All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

All fine on the horizon

Posted by gone4sure στο 21 Φεβρουαρίου 2009

u2-no-line-on-the-horizon

Kοιτάζεις το εξώφυλλο και αισθάνεσαι ότι βλέπεις μια νέα κυκλοφορία της ECM ή το abstract πόνημα κάποιου Ισλανδού «κουνημένου». Aφαίρεση. Ο γιαπωνέζος φωτογράφος Hiroshi Sugimoto έφτιαξε μια γεωμετρική ισορροπία και μόνο όταν ο Bono είδε μια ανάλογη εικόνα στην Eze της Γαλλίας, εμπνεύστηκε τον τίτλο του album και τον προσάρμοσε. Οι U2 στην εποχή του μινιμαλισμού. Οι U2 στην εποχή του Obama και του «νέου αέρα αισιοδοξίας» (sic).

Οι U2 μετά από μια ντουζίνα albums, φτιάχνουν το album για τη γενιά των γονιών που νιώθουν ότι δεν έχουν κανένα χάσμα με τα παιδιά τους… Παιανίζουν τα απλωμένα, πληθωρικά rockers τους και παρατηρούν στιχουργικά τις συναισθηματικές τους ανταρσίες χωρίς να έχουν τον κίνδυνο της επανάστασης των παιδιών τους, χωρίς να βάζουν απέναντι την νεότερη γενιά… Κανένας λόγος για επανάσταση, ξέρετε…

Το «No Line On The Horizon» είναι ένα απολαυστικό album. Γεφυρώνει το παλιό με το καινούριο, ακυρώνει το δίλημμα μοντέρνου – κλασικού, υποβιβάζει το ανταγωνιστικό δίπολο «νεανικό – ώριμο», βγάζει knock out την ατάκα «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν». Όχι μόνο δεν τα σκοτώνουν λοιπόν, αλλά τα περιποιούνται, τα βουρτσίζουν, τα στολίζουν και τα βγάζουν σε περήφανους περίπατους στον απογευματινό ήλιο. Είναι ένα αισιόδοξο album που συλλαμβάνει την νεότητα, που απελευθερώνει ενέργεια άπλετη («Καμία Γραμμή Στον Ορίζοντα» σημαίνει κανένας περιορισμός, κανένα εμπόδιο…), που δίνει διαχρονικά τραγούδια να ψιθυρίζονται, να ουρλιάζονται και να χρησιμοποιούνται ως συναισθηματικά δολώματα.

Συνθετικά, οι U2 έχουν αγγίξει εκείνο το σημείο που χωρίς να βγαίνουν εκτός εποχής, γράφουν με τρόπο που εσωκλείει μέσα του ολόκληρες εποχές από το παρελθόν. Ο Brian Eno και ο Daniel Lanois κοντά τους, συνυπογράφουν τα επτά από τα δώδεκα τραγούδια – κάτι σαν υπερμπάντα σε λειτουργία- δημιουργούν ένα εντυπωσιακό οπλοστάσιο ιδεών και μηχανισμών που νομίζω, δεν «παλεύεται» από καμία άλλη άνω των τριάντα χρόνων εν ζωή μπάντα της υφηλίου. Αν οι REM είναι οι φιλόλογοι και οι Depeche Mode οι μαθηματικοί στην ανώτατη σχολή του rock biz, οι U2 είναι οι σοφοί οικονομολόγοι που κάνουν την επιστήμη τους να μοιάζει ανθρωποκεντρική και προσβάσιμη στους πολλούς. Λαϊκοί επιστήμονες του δρόμου.

Και φυσικά, όλα εκείνα που θυμάστε στους U2 βρίσκονται εδώ: η κουδουνιστή κιθάρα του Edge, η ατμόσφαιρα της δεμένης μπάντας που φτιάχνει γνήσιους καμβάδες ανώτερης αισθητικής στο υπόβαθρο, το αίσθημα του σασπένς που ξέρει να κεντάει ο Larry Mullen με τις μπαγκέτες του… Και η φωνή του Bono, που πάντα ήταν υπόλογη για αχρείαστες υπερβολές και συναισθηματικούς εκβιασμούς -στα χειρότερά της- εδώ, μπαίνει σε ένα κανάλι σοβαρότητας, ξεχνάει τις γηπεδικές ιαχές, τραγουδάει με αυθεντικότητα, δεν ξεπέφτει σε διάφορα «eeehhh -ooooh» χωρίς λόγο. Προσωπικό μου highlight για όλα τα παραπάνω είναι το «Unknown Caller», ένα πραγματικά πολυεπίπεδο -καθόλου pop, όπως και όλο το album άλλωστε- πανέμορφο τραγούδι που θα πάντρευε με δόξα και τιμή τους Simple Minds της ακμής τους με τους Killers του hype σε μια εκκλησία με κουμπάρους τους U2.

Υπάρχουν και άλλα τραγούδια που ακούγονται συγκινητικά: το «Moments Of Surrender» είναι ένα έντεχνο αριστούργημα, το «White As Snow» είναι αυτό για το οποίο θα σκότωνε να γράψει η νέα rock ιντελιγκέντσια της Νέας Υόρκης (από Rufus Wainwright μέχρι Tori Amos), το «Fez – Being Born» είναι σαν μελοποίηση της εικόνας του ποταμού Fes στο Μαρόκο (εκεί που ηχογραφήθηκε το μεγαλύτερο μέρος του album – και ολοκληρώθηκε σε Δουβλίνο, Νέα Υόρκη, Εze Γαλλίας και Λονδίνο), το «Breathe» ακούγεται όπως θα ακούγονταν σήμερα οι Led Zeppelin αν συνέχιζαν την καριέρα τους, το «Stand Up Comedy» είναι το funk rock που χρειάζεται μια μπάντα για να χορέψει πρώτα η ίδια τα τραγούδια της: riffs που σκοτώνουν, rhythm section που δίνει το τέμπο ερωτικά, groove που σε κάνει να αναπηδάς χωρίς να λυσσάς.

Στην παράδοση που θέλει πάντα τα singles που προηγούνται των albums τους να είναι μάλλον «νιανιά» («Vertigo», «Discotheque») έτσι και το «Get On Your Boots» δεν έχει ιδιαίτερη ψυχή, έχει όμως μαζικό (και λίγο μασημένο) ρεφρέν για να απλώσει δίχτυα στην επικαιρότητα. Για κάθε άτυχο single όμως των U2 υπάρχει σχεδόν σταθερά και ένα αντίστοιχο «Cedars Of Lebanon» – μια αποτελεσματικά πνιγηρή αφηγηματική κατάθεση που σε αρπάζει από τα μούτρα.

Αυτό δεν έχουν χάσει οι U2 μέσα στα χρόνια: την ικανότητά τους να αρπάζουν από τα μούτρα. Έχουν μια ακαταμάχητη ικανότητα να βρίσκουν το στόχο τους εστιασμένοι και πανέτοιμοι. Παρά τη φθορά τους, παρά την υπερ-δημοσιότητα του αντιπαθέστατου Bono (ως celebrity και πανταχού παρόντα «σωτήρα»), παρά την από σαράντα κύματα τεθλασμένη ποιότητα της καριέρας τους, παρά τον βαρύ ανταγωνισμό, συνεχίζουν να ενισχύουν το brand τους με γερές δόσεις αλήθειας.

Αυτό με εντυπωσιάζει.

Advertisements

9 Σχόλια to “All fine on the horizon”

  1. Καλημέρα! Χωρίς να έχω ακούσει τα άπαντα των U2, πρέπει να πω ότι δεν με αγγίζουν ιδιαίτερα, εκτός ίσως από το The Joshua Tree. Οι δίσκοι τους είναι πάντα άρτιοι σαν παραγωγές αλλά κάτι μου λείπει… Με αυτά πάντως που γράφεις εδώ, με ψήνεις για να αγοράσω το καινούργιο τους. Για να δούμε…

  2. Stratos said

    Όντως πολύ καλό άλμπουμ! Καλημέρα!

  3. dimhap said

    μια από τις πιο ολοκληρωμένες κριτικές που έχω διαβάσει ποτέ για νέα κυκλοφορία ενός συγκροτήματος που μου βάζαν να ακούω από την κούνια πριν 20 χρόνια.
    παρ’όλο που πλέον έχει ξεθωριάσει η σχέση μου μαζί τους εξακολουθώ να είμαι δεμένος..
    με κέρδισε το album
    Σαν μέλος του ελληνικού U2 φαν club παίρνω το θάρρος να ποστάρω στο φορουμ το link σου:)ok?
    Καλό σαβκύριακο all gone

  4. gone4sure said

    Ηi guys.
    No problem dimhap, τιμή μου.
    Έχω κολλήσει άσχημα με το «Unknown Caller»…
    🙂

  5. dustroad said

    ότι και να λες, το unforgettable fire είναι το καλύτερό τους.

    (lol)

  6. gone4sure said

    LOL…

  7. Thelma said

    μάρκο, άφησε τους u2 και μίλα για το Wrong..

  8. {ek} said

    αυτό που εντυπωσίασε εμένα είναι η δική σου ματιά και έκφραση… πολύς καλός… keep on…

  9. Ελεάνθη said

    Υπέροχο σχόλιο για τον καινούργιο δίσκο!!! Και εγώ έχω φάει τρελή συγκίνηση με το Unkown Caller!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: