All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Bound

Posted by gone4sure στο 27 Μαρτίου 2009

depeche-mode-cover2Depeche Mode
Sounds Of The Universe
(Mute)

Το καινούριο album των Depeche Mode ξεκινάει «αλυσσοδεμένο» και καταλήγει «διεφθαρμένο». Το πρώτο και το τελευταίο κομμάτι γίνονται δύο αντικρυστές αγκύλες μέσα στις οποίες κλείνεται το σύμπαν. Κυριολεκτικά. Διότι το σύμπαν όλο, είναι η γαμημένα ηδονική φωλιά της φωνής του Dave Gahan και το ντροπαλό βλέμμα του Martin Gore που κάνει ρυτίδες ανάμεσα στα μάτια όταν συνοφρυώνεται, αυτές οι ρυτίδες που δίνουν στην όψη του την εικόνα απεγνωσμένου «αλμπίνου αλλιγάτορα», όπως εκείνη η τραγική φιγούρα του J.F. Sebastian που συναρμολογούσε τα μέλη των replicas στο «Blade Runner».

Θα ήθελα πολύ να μην είναι μια -ακόμα- προσωπική εξομολόγηση αυτό το κείμενο, αλλά δεν γίνεται να το αποφύγω. Οι Depeche Mode πάντα λειτουργούσαν ως το απόλυτο άλλοθι της περιαυτολογίας μου. Μιλώντας για αυτούς, αισθάνομαι ότι ξεβρακώνομαι επικίνδυνα. Αυτή τη φορά, το ρίσκο μου έχει να κάνει με το ότι «με εκθέτουν στο σύμπαν», με πάνε βόλτα στον Κρόνο και στον Δία, με κάνουν να νιώσω «Spacewalker» και μάλιστα σε αυτό το τελευταίο κομμάτι, συνοδεύουν την βόλτα μου στο διάστημα με ένα electro pop instrumental, από αυτά με τα οποία τους αγάπησα συγκλονιστικά στο «Broken Frame» το 1982.

Για μένα το «Spacewalker» είναι το καινούριο «Nothing To Fear» (ή το καινούριο «The Chase» του Giorgio Moroder από το «Midnight Express»;) Είναι το ανέμισμα μιας φράτζας στο πανηγύρι της ματαιοδοξίας, ή ο καλπασμός ενός καθαρόαιμου, αραβικού μπροστά στην αυλή των καταχρηστικά προυχόντων νεορομαντικών… Ξανά μανά λοιπόν, από κει που ξεκινήσαμε – από το σκοτεινό chic, τα στενά δερμάτινα, το bondage, τα άφυλα φετίχ, την synth pop που μπορεί να ενσωματώσει και ο Larry levan στις λίστες του στο Paradise Garage αλλά και ο Rusty Egan στο Blitz… To «Sounds Of The Universe», φτιαγμένο με vintage ηλεκτρονικά καλούδια στο στούντιο ακούγεται φιλόδοξο, επικών διαστάσεων, λαμπερό και ενήλικο, αλλά ταυτόχρονα και με μια υπόκλιση στην κίνηση, μια λεπτή αναζήτηση της σωτηρίας των δημιουργών του.

Για πρώτη φορά, ο Gahan και ο Gore συντραγουδούν (το συγκλονιστικό «Peace») και συν-γράφουν τραγούδια (το «Oh Well», που θα υπάρχει μόνο στην limited έκδοση του album, ως b-side του single «Wrong»), δίνουν τα χέρια πάνω από το βαθύ χάσμα που έχει χωρίσει τις εντελώς διαφορετικές φύσεις τους. Ακούγονται smooth, «μεγαλύτεροι από τη ζωή», βετεράνοι. Επιστρέφουν λίγο ειρωνικά στον ήχο που τους άνδρωσε, αλλά και σε παράλληλα σύμπαντα όπως του italo ή του techno pop κόσμου για τον οποίο, οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι ως πατριάρχες, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Αν οι Kraftwerk επηρρέασαν τις ορδές των ανεξάρτητων groups με τα ηλεκτρονικά τους, οι Depeche Mode και ο Girorgio Moroder τα νομιμοποίησαν στο mainstream, με στρογγυλά τραγούδια και μελωδίες.

Το «Peace» ακούγεται στο ρεφρέν ως ένα αισιόδοξο εμβατήριο για την κατάκτηση μιας ακόμα κορυφής (προσέξτε τα υλικά τους, είναι όλα Αrp και Korg synths ή άλλα που προσομοιάζουν σε αυτά), το «Jezebel» είναι η μελωδία που κάνει τον Martin Gore να ακούγεται σαν περήφανος crooner ή ζεν πρεμιέ αλά 60’s, πάνω σε μια γλυκιά casio μελωδία που νομίζεις ότι έχει γράψει ο Ryan Paris όταν απολάμβανε μια bossa nova, το «Wrong» είναι ο εξορκισμός της άρνησης, μια προσωπική επανάσταση απέναντι στο «λάθος» της ύπαρξής του: φτύνει τα λόγια («Wrrrrr-aaawnnng»), επαναλαμβάνοντας λυτρωτικά το λάθος μέρος, στη λάθος στιγμή, με λάθος ρόλο, σε λάθος άνθρωπο… Το ζοφερό βίντεο (δες στο τέλος του κειμένου) επιτείνει το «Λάθος».

Tα bleeps στο πολύ αγαπημένο μου, «Fragile Tension», παίζουν το ρόλο που μου αρέσει περισσότερο στο σύμπαν των Depeche Mode: τρελαίνομαι να χαζεύω στις συναυλίες τους, τον τρόπο που το beat, τα bleeps και οι πλάτες των keyboards μπαίνουν μέσα στους fans. Τη διαδρομή δηλαδή, με την οποία οι μελωδίες εισχωρούν μέσα στο σώμα και κάνουν τους ανθρώπους να κινούνται με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, απολαμβάνοντας τα τραγούδια. Κανένας fan άλλου συγκροτήματος δεν δίνει την αίσθηση που δίνει ο fan που πάλλεται από τα bleeps των Depeche. Στο σώμα τους και στο βλέμμα τους ζωγραφίζεται μια πολύ συγκεκριμένη ηδονική, ολοκληρωτική διάσταση, την οποία ζουν μόνο όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με το συγκρότημα. Το «In Sympathy» είναι ένα τραγούδι που «κάθεται» πολύ ωραία σε μίξη με το «Some Velvet Morning» των Primal Scream (και με το «Cascade» των Future Sound Of London και το «Pennies From Heaven» των Inner City και το «Say It Again» των Danse Society…) μόνο όταν δείτε ανθρώπους, όμως, να το χορεύουν (κάπως σαν να το υπηρετούν, να το «φέρουν σε πέρας», να συγχρονίζουν εκστατικά τα χείλη τους στα λόγια των στίχων), αυτό και όχι κάποιο από τα υπόλοιπα ταιριαστά του κομμάτια, θα πάρετε το αίσθημα για το οποίο σας μιλάω…

Τσεκάρετε την παλικαρίσια παραγωγή του Ben Hillier αλλά και το εικαστικό του Anton Corbijn που κοντεύει να τους παντρευτεί έτσι όπως τους ερωτεύεται στις φωτογραφίες του. Τσεκάρετε επίσης ότι τα πιο μέτρια τραγούδια του album είναι τα τρία που έγραψε ο Gahan με τα φιλαράκια του, τον drummer των συναυλιών τους, Christian Eigner και τον Andrew Phillpott («Come Back», «Hole To Feed», «Miles Away»), όλο ποζεριά και μαγκιά, χωρίς ουσία καμία – ό,τι σώζεται, σώζεται από τις έξυπνες ενορχηστρώσεις- γεγονός που επιβεβαιώνει ότι ο Dave δεν τόχει καθόλου με τη σύνθεση (εξ ου και τα προσωπικά albums του είναι απελπισία, μαύρη). Τσεκάρετε τέλος, και το χάλια εξώφυλλο του δίσκου που παίζει να είναι και το χειρότερο από τα δώδεκα albums τους μέχρι σήμερα – πραγματικά κρίμα για το φιλότιμο και τόσο μα τόσο κιμπάρικα αξιοπρεπές album τους. Αυτό το εξώφυλλο, ούτε στο όγδοο remix ενός αποτυχημένου project των Stock, Aitken & Waterman από το 1987, δεν θα άξιζε…

Advertisements

4 Σχόλια to “Bound”

  1. Και για το «Yes»; Τίποτα;;;

  2. gone4sure said

    Κοντοζυγώνει και η σειρά του «Yes»…

  3. depecher said

    …..συμφωνώ για το εξώφυλλο.. M A S T E R ! ! ! Εντελώς αντι-Depeche…
    Στο Tera-Vibe θα «πατήσεις» το ποδαράκι σου , ή θα μείνεις stucked στον παράλογο και ήδη καταπατημένο WRONG όρκο σου ? ?
    Θυμήσου…..»Vows are spoken …to be broken ..»

  4. eleni said

    καλα απαραδεκτο το εξωφυλλο, και το αλπουμ λιγο απογοήτευση -τουλαχιστον για μενα που ειμαι κατω τνω 30 και μαρεσει ο ηχος των DM από το Music for the masses και μετα. Καλα, στις συνθεσεις του Gahan ειναι φανερη η ελλειψη μουσικής παιδειας. Δεν ξερω περιμενα κατι καλύτερο, λιγο αρπαχτη μου φαινεται το αλμπουμ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: