All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album(s) of the week ending 21.02.09

Posted by gone4sure στο 17 Φεβρουαρίου 2009

Junior Boys
Begone Dull Care
(Domino)

Juan MacLean
The Future Will Come
(DFA)

 Ο λόγος που τα καινούρια albums των Juan MacLean και Junior Boys παρουσιάζονται μαζί ως ένα ενιαίο έργο για αυτή τη βδομάδα, είναι ότι ο καθένας από αυτούς τους δύο δίσκους, δεν είναι αποκαλυπτικός από μόνος του. Όταν ακούγονται μαζί στην αλληλουχία τους μόνο, δημιουργούν την τομή που κάνει τη διαφορά. Οι Junior Boys είναι πράγματι οι καινούριοι Underworld vs. 808 State. Οι Juan MacLean είναι όντως οι καινούριοι Human League vs. Innercity. Μαζί οι δύο, κάνουν το κράμα που αξίζει να βουτήξει κανείς μέσα του και να νιώσει ένα πρωτόγνωρο αίσθημα.

juniorboysΟι Junior Boys συμπεριφέρονται από την αρχή της τρέχουσας δεκαετίας σαν δημιουργικοί αναβιωτές της electro pop. Προσθέτουν μελωδικότητα στην μετρονομία των synths και νιώθουν δέος απέναντι στις απλωμένες επικές ατμόσφαιρες. Ο Jimmy Greenspan, ο εξαιρετικός τραγουδιστής από τους δύο, ερμηνεύει έχοντας στο νου του κύκνειες φωνές (που δεν δηλώνουν θάνατο όμως) και τα τραγούδια που γράφουν (αυτός και ο Matthew Didemus) έχουν μια συγκινητική προσκόλληση στον τρόπο που οι Kraftwerk και οι OMD έπαιζαν με τα bleeps. Είναι εξαιρετικά κομψός ο ήχος των Junior Boys και τώρα στο τρίτο album τους, μετά το «This Is Goodbye» του 2006 μοιάζουν να δίνουν μια εναλλακτική πρόταση στο πώς θα μπορούσε να είχε συνεχιστεί η αλυσίδα της electro pop των late 70’s αν δεν είχε παρεμβληθεί η καταστροφική μπόρα του euro techno. Οι Junior Boys πράγματι ακούγονται σαν τα ήσυχα, πολιτισμένα αδέλφια των Underworld (δεν θέλουν το σαματά, είναι τακτοποιημένα και πάντα ευγενικά) αλλά μοιάζουν και με ανήψια των 808 State τα οποία έχουν ακούσει -εκεί μακριά, στον Καναδά- τις αφηγήσεις των θείων τους για τα parties της Hacienda στο Μanchester και έχουν μυθοποιήσει την εποχή αυτή στο νου τους. Ο ήχος των Junior Boys σε προάγει συναισθηματικά, μπαίνει διακριτικά στο διάκοσμο και παίρνει ρόλο μιας παρέας υποβλητικής και ιδιαίτερης χωρίς να κάνει θόρυβο με την παρουσία της. Ο τίτλος του album τους είναι ένας φόρος τιμής στο ομότιτλο φιλμάκι μικρού μήκους του Norman McLaren, σκηνοθέτη και ηλεκτρονικού μουσικού που γουστάρουν τρελλά.

juanOι Juan MacLean πάλι είναι το ντουέτο (o φερώνυμος και η Nancy Whang) που στο δεύτερο album τους κάνουν μια ξεδιάντροπη, έξω από τα δόντια βουτιά στους Human League και στο italo disco μέσω του techno pop ήχου των Innercity… Χορευτικοί και εξωστρεφείς, ανοικονόμητοι στις διάρκειες και πληθωρικοί, δανείζονται όλα τα στερεοτυπικά μοτίβα της δεκαετίας του ’80, κάνοντας κάτι σαν φόρο τιμής στα σκέρτσα και στις μόδες της εκάστοτε εποχής… Μάλιστα ο Juan και η Nancy χειρίζονται τα φωνητικά τους, σχεδόν απαράλλαχτα, με το δίδυμο Phil Oakey – Susan Anne Sulley των Human League! To «Future Will Come» (τίτλος που δηλώνει υπέροχα μια καταφατική κοινοτοπία!) είναι ένα απολαυστικό album που χορεύεται με μανία και ακούγεται με καλή, ανεβασμένη διάθεση. Έχει τραγούδια αλλά και στιλ, έχει πάθος αλλά και μπλαζέ ύφος, έχει όλη την ρυθμολογία της pop περασμένη μέσα από το χωνευτήρι της DFA. Πιο πολύ electro pop παρά techno όμως, ακούγονται σαν Αμερικανοί που μεγάλωσαν στην Αγγλία (και στην Ιταλία, αν κρίνω από το πόσο λυσσάνε με το italo disco…) που αναγκάστηκαν να μείνουν στην Αμερική. Αλλά δεν το φέρουν βαρέως. Συνεργάζονται εκεί στη Νέα Υόρκη με τους Gerry Fuchs και Nick Millhiser των Holy Ghost και περνάνε φίνα.

To «Begone Dull Care» μπλέκεται δημιουργικά με το «Future Will Come» σε ένα άρρηκτο σύνολο. Ακούγονται μαζί -δοκιμάστε να ακούστε τα τραγούδια του ενός album, ένα παρά ένα σε συνδυασμό με τα αντίστοιχα του άλλου album- και δίνουν μια εννιαία ηχητική και ατμοσφαιρική εικόνα του τι ακριβώς συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο μέτωπο του electro pop ήχου του Νέου Κόσμου.

 

Advertisements

4 Σχόλια to “Album(s) of the week ending 21.02.09”

  1. g said

    Woohoo. obviously

  2. schottkey said

    Οι Juan MacLean το γύρισαν στο τελείως Human League. Το ‘The Station’ δε, είναι κόπια της κόπιας του Phil Oakey και της Susanne Sulley εποχής ‘Crash’. Πιστότερη δε γίνεται, θα μετράμε DNA.

    Θέλω όμως να μείνω σ’αυτό εδώ, κι αν είναι εύκολο να μου εξηγήσεις τι ακριβώς θες να πεις: «μετά το “This Is Goodbye” του 2006 μοιάζουν να δίνουν μια εναλλακτική πρόταση στο πώς θα μπορούσε να είχε συνεχιστεί η αλυσίδα της electro pop των late 70’s αν δεν είχε παρεμβληθεί η καταστροφική μπόρα του euro techno.»

    Ευτυχώς το διαχωρίζεις ως euro techno (γιατί αν βάζαμε και τους Αμερικανούς θα ήταν τελείως λάθος)- αλλά και πάλι: αν δεν υπήρχαν οι LFO, οι Black Dog, οι Orbital, οι B12, η electro pop θα ήταν πιο συναρπαστική; Ή μήπως θα ήταν τελείως αποστειρωμένη, χωρίς το «βρώμικο» στοιχείο και τη φουτουριστική/συναισθηματική ματιά των late eighties-early nineties; Εκτός αν ως «καταστροφική μπόρα» ορίζεις το euro techno της Rozalla, των Culture Beat, των 2 Unlimited, οπότε πάσο..

  3. gone4sure said

    Ναι, είναι αυτονόητο ότι θεωρώ τους 2 Unlimited και όλη τη φάρα του βέλγικου techno με το «euro techno». Γενικά το πρόθεμα euro, δυστυχώς μόνο σε trash αναφέρεται ως σήμερα. Βέβαια, τη Rozalla την εξαιρώ από τη χωματερή (έχω ιδρώσει πολύ με το «Everybody’s Free» και το Are You Ready To Fly»…)

  4. schottkey said

    Ναι η Rozalla είχε την πλάκα της. Πρέπει να θυμηθώ και μια ρήση του Moby γι’αυτήν..
    Άσε που έχει γαμάτο όνομα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: