersPassion Pit
Manners
(Columbia)

Οι πενταμελείς Passion Pit από την Μασσαχουσέτη είναι μάλλον ο πιο πρόσφατος κόμπος του νήματος που ξεκουβάριασαν οι Sparks και συνέχισαν πρόσφατα οι Yeasayer, οι ΜGMT και οι Empire Of The Sun. Αμερικανικό, αυθαίρετο electrock που δεν χωράει σε συγκεκριμένα στιλιστικά ρούχα. Αν οι Αμερικανοί πρέπει να έχουν ένα λόγο μέσα στην τελευταία πενταετία για να νιώθουν περήφανοι στην πρωτοπορία, αυτός έχει να κάνει με τον τρόπο που η νέα γενιά τους αντιλαμβάνεται το πάντρεμα των synths με την βαρύτητα του rock και την αποενοχοποιημένη disco. Όλα χωνεμένα και βγαλμένα ως ένα.

Εδώ είμαστε.

Ο Μιχάλης Αγγελάκος (Michael Angelakos, αυτό δε σημαίνει;) τραγουδάει σαν πριμαντόνα Jeff Lynne ή σαν γλωσσάς Barry Gibb με μια άφυλη άνεση που δεν δικαιώνει σίγουρα τους macho αρσενικούς fans τους αλλά ούτε και προγκάει τα θηλυκά. Μάλλον διαπραγματεύεται ανάμεσα στα δύο. Οι άλλοι γύρω του ως μπάντα παίζουν ένα «μουρλής πανηγύρι» που ακούγεται τόσο μεθοδικά αναρχικό και γιορταστικό που σούρχεται να πετάς τα ρούχα σου χορεύοντας, πριν καν ιδρώσεις. Οι Passion Pit σε κάνουν να θες να πετάς τα ρούχα σου και επιπλέον να μην ντρέπεσαι για αυτό. Άρα πετυχαίνουν.

Επιπλέον γράφουν γαμάτα τραγούδια.

Τ’ ακούς δηλαδή και δεν ξέρεις από πού να το πρωτοπιάσεις να τους παινεύεις. Που έχουν ενσωματώσει τόσο θεϊκά τον… γαλλοϊταλικό άξονα (italo disco μαζί με french house); Που γράφουν μελωδίες τόσο γερές και αυτόνομες που δεν έχουν ανάγκη κανέναν; Που η παραγωγή τους στέκεται σαν ένα εστετίστικο state of the art επίτευγμα; Που περιοδικά, από το Rolling Stone μέχρι το Pop Matters, θεωρούν υποχρέωσή τους να τους θεωρήσουν «είδηση πρωτεραιότητας»; Που ό,τι κι αν θυμίζουν δεν σε νιάζει μια, γιατί… καμία δεν σου έρχεται στο μυαλό, με την πρώτη, από τις αναφορές τους; Που αισθάνεσαι ότι γράφουν τα τραγούδια τους έχοντας ήδη αγαπήσει τους ακροατές τους; Που θες να τους ακούς κάθε βράδυ την ώρα που σουρουπώνει να σου δινουν ρυθμό σε όποια ασχολία έχεις αποφασίσει να επιδοθείς;

Θα βρείτε πολλούς λόγους στο «Manners» -σχεδόν όσους και τα κομμάτια του- για να κουνηθείτε και να νιώσετε αναπόσπαστα μέρη της μοντερνιτέ («The Reeling»), να αισθανθείτε πολίτες ενός γρήγορα μονταρισμένου ντοκιμαντέρ ευρωπαϊκού -ναι, ευρωπαϊκού- patchwork («Folds In Your Hands»), να μπείτε στα γρανάζια της αμερικανικής νέας ιντελιγκέντσιας που γεφυρώνει τους Flaming Lips με τους Foxglove Hunt («Swimming In The Flood») και να κάνετε δεύτερες και τρίτες αναγνώσεις επειδή προσφέρεται το περιεχόμενο («Seaweed Song»).

Πανέμορφος και πλούσιος και σπουδαίος και έξυπνος και αρχοντικός δίσκος. Μπράβο στον Μιχάλη. Τον Αγγελάκο.

Advertisements

2 Σχόλια to “Album of the week ending 23.05.09”

  1. Stratos said

    Δεν είμαι σε διάθεση για χορευτική μουσική απόψε, όχι για τις επόμενες μέρες τουλάχιστον, αλλά το βάζουμε στην άκρη για μετά. Ανυπομονώ.

  2. t-drom said

    tora ego an po oti einai apo ta album tis xronias, tha pesete oloi pano mou kai tha mou peite «ou t-drom, akoma den exei ftasei sti mesi H xronia»… ti na po? nai einai gamo! 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: