All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the week ending 25.04.09

Posted by gone4sure στο 23 Απριλίου 2009

kleerupKleerup
Kleerup
(Positiva / Virgin / EMI)

Για να μην σας τα πολυζαλίζω, σας δηλώνω απερίφραστα και με πάθος ότι αυτό που κάνει ο Kleerup είναι εντελώς και πέρα ως πέρα γαμάτο. Είναι η μόνιμη μουσική φαντασίωσή μου και ταυτόχρονα απορία μου από τότε που είχα ακούσει το «Chase» του Giorgio Moroder. Από τότε αναρωτιόμουνα γιατί δεν υπάρχουν τα… σχήματα που κατοικούν στο κεφάλι μου! Ή μάλλον αρνούμενος, ότι δεν υπάρχουν, αναρωτιόμουνα γιατί κάποιος δεν κάνει μουσική τα σχήματα που έχω στο κεφάλι μου. Κανένας δεν το έκανε από τότε – μόνο κάτι ενδιάμεσοι σταθμοί πραγμάτωναν κάτι ψήγματα… Κανένας όμως δεν τα άπλωνε χορταστικά σε ένα ολόκληρο album.

Mέχρι να συμβεί η αποτοξίνωση του Andreas Kleerup. Και ξαφνικά τα σχήματα που είχα στο κεφάλι μου συνέβησαν.

Σουηδός με σοβαρά σημάδια καταθλιπτικής ιδιοφυίας, πρώην μέλος των Meat Boys (που είχαν και ένα album με τίτλο «The Legitimate Life Of A Waster / Fireworks» – ό,τι νάναι, οι τύποι, κανονικότατα), παραγωγός, συνθέτης, γεωμέτρης, ηχητικός αρχιτέκτονας (sic!), φρίκουλας στην όψη, τεμπέλης στην αύρα, τρυφερός τυχοδιώκτης και «χτίστης» μοτίβων,  φτιάχνει το ηλεκτρονικό moody disco album της χρονιάς. Στιβαρό, ρομαντικό (παλαιονεορομαντικό, για την ακρίβεια) σου φέρνει δάκρυα στα μάτια (ξερνάς κλάμα που μου είχε πει κάποτε η φίλη μου η Σ.), σε εξημερώνει (συνειδητοποιώντας πόσο άγριο τέρας μπορείς να γίνεις φορές φορές), σε πλουτίζει, σε γεμίζει με μια απίστευτη δύναμη, σε φωτίζει και σε σκιάζει, παθαίνεις «ουράνιο τόξο», απογειώνεσαι και προσγειώνεσαι ταυτόχρονα. Νιώθεις σαν ευτυχισμένη Jean D’ Arc: ακούς σχήματα και φωνές στο κεφάλι σου και χαίρεσαι σαν μωρό που ένας Andreas Kleerup, τη χώρα του οποίου βρέχει άλλη θάλασσα από τη δική σου, τα έκανε μουσική και φτάσανε στα ηχεία σου.

Τα δικά σου σχήματα όλα αυτά…

Δεν έχει σημασία που οι φωνές στο δίσκο (όλες γυναίκες οι καλεσμένες, η δική του φωνή αντιμετωπίζεται ως regular) σε ανατριχιάζουν με την σκανδιναβική ευγονία τους. Δεν έχει σημασία που η Lykke Li μοιάζει με ρεαλιστική Σταχτομπούτα στο υπέροχο «Until We Bleed», δεν παίζει κανένα ρόλο που η Robyn ακούγεται σαν ναζιάρικο goblin στο εύθραυστο «With Every Heartbeat». Δεν το κάνεις θέμα που η Titiyo (η πάλαι ποτέ acid jazz μούσα, νυν underground star, αδερφή της Neneh Cherry) τραγουδάει σαν σοροπιαστή italo disco ενζενί το «Longing For Lullabies».  Δεν είναι κεντρικό ζήτημα το ότι η Marit Bergman τραγουδάει σαν πρωτόβγαλτη στη Eurovision, ταλεντάρα το «3 AM», ούτε το ότι η Linda Sundbland κάνει σκόνη τις ρετρό αναμνήσεις των Space (θυμάστε το «Carry On, Turn Me On» και το «Magic Fly»;) στο εξαιρετικό «History»… Αν μάλιστα είχε δεχτεί και η Cyndi Lauper να συμπεριληφθεί το κομμάτι που της έγραψε με τίτλο «Lay Me Down» (αυτό που μπήκε στο περσινό νόστιμο album της «Brikng Her To The Brink») δεν το ξέντυνε από τους στίχους να το ονομάσει «Thank You For Nothing», ένα από τα πιο ανατριχιαστικά electro αριστουργήματα που άκουσα μέσα στη δεκαετία.

Aυτό που έχει σημασία πραγματικά είναι ένα cheesy tagline εδώ θα μπορούσε να είναι το «ο Kleerup δημιουργεί μια electro disco ως νέο alternative rock«. Συμβολικά, έτσι; Διότι κυριολεκτικά, το ντεμπούτο album του περιέχει όλα εκείνα που θα έκαναν έναν παραδοσιακό φετιχιστή του τάστου – rock fan να ξεράσει κανονικά… Synths μόνο, τακτοποιημένες μινιμαλιστικές μελωδίες, στιλ σε απαλές ευθείες επιφάνειες, μουσικός διάκοσμος γεμάτες πλάτες από παχιά, υπερβατικά keyboards.

Να φάνε σκατά οι κιθάρες: αν η τολμηρότητα του rock περνάει από τα πλήκτρα ενός τύπου που στο εξώφυλλό του μοιάζει με νταγκλαρισμένο Nick Cave και στο περιεχόμενό του ακούγεται σαν Giorgio Moroder σε πτήση πάνω από την βόρεια Ευρώπη, να πάνε να χεστούν οι κιθάρες, αλήθεια…

Advertisements

13 Σχόλια to “Album of the week ending 25.04.09”

  1. kapetank said

    megali mlkia pou den to eixa perysi sta 20
    meta to metaniosa
    isos kai mesa sta deka anti tous friendly fires

  2. gone4sure said

    Κανονικά κυκλοφορεί επίσημα αρχές Μαϊου. Τσέκαρε το track list πάντως γιατί έχει αλλαγές σχετικά με το track list που είχε πέρσι στα τέλη της χρονιάς. Επίσης έχει τελείως άλλο εξώφυλλο.

  3. Stratos said

    Από τον Ιούνιο το είχα… άλλαξε πολύ? 😛

  4. Για να καταλάβω όμως ένα πράγμα: Το «With Every Heartbeat» που ανέβασες υπήρχε και στο άλμπουμ της Robyn, τουλάχιστον από το 2007 και την αγγλική του έκδοση που έχω εγώ, αλλά απ’ ότι βλέπω στο allmusic.com, και από τη σουηδική έκδοση του 2005. Δεν είναι κομμάτι κουλό να επιλέγει ο Kleerup αυτό για πρώτο single; Κανονικά δεν θα έπρεπε καν να το έχει στο άλμπουμ, έτσι δε είναι; Μετά λες ότι συμπεριλαμβάνεται κι ένα κομμάτι από το περσινό άλμουμ της Σίντι Λόπερ. Δεν έχω ακούσει ακόμη το Kleerup, να δω αν παίζουν κι άλλα «παλιά». Μπας και είναι μάζεμα συνεργασιών; Ένα μουσικό portfolio; Τα φώτα σου γιατρέ. (Κατά τα άλλα, τουλάχιστον αυτό το ένα που ξέρω είναι ένα αφάνταστα αγχολυτικό urban χαπάκι, και η Robyn μια cult Θεά, αλλά μην τα ξαναλέμε αυτά!)

  5. gone4sure said

    Well, guys, παραθέτω τα δύο track lists από τις αντίστοιχες εκδόσεις.
    Το πρώτο είναι από κείνο το «Kleerup» που προφανώς βγήκε μόνο από την EMI Sweden τον Μάιο του 2008:
    1. Hero
    2. Until We Bleed (with Lykke Li)
    3. Thank You for Nothing
    4. With Every Heartbeat (with Robyn)
    5. Tower of Trellick
    6. Longing for Lullabies (with Titiyo)
    7. Music for Girl (with Lisa Millberg)
    8. Chords
    9. Forever (with Neneh Cherry)
    10. 3am (with Marit Bergman)
    11. On My Own Again
    12. I Just Want to Make That Sad Boy Smile

    Και ένα ακόμα που ήταν bonus στα i tunes
    13. History (with Linda Sundblad)

    Το ευρωπαϊκό release (αρχές Μαϊου) έχει το εξής track list:
    1. Hero
    2. Until We Bleed (with Lykee Li)
    3. Thank You For Nothing (είναι το κομμάτι που έδωσε για το album της Cyndi Lauper, αλλά εκεί είχε και στίχους και ονομαζόταν «Lay Me Dοwn»)
    4. With Every Heartbeat (with Robyn)
    5. Tower Of Trellick
    6. Longing For Lullabies (with Titiyo)
    7. On My Own Again
    8. Iris
    9. 3 A.M. (with Marit Bergman)
    10. Ain’t No Stopping
    11. Misery
    12. History (with Linda Sundbland)
    13. The End
    14. I Just Want to Make That Sad Boy Smile

    Όπως βλέπετε έχει αρκετές διαφορές το ένα από το άλλο.
    Κοινά κομμάτια είναι τα δέκα και στα δύο. Παίζουν τέσσερα διαφορετικά.

    Δε νομίζω πάντως να έχουν επιλέξει το «With Every Heartbeat» της Robyn, ως πρώτο single. Απλά έβαλα το βίντεο (και όχι κάποιο από τα υπόλοιπα) γιατί μου αρέσει που είναι πολύ street.

    Βασικά, από την καινούρια έκδοση λείπει το «Chords» που με καίει πολύ (ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ) και το «Music For Girl» με την Lisa Millberg αλλά και το «Forever» με την Neneh Cherry.

    Υποτίθεται -όπως λέει το wikipedia- ο Kleerup ονόμασε το «Thank You For Nothing» έτσι, επειδή η Cyndi δεν τον άφησε να βάλει το κομμάτι (που αυτός της είχε χαρίσει!) στο προσωπικό του album. Καλύτερα. Είναι πολύ πιο ωραίο σε instrumental και ένα από τα ωραιότερα, γενικά, που έχω ακούσει στην electro ζωή μου.

  6. schottkey said

    Κατ’αρχήν, το άλμπουμ είναι ξεκάθαρα του 2008 🙂

    Κατά δεύτερον, ο Kleerup μοιάζει να ξέρει να φτιάχνει μία μόνο μελωδία- τουλάχιστον 3 κομμάτια του άλμπουμ είναι σχεδόν όμοια!
    Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι το ‘Thank You For Nothing’ είναι κακό, ή ότι το single με την Robyn δεν είναι υπέροχο (είναι, από τα ωραιότερα pop των τελευταίων ετών). Όμως το άλμπουμ αν εξαιρεθούν 3-4 tracks δείχνει άνισο..

    Τρίτον, και (αρκετά) άσχετο με το ποστ, πώς είναι δυνατόν να είναι στις απογοητεύσεις της σεζόν το ‘II’ των Lindstrom/Prins Thomas, και να μην βρίσκεται εκεί το φετινό χάλι των Royksopp; C’mon boy..

    • Thelma said

      Όντως αρκετά κομμάτια ψιλομοιάζουν στις μελωδίες, αλλά είναι αυτά που σε κάνουν να «ξερνάς κλάμα» που μου λέει και η φίλη του Μάρκου.. Αλμπουμάρα..

  7. gone4sure said

    To album κυκλοφόρησε στη χώρα του, Σουηδία τον Μάη του 2008, σε μια πρώτη vesion. Πανευρωπαϊκή επίσημη κυκλοφορία είναι 04.05.2009. Άρα λογίζεται κατ’ εμέ στο 2009.
    Ξεκάθαρα, δε.

    Με την ίδια λογική, την κυκλοφορία του «Smile» του Brian Wilson, σε ποια χρονιά, άραγε τη λογίζεις;

    Αν εξαιρέσεις το «Chords» από το πρώτο album που αποτελούσε μια παραλλαγή του «Τhank You For Nothing» (αριστουργηματικό μεν, αλλά παραλλαγή), δεν άκουσα πραγματικά τίποτα άλλο όμοιο… Επιπλέον, η νέα επίσημη version του album, περιλαμβάνει τέσσερα διαφορετικά τραγούδια.

    Όσο για τους Royksopp, κατ’ εμέ είναι από τα πιο καλά Pop albums του πρώτου τετραμήνου. Στάσιμη, ναι η παραγωγή τους, δεν έδωσαν κάτι καινούριο αλλά κερδίζουν σε ένα σημείο που προσωπικά θεωρώ αδιαπραγμάτευτο κριτήριο: τα τραγούδια. Γράφουν τραγούδια ωραία, στρογγγυλά και έξυπνα. Πραγματικά μου άρεσε ο δίσκος τους.

    Αντίθετα αυτό το πλαδαρό πράγμα που «έπαθε» ο Lindstrom είναι επίσης ένα από τα αντικριτήριά μου: μπήκε στούντιο χωρίς να εχει ιδέα τι θα κάνει σε αυτό… Σαν κακομαθημένος muso. Μα πραγματικά, δεν καταλαβαίνω σε ποιο σύμπαν η μη-σύνθεση του Lindstrom είναι πιο έγκυρη από τα τραγούδια των Royksopp (like, συνθέσεις) 🙂

  8. schottkey said

    1. Η version που αναφέρεις είναι απλά μια έκδοση με κάποια extra τραγούδια/διαφορετικές εκτελέσεις, δε μιλάμε για «άλλο δίσκο». Το άλμπουμ στο Discogs λογίζεται 2008, στην Wikipedia 2008, στο allmusic 2008. Αντίστοιχα, το ‘Smile’ του Brian Wilson λογίζεται στο Discogs 2004, στη Wikipedia 2004, στο allmusic 2004. Άρα, 2004.

    2. Εκτός απ’τις ομοιότητες ‘Chords’-‘Thank You For Nothing’ (τις οποίες δε μετράω), το ‘Longing for Lullabies’ είναι ολόιδιο με το ‘With Every Heartbeat’, το οποίο είναι ακριβώς ίδιο με το ‘3 A.M.’- ειδικά οι εισαγωγές είναι καρμπόν! 🙂

    3. Μα, γιατί συγκρίνεις ανόμοια πράγματα; Δεν συγκρίνουμε αν ο Lindstrom είναι ανώτερος των Royksopp ή όχι. Λέμε αν καθένα άλμπουμ ήταν απογοήτευση στον τομέα του ή όχι. Πάμε λοιπόν: ήταν απογοήτευση το νέο των Royksopp σε σχέση με τα προηγούμενά τους; Σίγουρα ναι, είναι το χειρότερό τους άλμπουμ. Στον χώρο της electropop (να μη λέμε electro γιατί θα σηκωθεί απ’τον τάφο του ο James Stinson), είναι καλύτερο ας πούμε απ’το τελευταίο των Junior Boys; Με τίποτα. Απ’των Juan MacLean; Ε όχι. Ούτε καν απ’του Kleerup, ακόμα και το ‘Yes’ των Pet Shop Boys είναι πολύ καλύτερο. Στον τομέα «τραγούδια» λοιπόν όπως το θέτεις, οι Royksopp έγραψαν τελείως νερουλά τραγούδια, με άνευρες συνθέσεις, που προσπαθούν να τις τονώσουν με guest εμφανίσεις (από αταίριαστα φωνητικά), και το ύψος της παραγωγής. Αμ δε.. (κι αυτό το εξώφυλλο πια, θυμίζει αποτυχημένη γραφιστική καμπάνια της Onitsuka..)

    Αντίθετα, το άλμπουμ του Lindstrom με του Prins Thomas δεν είναι με τίποτα χειρότερο απ’το ομώνυμο του 2005 ή το ‘Reinterpretations’. Ούτε μου δίνει την αίσθηση το ‘ΙΙ’ ότι μπήκαν στο στούντιο χωρίς να ξέρουν τι θέλουν να κάνουν- ίσα ίσα μου φάνηκε πως ό,τι έπαιξαν το κατέχουν. Κι είναι λίγο άδικο να μπαίνει στη διαδικασία σύγκρισης ένας δίσκος που έχει jazz «δομή» και θυμίζει kraut έντονα. Άλλωστε δεν έχει λογική συνέχεια με το προσωπικό του Lindstrom. Αριστούργημα δεν είναι, σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι κι απογοήτευση.

    Για να καταλήξω, το ‘Where You Go, I Go Too’ που σου άρεσε, είχε «τραγούδια» μέσα, όπως εσύ το εννοείς; Δεν νομίζω. Και αν τραγούδια λέγονται αυτά που έγραψαν οι Royksopp στο ‘Junior’, χίλιες φορές προτιμώ την αγνή ‘80s κόπια των Empire Of The Sun και των Passion Pit..

  9. gone4sure said

    1. Έχω παραθέσει τα τραγούδια παραπάνω των δύο track lists. Είναι τέσσερις διαφορετικοί τίτλοι τουλάχιστον. Έϊναι ένα άλλο album, με άλλο εξώφυλλο, άλλη σειρά, άλλη λογική. Είναι ένα διαφορετικό προϊόν από το ντόπιο σουδηικό, το πανευρωπαϊκό release. Με την ίδια λογική, το «Smile» του Brian Wilson είναι δίσκος του 1966 και όχι του 2004. Ηχογραφήθηκε τότε. Περίπου ως companion του «Pet Sounds». Και είμαί σίγουρος ότι αν η τεχνολογία μάς επέτρεπε την πρόσβαση σε αυτό, από το 1966 και το είχαμε ακούσει (ως bloggers, ή ως γενικά, τεχνολογικά savvy όντα) θα το θεωρούσες του 1966. Κι όμως το θεωρείς του 2004.
    Τι θα πεις λοιπόν για το album του Kleerup, όταν discogs, allmusic και wikipedia το καταχωρήσουν στο 2009, τώρα που θα κυκλοφορήσει το Μάιο;
    Το point μου είναι, ότι προσωπικά, ακολουθώ τις ΕΠΙΣΗΜΕΣ ημερομηνίες κυκλοφορίας των δίσκων και ΟΧΙ την ημερομηνία που έτυχε να το ακούσω στον υπολογιστή μου (από μια διαρροή των masters στο internet, την ώρα που έβγαιναν φρέσκα από το studio). Γι’ αυτό και θεωρώ την καινούρια «έκδοση» του album του Kleerup ένα release του 2009.

    2.Ειλικρινά, δεν μπορώ να διακρίνω τις τόσο καρμπόν ομοιότητες στα τραγούδια του Kleerup. Ή αν τις διακρίνω, θα πρέπει να κάνω το ίδιο και στους επίσης αγαπητούς μου Empire Of The Sun (που κάποιος θα διέκρινε ανάμεσα στο track list τους τα μοτίβα πανομοιότυπα) και στους Foxglove Hunt και σε πολλούς άλλους.

    3. Το album των Royksopp δεν καταλαβαίνω, ειλικρινά, γιατί είναι απογοητευτικό. Καταλαβαίνω ότι από τα τρία που έχουν βγάλει δεν είναι το καλύτερό τους. Αλλά διακρίνω σε αυτό τραγούδια που σου δημιουργούν την ανάγκη να τα ξανακούσεις (προφανώς, σε μένα τη δημιουργούν, όχι σε όσους το βρίσκουν μέτριο). Τραγούδια κανονικά (ούτε νερουλά, ούτε άνευρα, μόνο αφελή τα βρήκα, αλλά αυτό τους το καταλογίζω στα θετικά!), που για μένα τους κατατάσσουν φέτος λίγο πιο κάτω από το album των Pet Shop Boys και λίγο πιο πάνω από το album των Junior Boys.
    Διευκρινίζω σαφώς, ότι όταν μιλώ για απόγοητεύσεις, για μένα τα κριτήρια είναι ένά σύνολο, όχι μόνο συγκριτικά με το υπόλοιπο έργο του καλλιτέχνη, αλλά και γενικά της πρόσφατης παραγωγής, των στόχων που είχαν και των αποτελεσμάτων που έφεραν, των μεθόδων παραγωγής κ.λπ. Δεν είναι γραμμικό το συμπέρασμα για μια απογοήτευση (π.χ. σύγκριση με τα προηγούμενα του καλλιτέχνη – δε με νιάζει μόνο αυτό).

    3. Το album του Lindstrom με το Thomas αισθάνθηκα ότι είναι σαν μαχαραγιάς σε μια νέα εποχή που σουλτάνοι θα είναι οι Gong. Και αλήθεια δεν θέλω να ζήσω ένα νέο progressive era. Δεν το θέλω καθόλου. Ούτε το kraut (ούτε ή jazz δομή, την οποία, παρεμπιπτόντως δεν μπορώ να διακρίνω) είναι πανάκεια. Στο όνομα του kraut έχουν γραφτεί τέρατα. ΑΝ μου έλεγαν να πω μια λέξη για το album τους, θα έλεγα «αναίσθητο». Εξ ου και μου φαίνεται ότι δεν είχαν τι να κάνουν στο στούντιο και βάραγαν όπου τους πήγαινε. Διότι δεν επικοινωνούν απολύτως τίποτα με αυτό που έφτιαξαν. Παρά μόνο μια αυταρέσκεια ψιλο-πληθωρική. Αλήθεια, έχω βαθύτατο πρόβλημα με όσους ξεκινούν να παίζουν και δεν έχουν μια «ιδέα» από πίσω, ένα «σχήμα», που συνήθως αυτά μεταφράζονται στη λέξη «μελωδία». Είναι ένα album floating, χωρίς προορισμό. Το «Where You Go I Go Too» είχε μέσα intelligence. Ξεκινούσε από κάπου και έφτανε κάπου, είχε κλιμακώσεις καί μία μέθοδο στην τρέλλα του. Το «II» είναι μια αχρείαστη πλάτη που δεν στηρίζει τίποτα στ’ αλήθεια. Όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους τα δύο albums, αλλά απορώ κιόλας αν τα έφτιαξαν οι ίδιοι άνθρωποι.

  10. schottkey said

    Για το Discogs και τη Wikipedia μπορώ να σου πω μετά βεβαιότητος (ειδικά για το Discogs επειδή το τσεκάρω πολύ συχνά) πως απλά θα το εμφανίσουν ως μια άλλη έκδοση του ίδιου δίσκου. Αν τσεκάρεις οποιονδήποτε καλλιτέχνη με σεβαστή δισκογραφία, θα δεις πως στο Discogs π.χ., ένα άλμπουμ έχει 3-4 εκδοχές, ανάλογα την εταιρεία που το βγάζει, και την χώρα που το κυκλοφορεί. Αλλά μιλάμε για τον ίδιο δίσκο (ένα είναι το ‘Revolver’, ας είναι οι εκδοχές του κοντά στις 30.)
    Δεν έχει σημασία πάντως το έτος κυκλοφορίας, κουβέντα να γίνεται.

    Δεν μπορώ να σου μιλήσω με αντικειμενικούς όρους γιατί δεν μ’άρεσε το ‘Junior’- τελείως υποκειμενικά, το θεωρώ πολύ κατώτερο και του ‘Understanding’, και του ‘Melody AM’. Κι απ’τη στιγμή που ακολουθούν την πεπατημένη και δεν έχουν τίποτα το φρέσκο, κι υπολείπονται όλης της αντίστοιχης παραγωγής (μιας και το εισάγεις ως κριτήριο), σαφέστατα είναι απογοητευτικό. Καλύτερο απ’των Junior Boys δεν είναι πάντως, τους λείπει το class των Καναδών (να ένα στοιχείο που με απογοήτευσε σ’αυτούς, δεν έχουν τον πλούσιο ήχο του ‘Sparks’, που ακόμα κι ένα sample σου μετέδιδε γνώση της μουσικής- μοιάζουν με europop μπάντα πλέον).

    Gong; Ε όχι, πήγες πολύ μακριά. Ηλεκτρονικό είναι το ‘ΙΙ’, τέτοιες γραμμές ακολουθεί. Και σου ξαναλέω, μην το συγκρίνεις με το ‘Where You Go, I Go Too’ (δεν είναι μόνος του εδώ ο Lindstrom), σύγκρινέ το με το πρώτο τους, ή το ‘Reinterpretations’.

    Γεγονός είναι ότι φέτος έχουμε πάρα πολλά άλμπουμ παρόμοια στον ήχο με το ‘Junior’ (πάρα πολλά όμως), και το συγκεκριμένο (για μένα, ε; ) είναι απ’τα αδύναμα του είδους. Αντίστοιχα, προτιμώ το cosmic disco των Νορβηγών απ’τον κάθε Βρετανό που γρατζουνώντας μια κιθάρα και παραμορφώνοντάς τη στο Logic νομίζει πως έφτιαξε το modern classical/drone/ambient cd της δεκαετίας.

    Κι έχω επίσης την αίσθηση πως τα καλύτερα άλμπουμ του έτους, δεν έχουν ακόμα κυκλοφορήσει. Ίδωμεν.
    Καλημέρα 🙂

  11. […]  Album of the week ending 25.04.09 Kleerup Kleerup (Positiva / Virgin / EMI) Για να μην σας τα πολυζαλίζω, σας δηλώνω […] […]

  12. boss said

    nomizo pos prepei na tis valete pano sto trapezi kai na tis metrisete…
    ola ypokeimenika einai…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: