All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

To έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται – Motown 50 Years Tribute

Posted by gone4sure στο 20 Απριλίου 2009

 «Κάθε μέρα φέρνει μια αλλαγή / Και ο κόσμος φοράει ένα καινούριο πρόσωπο / Ξαφνικά τα πράγματα ανασυντάσσονται / Και όλος ο κόσμος μοιάζει ένα καινούριο μέρος«: με αυτά τα λόγια ξεκινάει το τραγούδι του Smokey Robinson, «The Hunter Gets Captured By The Game«. Ωστόσο, πέρα από το μήνυμα που περνάει στους δύο πρώτους στίχους του από την εποχή που άλλαζε η ανθρωπότητα στα 60’s, ο Smokey άλλο ήθελε τελικά να πει… Παρακάτω, κάνει σαφές ότι πρόκειται για μια ερωτική εμμονή του… «Κρυφά σε παρακολουθώ / Όπως η αλεπού παρατηρεί το λαγό / Έπρεπε να σε αποκτήσω και έτσι ήξερα / Ότι πρέπει να μάθω όλα τα κόλπα σου και τις συνήθειες«. Ο Smokey σε ρόλο stalker παρακολουθεί το ερωτικό αντικείμενό του με προσοχή και τελικά πέφτει ο ίδιος στην παγίδα που του στήνει…

smokeyrobinson1Το «Hunter Gets Captured By The Game» είναι ένα θαυμάσιο τραγούδι από τον κατάλογο της Motown, ένα πανάλαφρο καλούδι το οποίο διάλεξα για να κάνω το δικό μου φόρο τιμής στα πενήντα επεισοδιακά χρόνια της εταιρίας (με ένα κλικ στους κόκκινους μεσότιτλους, κατεβάζετε τα τραγούδια). Είναι ευχάριστο, μοιάζει με το βάδισμα της αλεπούς (το μονοφωνικό synthesizer που μοιάζει με φυσαρμόνικα παραπέμπει στον προσεκτικό βηματισμό του αρπακτικού στο δάσος…) και έχει επιλεκτικά διασκευαστεί, πρωτίστως για τον ευοίωνο συνθετικό χαρακτήρα του αλλά και για το απόλυτο νόημά του: το ερωτικό obsession.

Ο Smokey (στην φωτο αριστερά κάνει τον ανήξερο) αντιμετώπισε γράφοντάς το, τη δυσπιστία του Gordy να το κυκλοφορήσει (όπως έκανε συνήθως…) αλλά τελικά μεταπείστηκε ευτυχώς.  Ο Gordy ουσιαστικά, δεν ήθελε να το δώσει στις κολλημένες-στην-εφηβεία Marvelettes γιατί το νόημα του τραγουδιού ήταν ενήλικο… Και οι Marvelettes έπρεπε να παραμείνουν αθώα κορίτσια. Ο Berry δεν αντιλαμβανόταν ότι οι εποχές άλλαζαν… Όπως είπε με παράπονο για τη Motown και με ευγνομωσύνη για τον Smokey, η Kat Anderson, «Η Motown δεν ήθελε να μεγαλώσουμε. Ο Smokey ήταν ο μόνος ίσως που έβλεπε ότι ενηλικιωνόμαστε…» Ευτυχώς ο Berry Gordy πείστηκε, το τραγούδι κυκλοφόρησε και έτσι απέκτησε την αίγλη που του άξιζε μέσα στα χρόνια.
Thank you Tranzistorer!

Αυτή είναι η ιστορία του «Hunter Gets Captured By The Game«…

1967: Οι Marvelettes ενηλικιώνονται με ένα soul καλούδι

marvelettesΗ Gladys Horton, η Wanda Young και η Kat Anderson τραγουδούν το «Hunter» με την πονηριά και το hip σκέρτσο των κοριτσιών που μεγαλώνουν – από κορίτσια της γειτονιάς του Hitsville, γίνονται διεκδικητικά θηλυκά – κοπέλες που δεν χαρίζουν τα χαμόγελά τους σπάταλα. Μέσα από το album τους «Marvelettes» (1967, Tamla), το τραγούδι έφτασε στο Νο.13 του pop chart και στο Νο.2 του black chart τον Δεκέμβρη της χρονιάς εκείνης. Ήταν η τελευταία φορά που ο θρυλικός Mickey Stevenson συμμετείχε σε ηχογράφηση της Motown, κάνοντας την ενορχήστρωση των εγχόρδων. Το δε ondioline που ακούγεται στο υπόβαθρο παίζεται από την Miss Ray, τη δεύτερη γυναίκα του Berry Gordy, γνωστή και ως «Μαμά Motown» (κανονικό όνομα, Raymona Berry Singleton). Οι Marvelettes διαλύθηκαν το 1969, όταν πια η εποχή δεν σήκωνε άλλο τα καθαρά κοριτσίστικα φωνητικά γκρουπάκια.

1969: Η Barbara McNair χαρίζει στο τραγούδι την κλάση του music hall

barbaramcnairΗ εκτυφλωτική καλλονή Barbara McNair, ερμηνεύει το κομμάτι με τον αισθαντικό τρόπο μιας glamorous soul ερμηνεύτριας, με μια φωνή δέκα φορές καλύτερη από κείνη της Diana Ross. Πιο «γυναικεία» η ερμηνεία της από αυτήν των Marvelettes και πιο αισθησιακή, περιλαμβανόταν στο δεύτερο album της «The Real Barbara McNair» (1969, Motown) στο οποίο διασκεύαζε μεταξύ άλλων, κάποια standards της Motown, από Mary Wells μέχρι Brenda Holloway και Miracles. H McNair, παρότι άξια τραγουδίστρια, έμεινε στην ιστορία, γνωστότερη ως ηθοποιός με ρόλους κοντά στον Elvis Presley («Change Of Habbit»), τον Henry Fonda («Spencer’s Mountain») και τον Sidney Poitier («The Call Me Mr. Tibbs!»). Η παρουσία της στην αυλή της Motown δεν ευτύχησε χάρη κυρίως στον πόλεμο υπονόμευσης που λυσσαλέα δέχτηκε από την Λαίδη Diana.

1969: Η Ella Fitzgerald δοκιμάζει στην εποχή της ψυχεδέλειας το πέρασμά της στην pop

ellaΗ Ella τραγουδάει το «Hunter» αγνώριστα. Ακούγοντάς την δεν ανακαλείς κανένα σήμα κατατεθέν της φωνής της, κανένα σημάδι από αυτά με τα οποία η Ella έχει ταυτιστεί φωνητικά στο συλλογικό ασυνείδητο. Δεν υπάρχει γρέζι, ούτε βραχνάδα, ούτε ζόρι, ούτε λαρυγγική ακροβασία. Η Ella τραγουδάει το «Hunter» σαν… Shirley Bassey (χωρίς το camp) αβίαστα και αρχοντικά! Περιλαμβανόταν στο album της «Ella» (1969, Reprise) σε παραγωγή Richard Perry -του ανθρώπου που είχε αναλάβει τον pop εκσυγχρονισμό της στο κλίμα της εποχής, ο ίδιος παραγωγός που είχε πετύχει και την αισθητική προσαρμογή του Fats Domino στο ψυχεδελικό pop κλίμα της εποχής. Στο ίδιο album, η Ella διασκευάζει Beatles, Harry Nilsson, Randy Newman και τα καταφέρνει σε όλα μια χαρά. Αυτό έλειπε.

 

1971: Ο δημιουργός του τραγουδιού, Smokey Robinson το ερμηνεύει γλυκά με τους Miracles

miraclesΈνα χρόνο πριν ακολουθήσει προσωπική καριέρα εκτός Miracles, ο Smokey Robinson τραγούδησε ο ίδιος το δικό του δημιούργημα σε ελαφρύ soul shake ρυθμό, μαγικά και γλυκά όπως μόνο αυτός ήξερε να κάνει. Αντηχήσεις από το κλίμα της εποχής που άλλαζε δραστικά, με τα «ooh – ooh» να πλουτίζουν το τραγούδι, δημιουργούν ένα εξαιρετικό ηχογράφημα από αυτά που φέρουν τη στάμπα του κλασικού πάνω τους. Περιλαμβανόταν στο δίσκο «One Dozen Roses» (1971, Tamla), ένα album των Miracles που για πρώτη φορά στην καριέρα τους, εικόνιζε στο εξώφυλλο (και μάλιστα περίοπτα, όπως βλέπετε) και τη γυναίκα του Smokey, την Claudette Rodgers, παντρεμένοι από το 1963. Ένα χρόνο μετά, οι Miracles συνέχισαν με βασικό τραγουδιστή τον Billy Griffin. Ο ίδιος ο Smokey, στην solo πορεία του γέννησε το παραλυτικό genre quiet storm και τον ευχαριστώ εσαεί για αυτό.

1974: Ο Jerry Garcia, solo, εκτός Grateful Dead του δίνει μια 70’s βαριετέ rock αίσθηση

jerrygarciaΟ Garcia ερμηνεύει το κομμάτι με την «λευκή» ανεμελιά των μέσων των 70’s, σαν ένα όμορφο, ευοίωνο soft rock μπισκοτάκι. Ελαφρύς και ευχάριστος, μοιάζει να απολαμβάνει το διάλειμά του από τους ψυχεδελικούς αυτοσχεδιασμούς των Grateful Dead. Συμπεριλήφθηκε στο album του «Compliments Of Jerry Garcia» (1974, Grateful Dead) το οποίο αρχικά είχε τίτλο το όνομά του. Για να αποφευχθεί όμως η σύγχιση με το επίσης ομώνυμο, πρώτο album του μετονομάστηκε σε «Compliments Of«. Ο δίσκος στην ουσία είναι μια χαλαρωτική σειρά διασκευών του Garcia σε παραγωγή John Kahn, με ήχο που δεν έχει καμία επαφή με το χίπικο ύφος του σπουδαίου group του. Μεταξύ άλλων, διασκευάζει Rolling Stones αλλά και Little Milton και Van Morrison.

 

1980: Η Candi Staton το ερμηνεύει ως μια άνετη disco pop ντίβα στο μεταίχμιο μιας εποχής

candistatonΗ Candi με την εξαιρετικά χαρακτηριστική φωνή ερμηνεύει το τραγούδι με την φιλαρέσκεια αλλά και την στιλιστική soulful disco λαγνεία που πρέπει, σε παραγωγή Jimmy Simpson. Ήταν ακριβώς η εποχή που η λέξη disco σήκωνε το βάρος μιας άδικης ενοχής και ο ήχος μεταλλασόταν προς αυτό που αργότερα έμεινε γνωστό ως boogie – στην ουσία όμως ήταν ατόφιος, έστω εξελιγμένος, disco ήχος. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο album της «Candi Staton» (1980, Warner Brothers), ένας δίσκος που έβαζε την Candi στη νέα δεκαετία με image στο εξώφυλλο chic κυρίας σαν να ήθελε να αποτινάξει από πάνω της, το «παρτάλι» της disco. Ήταν το album που περιλάμβανε το συμβολικό τραγούδι «Victim«, αυτό που οι μουσικοί ιστορικοί θεώρησαν ότι αναφέρεται στους ακροατές της disco, μια ενοχική απολογία – κατηγορία για όσους θυματοποιήθηκαν από τον πυρετό το Σαββατόβραδο…

1980: Η Grace Jones το απαγγέλει σαν μηχανική εξομολόγηση στο ιδρωμένο κοινό της

gracejonesΗ Grace που γενικά, δεν φημίζεται για την συναισθηματική εκφραστικότητά της, ερμήνευσε το τραγούδι με εκείνη την πληθωρική, εξουσιαστική διάθεση (πάντα μου φαίνεται ότι δεν πολυκαταλαβαίνει τι τραγουδάει…) η οποία εντάθηκε ακόμη περισσότερο, όταν οι Sly & Robbie ανέλαβαν να την βγάλουν από την disco περίοδο και να την εισάγουν στο εστέτ αστικό funk στιλ που διήρκεσε για όλο το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’80, με τρεις ουσιαστικά δίσκους της. Ο πρώτος δίσκος της αισθητικής αναδόμησης της Grace (πάντα με την στιλιστική παρέμβαση του Jean Paul Goode όπως βλέπετε στο εικονιζόμενο maxi) ήταν το «Nightclubbing» (1980, Island) που έσκασε σαν βόμβα στα πράγματα τότε και περιλάμβανε τη διασκευή της στο «Hunter«. Η εκτέλεση που δίνω εδώ δεν είναι η lp version αλλά το extended στο οποίο ακούγεται σε όλο το μεγαλείο του, το απολαυστικό μαούνιασμα της Grace. Ήταν η πρώτη φορά που η Grace ανέβαινε στο αμερικανικό black chart, έστω σε ένα ταπεινό Νο.87. Σε εκείνο το δίσκο, περιλαμβάνονταν και οι λαμπερές, υποβλητικές διασκευές της στο ομότιτλο κομμάτι του Iggy Pop αλλά και στο «Private Life» των Pretenders.

1982: H Debbie Harry με τους Blondie το ερμηνεύει κουρασμένα αλλά γοητευτικά.

blondieΗ Debbie, κουρασμένη και με τα δημιουργικά αδιέξοδα έντονα μπροστά της, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ερμήνευσε το «Hunter» με μια κατάκοπη τρυφερότητα, όχι με ιδιαίτερες εμπνεύσεις αλλά με πολύ αληθινή συναισθηματική βαρύτητα. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο τελευταίο album των Blondie, «Hunter» (1982, Chrysalis), ένας αλλοπρόσαλλος και μάλλον άγουστος δίσκος που βγήκε με το στανιό για να εκπληρώσουν την υποχρέωση του συμβολαίου τους. Η ενορχήστρωση του τραγουδιού έχει μια αμηχανία που τελικά οδηγεί τους Blondie στο να αντιγράψουν απλά την αυθεντική εκτέλεση του τραγουδιού, προσθέτοντας μια slide κιθάρα στην γέφυρα. Η ίδια η Debbie με την λεοντή (γραφικό απομεινάρι των 80’s) στο εξώφυλλο, μοιάζει με τον «κυνηγό» και ταυτόχρονα με το θήραμα μιας κατάστασης…

1986: Η Anna Domino το τραγουδάει με την electro lovers’ rock αίσθηση μιας εστέτ μποέμ

annadominoΠαραείναι άνετος ο τρόπος που η Anna Domino επέλεξε να αποδώσει το τραγούδι, σε ένα background που φέρει αυτόν τον τεχνολογικό reggae ρυθμό που ήταν στη μόδα στα μέσα των 80’s. Δίνει την αίσθηση μιας μπλαζέ μικρο-ντίβας που δεν χαλάει και ιδιαίτερα τη ζαχαρένια της να πείσει τον ακροατή της. Τη νιάζει μάλλον να τον εντυπωσιάσει με τον διάκοσμό της. Συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο album της (1986, Factory), ένα πολύ ενδιαφέρον σύνολο γυναικείας εναλλακτικής pop στο οποίο συνήργησαν και ο Marc Moulin (των Telex τότε) και ο Alan Rankine (μετά τους Assosiates), φτιάχνοντας γεωμετρικά pop τραγούδια για τους φανατικούς ακροατές της Factory αλλά και όσους ήθελαν να γυρίσουν την πλάτη τους στα συμβατικά charts. Κομψή, όμορφη pop από ένα κορίτσι που είχε μυαλό και καρδιά αλλά μάλλον όχι ιδιαίτερα δυνατή θέληση.

1995: Η Tracey Thorn με τους Massive Attack το περνάει στο γαλαξία της νέας εποχής

massiveΜε μια ερμηνεία μελαγχολική που έχει μια αίσθηση μετάνοιας μέσα της, η Tracey Thorn βρήκε ιδανικό υπόβαθρο στο ηχητικό σασπένς των Massive Attack για να τραγουδήσει ένα από τα πιο λαμπερά offshoot τραγούδια της, πέρα από τους Everything But The Girl. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο soundtrack του «Batman Forever» (1995, Atlantic) καθότι ηχογραφήθηκε αποκλειστικά για τις ανάγκες της ταινίας. Όλο το compilation soundtrack είχε τεράστια απήχηση, με U2, Nick Cave, PJ Harvey, Flaming Lips αλλά και Brandy και Μethod Man και Offspring και Michael Hutchence να οδηγούν την νικηφόρα κούρσα του στο αμερικανικό top 5. Σήμερα βέβαια, αυτό που «αντέχει» ακόμα μεταξύ όλων αυτών, διαχρονικό και κλασικό είναι το «Hunter» από τους Massive Attack…

 

1998: H Βlinky το τραγουδάει με έξαλλη τραχιά funk διάθεση από τα αρχεία της Motown

blinkyΤραγουδίστρια άξια που δυστυχώς δεν ευτύχησε να γίνει πετυχημένη εμπορικά, η Blinky Williams είχε ηχογραφήσει το 1968 το «Hunter«, σε νευρώδες funky στιλ, με ζωντάνια και ενεργητικότητα προσθέτοντας στο τέλος του τραγουδιού και μια υπέροχη στιχουργική λίβελλο που δεν υπήρχε στο αυθεντικό κομμάτι. Η ηχογράφησή της έμεινε στα συρτάρια όπως και πολλά άλλα της εποχής της Motown που κόβονταν από την Επιτροπή Ελέγχου Ποιότητας του Berry Gordy, ως αντιεμπορικά και  ακατάλληλα προς έκδοση. To κομμάτι συμπεριλήφθηκε στο «Ultimate Motown Rarities Collection» (1998, Motown) που συγκέντρωνε εκτελέσεις γνωστών κομματιών της εταιρίας οι οποίες δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας ως τότε, όπως το «I Want You Back» από τον David Ruffin (όχι από τους Jackson 5), το «I Heard It Through The Grapevine» από τον Smokey Robinson (και όχι από τον Marvin Gaye) και το «Stop! In The Name Of Love» από την Kim Weston (όχι από τις Supremes)…

 2002: Ο Kevin Mahogany το θέλει swing jazzy

kevinmahoganyΈνας από τους καλύτερους βαρύτονους της jazz των 00’s, o Kevin Mahogany, ερμηνεύει το «Hunter» με διαβολεμένα ερωτικό τρόπο, αλλά και με όλες τις συμβάσεις μιας ευχάριστης σουινγκάτης jazz ευδαιμονίας. Συμπεριλήφθηκε στο album του «Pride & Joy» (2002, Telarc) το οποίο περιείχε αποκλειστικά, διασκευές από το ρεπερτόριο της Motown, μέσα από την μακριά λίστα των πρωτοκλασάτων επιτυχιών της εταιρίας («My World Is Empty Without You», «Reach Out I’ll Be There», «Just My Imagination» κ.λπ.). Θεωρώ ότι η φωνή του Mahogany είναι η μόνη από τη νέα γενιά των έγχρωμων τραγουδιστών που μπορεί να υποκαταστήσει την καταπληκτική φωνάρα του εκλιπόντα Luther Vandross. Βαθύ, συναισθηματικό, αρσενικό gut για κείνους που δεν κάνουν εκπτώσεις στην ουσία των πραγμάτων.

2004: Οι Funk Brothers αποδίδουν το τραγούδι ως αφανείς ήρωες του studio

funkbrothersΕξαιρετική μπάντα που φέρει σε πέρας όλον τον ενορχηστρωτικό πλούτο του τραγουδιού, οι Funk Brothers από το περιβόητο Studio A της Motown, όπου λάμβαναν χώρα όλες οι ηχογραφήσεις που προορίζονταν για τις κορυφές των charts, αποδίδουν μια instrumental εκτέλεση του κομματιού, μέσα από το soundtrack του ντοκιμαντέρ των Allan Slutsky και Harry Wigner, «Standing In The Shadows Of Motown» (2004, Hip-O). To ρόλο των απόντων φωνητικών αναλαμβάνει το εξαιρετικό μονοφωνικό synth που μοιάζει με φυσαρμόνικα ενώ το μέρος των εγχόρδων δίνει αυτή την υπέροχη, αριστοκρατική αίσθηση στην ακρόαση. H διπλή ενισχυμένη έκδοση του album είναι ακόμα πιο απολαυστική από την μονή πρώτη και τιμάει με έναν μοναδικό τρόπο τους αφανείς ήρωες που «έβγαζαν την περισσότερη δουλειά» στην αυστηρή και πειθαρχημένη εταιρία του Berry Gordy.

Enjoy!

2009: Βonus. Δείτε παρακάτω μια πρόσφατη live απόδοση του τραγουδιού από έναν υπέρβαρο αλλά σταθερά εκφραστικό Elvis Costello…

Advertisements

5 Σχόλια to “To έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται – Motown 50 Years Tribute”

  1. backtomono said

    Loan Me a Dime: Epic,epic,epic!!!(ο λαός ζητά κι άλλα τέτοια ποστ-πότε θα βουτήξεις στα p&p ύδατα?)

  2. gone4sure said

    Thank you!!!
    Τρέμω στην ιδέα για τι μηχανεύεται το μυαλό μου ως αφιέρωμα στoν Patrick και στον Peter της P&P…

  3. oksikemia said

    gone μήπως έχεις να προτείνεις κάποιο βιβλίο για τη motown? διάβασα για τη stax το soulsville usa του rob bowman και ήταν ΓΑΜΑΤΟ. ψάχνω ένα καλό για τη motown τώρα..

  4. gone4sure said

    Hello Oksi! Έχω να σου προτείνω τρία για την Motown, ανάλογα ποιο στιλ σου αρέσει.
    1. Motown: The History τηα Sharon Davis, εκδόσεις Guiness.
    Ξεκινάει από την αρχή της Motown και φτάνει ως τα τέλη 90’s, λεπτομερής καταφραγή της ιστορίας της Motown. Έχει τρομερό index στο τέλος με πλήρη δισκογραφία με matrix numbers, ημερομηνίες κ.λπ.
    2. Where Did Our Love Go? The Rise And Fall Of The Motown Sοund του Nelson George, εκδόσεις Omnibus Press
    Ο Nelson George είναι πολύ αιχμηρός και αυστηρός. Εδώ θα διαβάσεις την οπτική ενός φανατικού μαύρου που γράφει για τη Motown από την αποκλειστικά soul πλευρά. Κλασικό βιβλίο.
    3. Dancing In The Street: Motown And The Culltural Politics Of Detroit της Suzanne Smith, εκδόσεις Harvard University
    Αυτό είναι πολύ καλό βιβλίο που μπαίνει βαθιά στο θέμα του πολιτισμού που παρήγαγε η Motown και της επίπτωσης που είχε. Εϊναι το διδακτορικό της κοπέλας συγγραφέως.

    Διάλεξε!

    Επίσης προσεχώς θα κάνω ένα upload την εκπομπή που κάναμε με τον Χρήστο Κορτσέλλη στον Μελωδία.

  5. oksikemia said

    σε ευχαριστώ πάρα πολύ! καιρό τώρα έψαχνα κάποιον να μου συστήσει βιβλία. λέω να ξεκινήσω με το πρώτο που φαίνεται να ναι πιο ψύχραιμο, και στη συνέχεια να περάσω στο black power number 2!!!!! thnxxxxxx 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: