All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the week ending 28.02.09

Posted by gone4sure στο 24 Φεβρουαρίου 2009

yeahs1Yeah Yeah Yeahs
It’s Blitz
(Polydor)

Στο εξώφυλλο, το χέρι της Karen O συνθλίβει ένα αυγό και στο στιγμιότυπο απαθανατίζεται το ασπράδι που χύνεται σαν ζελατίνη προς τα κάτω και ο κρόκος με τα τσόφλια που εκσφενδονίζονται προς τα πάνω. Το χέρι της Karen O’ σφιχτό και τεταμένο υγραίνεται από τη δράση της και προκαλεί σαφέστατα τον παραλληλισμό με το αντρικό σεξουαλικό όργανο που θα μπορούσε να κρατάει, να σφίγγει και να εκρηγνύει… Τα βαθυκόκκινα βαμμένα νύχια είναι ξεθωριασμένα και άτσαλα. Μια υποψία αντικομφορμισμού πλανάται στο στούντιο. Είναι το εξώφυλλο που στα 70’s θα έντυνε έναν avant disco δίσκο – μόνο που τότε θα του φορούσαν και έντονα λογότυπα και θεαματικές γραμματοσειρές.  Στα 00’s δεν τα έχει ανάγκη τα γραφιστικά, ένα εξώφυλλο για να «επικοινωνήσει» την αξία του.

Υπάρχει κάτι πολύ σεξουαλικό γύρω από τους Yeah Yeah Yeahs: στην αύρα της Karen O, στα τραγούδια τους, στις εμφανίσεις τους, στο όνομά τους, στον τρόπο που σκάνε μύτη στην επικαιρότητα, στο πάθος των fans τους, στα εξώφυλλά τους, στα στιχάκια τους που μπορεί να αφηγούνται τη λίστα των φαρμακείων από μια εφημερίδα (δεν έχει σημασία τι λένε, πάντα…) αλλά μοιάζουν σαν λόγια που εκφέρονται στο κρεβάτι την ώρα που δύο εραστές τελειώνουν… Υπάρχει κάτι τόσο σεξουαλικό στους Yeah Yeah Yeahs που μετά από κάποιο σημείο, όταν «τους επικοινωνείς», θες να το βουλώσεις, να σταματήσεις να μιλάς με λόγια και να αναλάβει το κορμί σου να πει αυτά που θες…

Ωστόσο, ας αρκεστούμε εδώ στα λόγια μια και δεν γίνεται να κάνουμε αλλιώς…

Μετά από δύο ηχηρά albums («Fever To Tell» και «Show Your Bones») και καμία πεντάρα eps, οι νεοϋρκέζοι Yeah Yeah Yeahs επιτίθενται λίγο πριν κλείσει η πρώτη δεκαετία του millenium με ένα τρίτο σύνολο τραγουδιών που μοιάζει με ένα ατέλειωτο αλληλουχικό παραμύθι περί κάβλας, πάθους, έντασης και εξουσίας. Οργανώνουν περισσότερο από ποτέ τις ενορχηστρώσεις τους, τακτοποιούν την παραγωγή τους (ο Nick Launay κάνει αριστοτεχνική δουλειά, όχι προφανώς επειδή είναι άψογος και πολύπειρος επαγγελματίας, αλλά μάλλον επειδή γίνεται τούμπανο μπροστά στην παρουσία της Karen O), κλιμακώνουν τα τραγούδια τους σαν περίτεχνες εκσπερματώσεις και στίβουν τον ιδρώτα τους σε ένα αφροδισιακό ελιξίριο που καταβροχθίζουν βουλιμικά πρώτα οι ίδιοι και μετά το ακροατήριό τους.

Το «It’s Blitz» είναι ένα απολαυστικό, το λιγότερο, album που νιώθεις να σε εξοντώνει ηδονικά. Ενώ η έξαψη του sex βρίσκεται παντού μέσα του, δεν νιώθεις πουθενά ότι συμμετέχεις σε ένα πορνογράφημα. Ενώ η ερωτική πράξη και η φαντασία γύρω από αυτήν «πέφτει» οργιωδώς σε layers στα αυτιά σου, δεν νιώθεις ποτέ να αυθαιρετείς. Με ένα μαγικό τρόπο, η φωνή της Karen O δεν επικοινωνεί τον ερωτισμό απλά. Γίνεται η ίδια μια ζωντανή μάζα από ερωτική απόλαυση. Συνήθως τα λόγια καταρρέουν μπροστά στις αισθήσεις και για αυτό δεν είναι ανθρωπίνως δυνατό να μεταφερθεί νοητικά. Δεν είναι το ότι προσθέτει στις λήγουσες των στίχων της αυτά τα ανεπαίσθητα βογγητά – λυγμούς. Δεν είναι ότι συνεχίζει την παράδοση των ξαναμμένων κοριτσιών του new wave (οι ομοιότητές της με την Poly Styrene των Χ-Ray Spex και την Martha Davis των Motels είναι χαρακτηριστικές). Δεν είναι ότι τραγουδάει προκλητικά και με προσμονή. Όχι, δεν είναι όλα αυτά. Το μυστικό της Karen O είναι ότι μέσα σε ένα μόνο στίχο, η φωνή της ανεβοκατεβαίνει διαθέσεις και τόνους, όπως κανένα άλλο ζωηρό κορίτσι της γενιάς της…

Και τα τραγούδια;

Εδώ οι Yeah Yeah Yeahs κεντούν κανονικά. Δεν πρωτοτυπούν. Ίσα ίσα δανείζονται από την left-wing (αριστερόνοη να το πούμε;) παράδοση του νεοκυματικού ήθους όλες τις απολαυστικές  σιγουράτζες που τους εξασφαλίζουν τη σφραγίδα του μεταμοντερνισμού. Αυτό που κάνουν όμως είναι να γράφουν δυνατά. Όχι απαραίτητα εκκωφαντικά. Αλλά έντονα. Παθιασμένα. Ακόμα και τις μελωδίες τους -είτε λυγμικές power ballads («Little Shadow»), είτε ανήσυχα νεοκυματικά («Hysteric»)- τις πριζώνουν οριακά σε συναίσθημα, τις πλουτίζουν με βάθη. Γράφουν εμβατήρια για μετά τη μάχη (τη μάχη του κρεβατιού, δεν σταματώ να σκέφτομαι…) όπως το «Skeletons», πληθωρικά rollers όπως το υπερ-γαμάτο «Dull Life», αστικά νεοϋορκέζικα grooves όπως το «Dragon Queen» αλλά και φαζαρισμένα, προκλητικά in-yo-face rockers για την πλαστική γενιά («Shame And Fortune»).

Αυτό που αλλάζει δραστικά στον ήχο των Yeah Yeah Yeahs είναι η… αγορά ενός synthesizer Arp από τον κιθαρίστα και κιμπορντίστα του group Nick Zinner. Το βρήκε στο e-bay και έσπευσε να το αποκτήσει γιατί ξέρει πολύ καλά ότι η ατμοσφαιρική ραχοκοκκαλιά του ήχου των Cars αλλά και των Joy Division πάνω σε αυτό το synth χτίστηκε. Με δεδομένη λοιπόν την έντονη παρουσία του vintage synth στον ήχο τους, δημιουργούν αγέρωχα mutant disco σαν το «Heads Will Roll» (η Karen O σαν αποφασιστική μετρέσα μετράει τα κεφάλια να πέφτουν…), γλυκά electrock σαν το «Soft Shock» αλλά και ηλεκτρικά singles σαν το «Zero» που θυμίζει τον θετικό εκείνο ήχο του αμερικανικού new wave έτσι όπως τον δημιούργησαν συγκροτήματα τότε σαν τους Pearl Harbor & The Explosions, τους Photos και τους Martha & The Muffins.

Βέβαια αυτή η χροιά του εξελιγμένου girl fronted new wave που υπάρχει εδώ οφείλεται κατά πολύ στον μάστορα της ιδιαιτερότητας εκείνου του ήχου, παραγωγού Nick Launay που είχε μεταξύ άλλων επιμεληθεί την αγριάδα των Slits αλλά και την διανοούμενη υπεροχή των Gang Of Four και το θέατρο του παραλόγου των Public Image και το goth αίσθημα των Killing Joke. Φανταστείτε τα όλα αυτά καλοχωνεμένα σε ένα παχύ, μεστό κράμα, πεντακάθαρο μέσα στην «υγρή» αίσθησή του. Φτιαγμένο με άξονα την απόλυτη κάβλα (την μονότονη, βρώμικη και απαιτητική) το «It’s Blitz» προσγειώνεται «καταιγιστικά» (σαν τον τίτλο του) πάνω σου.

Μετά σταματάνε οι λέξεις.

Και αναλαμβάνει το σώμα, όπως είπαμε πιο πάνω.

 

Advertisements

5 Σχόλια to “Album of the week ending 28.02.09”

  1. Stratos said

    Θα το ακούσουμε προσεκτικα! (Το κλιπάκι δεν παίζει)!

  2. aggelos said

    πότε πρόλαβες ρε θηρίο?

  3. moon_on_ice said

    Μεγάλη απογοήτευση το blitz. Πολύ πλαστικό πάθος και φτήνεψαν αγρίως. Το «Dull life» είναι όντως υπεργαμάτο, το καλύτερο κομμάτι που΄χουν κάνει μέχρι στιγμής και χαραμίζεται εδω μέσα

  4. CD said

    to xw liwsei..grrrrrrrrrrrr…(ixitiko effect -idonhs )
    dragon queen sto repeat..mpike k i anoiksi..mazepsteee mas..

  5. Stratos said

    Και γω το λιώνω, καταπληκτικός δίσκος!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: