All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Πέντε απογοητεύσεις από το πρώτο τετράμηνο του 2009

Posted by gone4sure στο 14 Απριλίου 2009

Είναι αλήθεια ότι το μέτριο δεν χρειάζεται να τονίζεται – είναι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του. Όταν όμως σε αναγκάζει να αποεπενδύσεις από το δημιουργό του, νιώθεις κάθε δικαίωμα να το τονίσεις και να το υπογραμμίσεις και να το κράξεις μεγαλοπρεπώς:

pj-harveyΗ P.J. Harvey μετά από ένα ζενίθ της καριέρας της (το εκστατικό «White Chalk»), έφτασε σε ένα ναδίρ. Το εντελώς δήθεν τιτλοφορημένο «Α Woman A Man Walked By» (Μάρτιος 2009, Ιsland) είναι μακράν το χειρότερο μιας καλλιτέχνιδας που αγάπησα πολύ στο παρελθόν και υποστήριξα με την ίδια -λίγο ή πολύ- συνέπεια και τον ίδιο ενθουσιασμό στα δισκογραφικά βήματά της. Ίσως δεν είναι τυχαίο το ότι το album με το οποίο δεν ανέπυξα καμμία συναισθηματική σχέση ως σήμερα είναι το «Dance Hall At Louse Point«, το πρώτο που είχε κάνει με ισότιμο συνεργάτη τον John Parish. Στο καινούριο τους επαναλαμβάνουν την κακοφορμισμένη συνταγή με ανέμπνευστο τρόπο, έχουν μια απίστευτα ηχηρή φτώχεια στα τραγούδια (ακούγονται και οι δύο σαν ερασιτέχνες που προσπαθούν να ταιριάξουν δύο ριφάκια στη σειρά αλλά δεν τα καταφέρνουν) και η ίδια τραγουδά σαν να αγωνιά για το αν θα χάσει το street credit της.  Μου ακούγεται αλήθεια κακό στα αυτιά μου, εξαιρετικά δήθεν και βεβιασμένο και επιπλέον, βρίσκω τη χημεία τού μάλλον ατάλαντου John Parish με την Polly, πραγματικά καταστροφική. Πρέπει κάπως να πειστούν ότι συμφέρον τους αμοιβαίο, είναι να παίζουν χωριστά. Ακόμα απορώ γιατί στα Mojo, Uncut κ.λπ. το βαθμολόγησαν με υπερθετικούς βαθμούς. Η ρημάδα η κεκτημένη…

Του χαρίζω 3 παραμορφωτές από τους 10 που θα έπρεπε να έχει.

lindstromΆλλη μία συνεργασία, αυτή του Lindstrøm με τον Prins Thomas μετά την πρώτη τους πριν από τέσσερα χρόνια, έρχεται λίγο σαν σφαλιάρα που παφλάζει χαιρέκακα στο σβέρκο, ειδικά μετά το περσινό «κοσμικό disco» χάδι του πρώτου, με το απολαυστικότατο album του «Where You Go I Go Too«. Στο «II» (Μάιος 2009, Eskimo) ακούγονται σαν μοντέρνα ξαδέλφια του Mike Oldfield εποχής «Incantations«, τουτέστιν, βαρετοί, ανοικονόμητοι, αμήχανοι απέναντι στην προοπτική μιας electronica κελαριστής και αβίαστης. Μου φαίνεται ότι ακόμα και ο Alex Patterson θα το έβρισκε πολύ progressive για τα γούστα του – άτολμο (όχι όμως και άγουστο), συντηρητικό (αλλά όχι οπισθοδρομικό), μαλθακό (αλλά όχι ξελαστιχωμένο). Το «II» είναι μια μετριότητα από αυτές που νιώθεις ότι φτιάχτηκαν για να «μην κουνήσουν τη βάρκα», για να «μην σπάσουν τα αυγά». Ο Hans Peter Lindstrøm είναι πολύ φρέσκος και νέος για να φτιάχνει μουσική -έστω φουτουριστικού- δωματίου και οι συνεργασίες του θα πρέπει να κοντράρουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματά του για να βγει κάτι της προκοπής και όχι να τα χαϊδολογάνε.

Του χαρίζω 4 ψηφιακούς διακόπτες από τους 10 που θα έπρεπε να έχει.

peter-bjorn-johnΟι Peter, Bjorn & John από την άλλη, είναι οι Σουηδοί που με έκαναν να αγαπήσω την σκανδιναβική pop σκηνή περισσότερο από την αγγλική στην τρέχουσα δεκαετία. Συγκεκριμένα, το «Writer’s Block» μού το έκανε αυτό. Μετά έπαθαν και αυτοί «instrumental» με το αχρείαστο «Seaside Rock» (όχι πάντως και κακό) και τώρα με το «Living Thing» (Μάρτιος 2009, Wichita) έπαθαν «πολυφυλετικός ρυθμός» αφήνοντας όμως τα τραγούδια απ’ έξω. Πραγματικά, τίποτα σε αυτό το album δεν θυμίζει ότι γράφτηκε από τους ίδιους δεξιοτέχνες του «Writers Block«. Μοστραρισμένα beats σε τάχα μεταμοντέρνα παραγωγή, syndrums και ρετροφουτουριστική άποψη αλλά και μια αφέλεια -αδερφάκι μου…- που νομίζεις ότι οι τύποι έπαθαν λοβοτομή μετά από τον πανικό του breakthrough τους στην επικαιρότητα με κείνο τον προηγούμενο -κανονικό- δίσκο τους. Το «Living Thing» ακούγεται σαν την κουλτουριάρικη εκδοχή των Living In A Box από τα 80’s. Την πλευρά δηλαδή που βγάζει την κακή φήμη για κείνη τη δεκαετία. Με εντυπωσιάζει γνήσια αυτό το album: πραγματικά, σε σημεία, αδυνατώ να πιστέψω ότι το έγραψαν οι ίδιοι άνθρωποι. Ντάξει, δηλαδή, ξέρω ότι γίνεται να χάσεις το knack σου. Την εξυπνάδα σου, όμως, γίνεται;

Του χαρίζω 4 μπαγκέτες από τις 10 που θα έπρεπε να έχει.

starsailor2Οι Starsailor, στον τέταρτο υπερβαρετό δίσκο τους «All The Plans» (Mάρτιος 2009, Virgin) ακούγονται τόσο κονσερβαρισμένοι, που έκαναν ακόμα και μένα που δεν τους είχα και ποτέ σε ιδιαίτερη εκτίμηση (πλην κάποιων singles τους) να απορήσω για το πόσο πιο βαθιά κομφορμιστικό μπορεί να γίνει ένα group που ξεκίνησε την καριέρα του, έτσι κι αλλιώς συμβατικά, ως συμπλήρωμα των Coldplay και στη συνέχεια των Keane. Βάλτε και τους U2 στην κομπόστα για σιγουράτζα. Piano rock για τη γενιά που έχει αντικασταστήσει τις χορδές με τα πλήκτρα, τόσο μα τόσο υπολογισμένο και αλάνθαστα «ρομαντικούλι» που σούρχεται να του πετάξεις μια κυνική χλαπάτσα στη μούρη – όχι επειδή είσαι απαραίτητα κυνικός, αλλά επειδή έχεις την ακατανίκητη ανάγκη να τους ξυπνήσεις. Το χειρότερο είναι ότι ΔΕΝ είναι κακοί τραγουδοποιοί – γράφουν καλόγουστα, μετρημένα και έξυπνα τραγούδια. Στην πορεία όμως, τα δραματοποιούν τόσο πολύ στην παραγωγή, τα αποστειρώνουν, τα κάνουν με το στανιό «πολυεθνικά» με την αγωνία των πόσων ringtones θα κατεβάσουν οι ερωτοχτυπημένοι πιτσιρικάδες (τονίζω «πιτσιρικάδες», διότι το trend είναι «τα αγόρια που απευθύνονται» και όχι τόσο τα κορίτσια). Στο τέλος, πραγματικά, ΔΕΝ θες να τα ξανακούσεις. Και ο James Walsh συνεχίζει να είναι μακράν, ο πιο σπαστικά γκρινιάρης τραγουδιστής του νέου brit pop – rock.

Του χαρίζω 2 (και ένα μισό) πετάλια για το πιάνο του, από τα 10 που θα έπρεπε να έχει.

animalΟι Animal Collective βρίσκονται σε αυτήν την πεντάδα απογοητεύσεων, εντελώς παράδοξα… Διότι το «Merriweather Post Pavillion» (Ιανουάριος 2009, Domino) είναι πράγματι το… καλύτερο album τους ως σήμερα (από τα οκτώ που έχουν βγάλει κανονικά). Βάλτε με νου σας τώρα… Η απογοήτευση δεν έρχεται από το γεγονός ότι το album αποτελεί μια πλαδαρή μετριότητα (όντως αποτελεί μια τέτοια) αλλά από το ότι το group δεν εκμεταλλεύτηκε την χημεία μεταξύ των μελών του για να φτιάξει αυτή τη φορά κάτι συγκροτημένο, που να απηχεί στοιχειωδώς στον ακροατή, κάτι συμμαζεμένο που να επικοινωνεί αποτελεσματικά την freak folk electronica στην οποία διαστροφικά έχουν επιλέξει να θητεύσουν. Το «Merriweather Post Pavillion» είναι ένα album που βγάζει κακό όνομα στην λέξη «κουλτούρα»: εντελώς δήθεν, παραμορφωμένα υδροκέφαλο, σαδιστικά χαοτικό, άνισο και εντελώς ξεχειλωμένο. Πλην όμως με μια ουσιαστική υποψία βελτίωσης της μελωδικότητάς τους. Κρίμα που είναι το καλύτερό τους album και ακόμα πιο κρίμα που ακόμα καταφέρνουν να παραμυθιάζουν μια έντεχνη «ελίτ» της μουσικοκριτικής ότι αυτό είναι υποβλητικό και τάχα αποψάτο. Πραγματικά είναι αναίσθητος δίσκος αν και αυτή τη φορά, όχι ενοχλητικός.

Του χαρίζω 5 πεταλούδες (από τον τίτλο του) από τις 10 που θα έπρεπε να έχει.

Advertisements

18 Σχόλια to “Πέντε απογοητεύσεις από το πρώτο τετράμηνο του 2009”

  1. pan pan said

    xriste mou s eyxaristw gia ton enan anthrwpo poy den enoiwse thn anagki na apothewsei me to zori to kainoyrio animall collective.

  2. Μπράβο για τους animal collective!

  3. gone4sure said

    Χε χε
    Thanks.
    Γενικά, υπάρχει η δικτατορία τού να πρέπει να σου αρέσουν οι Animal Collective. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί.

  4. Stratos said

    That makes four of us! Οι Animal Collective ποτέ δε μου έκαναν «κλικ»… και για τα υπόλοιπα συμφωνούμε απόλυτα (εξαιρώ το Starsailor μόνο και μόνο γιατί δε το έχω ακούσει ακόμη)

  5. Five! and still counting!
    διαφωνώ με το Peter Bjorn and John, όχι γιατί πιστεύω πως είναι καλός δίσκος, αλλά γιατί μια χρωμματιστή 80s σαπουνόφουσκα ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου χρειαστεί.

  6. dustroad said

    What they said.

    Άλλωστε ύστερα από το περσινό θριαμβευτικό θάψιμο στους Portishead ήξερα πως μπορούσα να βασιστώ πάνω σου για τους animal collective!

  7. inverted_a said

    Ώπα! Εδώ μαζευόμαστε όσοι δεν ξετρελαθήκαμε με το Merriweather?
    Διαφωνώ λίγο στις λεπτομέρειες (βλέπε βαθμολογίες), αλλά συμφωνούμε στην ουσία: κανέναν απ’ τους παραπάνω δίσκους δεν θα χαρακτήριζα καταπληκτικό. Υπάρχει κι ο παράγοντας χρόνος βέβαια, θα δούμε αν και πως θα επιστρέψουμε σε αυτά τα άλμπουμ αργότερα.

  8. Αν και δεν έχω ακούσει κανένα από τα άλμπουμ αυτά, οφείλω να ομολογήσω ότι στέκεις τελείως αντιδιαμετρικά σε σχέση με τις δισκοκριτικές που έχω διαβάσει αλλού. Με προβληματίζεις… 🙂 Καλό Πάσχα!

  9. Ασχετο,άλλα πολύ καλό το αφιέρωμα για τη Motown στη Μελωδία,έπρεπε όμως να το »διαφημίσεις»,εγώ το πέτυχα εντελώς-μα εντελώς-τυχαία,οι Dynamic Superior μου έκαναν εντύπωση ,δεν τους ήξερα καν ! Καλό Πάσχα !

  10. gone4sure said

    Thanks, για την εκπομπή και γω πέρασα καλά εκεί.

  11. oksikemia said

    ποιο αφιέρωμα στη motown?? παίζει λινκ;

  12. boss said

    ouf kai pali ouf…
    giati eixa arxisei pragmatika na anisixo gia to kritirio mou…
    to evala to ksanaevala, kai ksana kai ksana, giati leo kapou tha kano lathos, alla vre me tipota ayto ton Animal Collective…
    ouf kai pali ouf…(giati edina kai tsampa lefta stous psyxologous toso kairo)

  13. gone4sure said

    Την προηγούμενη Κυριακή το βράδυ ήμουν καλεσμένος στην εκπομπή του Χρήστου Κορτσέλη για ένα αφιέρωμα στα 50 χρόνια Motown. Δεν παίζει link – κακώς δεν το ηχογραφήσαμε.

  14. oksikemia said

    αν κάποιος το ηχογράφησε ας το ανεβάσει πλιζ. σχετικά με τους δίσκους τώρα, θα διαφωνήσω. pj, animal και κυρίως lindstrom είναι νομίζω εξαιρετικοί. 🙂

  15. g said

    Είναι πάντως τραγικό ότι τα 10 περίπου από τα σχόλια εδώ αφορούν τους AC. Τόσο hype δεν το βαριούνται πια; Και ναι, είναι βαρετοί. Το σόλο του Panda Bear δεν ήταν όμως, και αυτό είναι κάτι που με προβληματίζει.

  16. Charmless Man said

    Ξενερωσα με αυτο που ειπες για PJ Harvey αυριο θα πηγαινα να το παρω….oσο για τους Animal Colective….ας παψουν να υπαρχουν επιτελους!

  17. μελ said

    πως γίνεται να τους αρνείσαι τόσο εύκολα?

    στο λάιβ ήσουν?

  18. γιάννης said

    πολύ απλά, το mpp είναι από τα άλμπουμ της δεκαετίας [τουλάχιστον] για μένα – και οι γνώμες 39 ελίτ δισκοκριτικών δεν έχουν καμία σχέση μ’ αυτό. έχω ακούσει το my girls μαζί με το κορίτσι μου [που δεν είναι και καμιά indie οπαδός] δυο-τρεις χιλιάδες φορές και ακόμα να το βαρεθούμε. όλο το άλμπουμ εκπέμπει αγάπη, θετική ενέργεια, ζωή. στ’ αλήθεια, ξανακούστε το παιδιά.
    is it much that I feel I need
    a solid soul and the blood I bleed!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: