All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album(s) of the week ending 11.04.09

Posted by gone4sure στο 7 Απριλίου 2009

The Horrors
Primary Colours
(XL Recordings)

Archive
Controlling Crowds
(Warner Music France)

Πέρα από οποιαδήποτε άλλη απόλαυση μπορεί να σου προσφέρει η ακρόαση των δύο αυτών albums, η σημαντικότερη είναι ότι η ζωντανή, σπαρταριστή ύπαρξή τους, δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι η μουσική βιομηχανία «ξανασυμβαίνει», ότι η post punk σκηνή είναι ακμάζουσα και ότι κάπου κοντύτερα ή μακρύτερά σου, βράζει μια καινούρια φουρνιά ονομάτων έτοιμων να «σκάσουν» στην επικαιρότητα.

Και μετά χτυπάς στο κομοδίνο και ξυπνάς.

horrorscoverΟι Horrors και οι Archive έχουν περισσότερα από ένα κοινά γνωρίσματα που μπορούν να τους «κάνουν» ζευγάρι στην παρουσίασή τους αλλά και στις προτιμήσεις του κοινού. Και τα δύο groups έχουν αγαστές σχέσεις με το σκοτάδι, είναι σοβαρά και αγέλαστα, έχουν μια σπουδαία γκάμα αναφορών (συχνά κοινή μεταξύ τους) πολύ αγαπητή και -ειδικά για το ελληνικό κοινό- αντιμετωπίζουν τη μουσική τους σαν το «άγιο δισκοπότηρο» – κάτι δηλαδή, που εμπεριέχει την ύψιστη αλήθεια η οποία είναι σημαντικό να διασωθεί. Παίρνουν τους εαυτούς τους στα πολύ σοβαρά, δίνουν την εντύπωση ότι σηκώνουν στους ώμους τους, ένα σημαντικό βάρος που πρέπει κάπως διεκπεραιώσουν και δεν επιτρέπουν ίχνος χιούμορ στην δραματική, καλοζυγισμένη μουσική τους.

Το σημαντικότερο: αμφότερα τα groups έχουν το post punk, κορώνα στο κεφάλι τους.

Οι Horrors στο δεύτερο album τους, μετά από το ντεμπούτο album τους «Strange House» κάνουν τα πάντα να τινάξουν από πάνω τους την ταμπέλα του garage rock ονόματος. Παίρνουν τον Geoff Barrow των Portishead στην παραγωγή ο οποίος θολώνει τόσο πολύ τις ενορχηστρώσεις που νιώθεις μόνιμα ότι ακούς ένα μπαράζ από ηχητικές κουρτίνες να μπλέκονται μπροστά σου. Κιθαρισμοί, κονταριές από βιολιά, μπάσα που ξεκουδουνίζουν μεθυσμένα και ρυθμοί που έχουν χαραγμένο στο αυλάκι τους, ένα «τέλος». Ο Faris Badwan δε, τραγουδάει σαν τον Paul Haig (εποχής Josef K) που κάνει τρις ημερησίως, ενέσεις από… Howard Devoto (εποχής Magazine).

archive-coverΟι Archive στο έκτο album τους, μοιάζουν να έχουν περάσει όλες τις απαραίτητες παιδικές ασθένειες (τη μονομέρεια του trip hop ως ιλαρά, την εντροπία του progressive rock ως ανεμοβλογιά, την εντεχνίλα του art rock ως κοκίτη και τις πόζες του dark wave ως μαγουλάδες)  και φτιάχνουν ένα album με κλασική μελωδικότητα και καλοχτισμένα, λυρικά σχήματα που επιβιώνουν άνετα σε οποιαδήποτε επίθεση μοντερνιάς. Ενορχηστρωτικά, φροντίζουν να δομούν τα τραγούδια τους με φειδώ και με αίσθηση του μέτρου. Ποτέ οι Pink Floyd δεν υπερισχύουν πια των Massive Attack. Ο δε, Dave Penney τραγουδάει σαν τον Roger Hodgson των Supertramp που καθημερινά καταπίνει τρία χάπια από Paul Buchanan των Blue Nile.

Οι Horrors γράφουν επικά τραγούδια που μοιάζουν σαν να έχουν ξεπεταχτεί από βρεγμένους δρόμους του Manchester και της Γλασκώβης. Θυμίζουν χωρίς συμπλέγματα, τους Joy Division (τιμή τους και καμάρι τους) αλλά και τους Echo & The Bunnymen, τους Killing Joke και τους Sound και ας είναι ελαφρώς πιο βρωμισμένοι και ηλεκτρικοί από τους δύο τελευταίους. Αυτό σημαίνει ότι βουτάνε διψασμένα στη μυθολογία του dark post punk αλλά δεν βγαίνουν χαμένοι (όπως οι White Lies). Και αυτό συμβαίνει επειδή ξέρουν να γράφουν τραγούδια που είναι φρέσκα, απέριττα και ουσιώδη. Δεν κολλάνε στο στιλ του dark wave, παραμένουν συνεπείς όμως στην ουσία του. Κομμάτια σαν το «New Ice Age», το ομώνυμο, «Primary Colours»  και το «Who Can Say» μοιάζουν σαν 1982 ανακατεμένο με 1992 και 2002, ενώ το «I Only Think Of You» είναι το «Venus In Furs» των Velvet Underground. Και όταν λέμε, είναι… είναι! Σε σημείο copyright. Δεν πειράζει καθόλου όμως. Γιατί οι Horrors «βγαίνουν» προς τα έξω πολύ «σπαρακτικοί» και «σπαραγμένοι», βγαίνουν, έχοντας το αίτημα της γνησιότητας, γραμμένο καθαρά στο κούτελό τους. Και κυρίως βγαίνουν, τελικά έχοντας όλες τις επιταγές του στιλ με το μέρος τους. Η εικόνα ενός τσούρμου τύπων που καίγονται πίσω από τα όργανά τους επί σκηνής, ξορκίζοντας τελετουργικά την καταχνιά, θα είναι πάντα θελκτική, sexy και ερωτεύσιμη.

Οι Archive από την άλλη, έπρεπε να περιμένουν μια ντουζίνα χρόνια για να παραδώσουν κάτι εντελώς ολοκληρωμένο και πλήρες στις συνιστώσες του – αισθητικές και ηχητικές. Έπρεπε να αποχωρήσει ο Craig Walker από τις τάξεις τους και να επιστρέψει ο MC Rosko John σε αυτές (εκείνος που έδινε στο ντεμπούτο τους «Londinium» την αύρα του hop στο trip hop), για να φτιάξουν αυτό που είχαν μέσα τους σε πλήρη μορφή. Λυρικοί και μελωδικοί, γράφουν ένα σύνολο κλασικών τραγουδιών, τολμηρών και γενναίων στις προθέσεις τους, χαμηλότονων τις περισσότερες φορές στις διαθέσεις τους και διαχρονικών στην απήχησή τους. Ναι είναι «έντεχνοι» και τρυφεροί αλλά κρατούν τα ξεσπάσματά τους μόνο για τα κρεσέντα που είναι απαραίτητα για να τονιστούν οι διαφορές στις εντάσεις των συναισθημάτων. Το «Controlling Crowds» γίνεται ένας σπουδαίος δίσκος στην ροή του, αποκτά διαστάσεις «πολύτιμου», σαν μια γκαλερί με ευρήματα-εκθέματα που λειτουργεί μόνο όταν την περιδιαβείς στο σύνολο των διαδρόμων της. Το single «Bullets» αλλά και το «Kings Of Speed» τους κρατούν γειωμένους στον κόσμο τον πραγματικό, αυτόν των σχηματισμένων τραγουδιών. Από την άλλη, δεκάλεπτα κομμάτια όπως το ομώνυμο του album και το «Collapse / Collide» λειτουργούν ως υπερβατικά, ατμοσφαιρικά οικοδομήματα που συγχωνεύουν στα δομικά υλικά τους δεκαετίες ολόκληρες από μουσικές εμπειρίες…

 

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Album(s) of the week ending 11.04.09”

  1. έχω τρελαθεί με τους Horrors… τι δίσκος είναι αυτός ρε φίλε; απίστευτο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: