All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the week ending 14.02.09

Posted by gone4sure στο 11 Φεβρουαρίου 2009

whitestboyalivecoverThe Whitest Boy Alive
Rules
(Bubbles)

To καινούριο album της μπάντας του Erlend Oye μπορεί να μπει σε λούπα να παίζει εσαεί στα ηχεία και ποτέ να μη νιώσεις ότι ακούς ένα επαναλαμβανόμενο σύνολο συνέχεια… Έχει μια μαγική διάσταση μέσα του που σε κάνει να αντιμετωπίζεις τα κομμάτια του ως μέρος του φυσικού διάκοσμου. Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή, η μουσική των Whitest Boy Alive υπήρχε πάντα στο περιβάλλον, απλά ο Erlend Oye και η μπάντα του βρέθηκαν τριγύρω για να πατήσουν το play. Και βρέθηκαν ακριβώς την περίοδο που έπρεπε.

Mου κάνει τρομερή εντύπωση ο τρόπος που γράφει τα τραγούδια του: νιώθεις ότι συλλαμβάνει μια μελωδία στο νου του και αρχίζει να την αναπτύσσει σε μοτίβα, άναρχα, χωρίς να τηρεί καθόλου τη δεδομένη συστοιχία ‘εισαγωγή – κουπλέ- ρεφρέν – κουπλέ – φινάλε’. Απλώνει τη μελωδία του ηδονικά πάνω στους ρυθμούς, τους οποίους φτιάχνουν όλο χαμόγελα και μεράκια οι Marcin Oz (μπάσο) και Sebastian Maschat (τύμπανα) και μετά περνάει ο «πατωματζής» εν είδει πληκτρά, Daniel Nentwig για να χρωματίσει την ατμόσφαιρα. Ο Erlend είναι ο ‘νέου τύπου’ τραγουδοποιός που από τη μία αγαπάει τα τραγούδια αθάνατων «easy» συνθετών (από Paul Simon μέχρι Leo Sayer!)  αλλά από την άλλη, ως γνήσιο τέκνο της εποχής του τα αποδίδει επαναστατικά, χωρίς καμία σημασία στους παλιούς τρόπους συνθετικής γραφής. Πριν ηχογραφήσουν οι Whitest Boy Alive νιώθουν την υποχρέωση να νιώθουν καλά με τους εαυτούς τους και μετά μεταξύ τους. Νιώθεις, ότι έχουν μεγάλη ανάγκη την «καλή» διάθεση. Και όλη αυτή η ανάγκη τους μετουσιώνεται σε μια τρυφερή σχέση μεταξύ τους, με τα όργανα να παίζουν το ρόλο των οχημάτων μιας ιδιότυπης γλωσικής επικοινωνίας. Στα όργανα βέβαια, συμπεριλαμβάνεται και η φωνή του Erlend, ό,τι γλυκύτερο, ζεστό και όμορφο, έχετε ακούσει μέσα στα 00’s, από αρσενικό.

Ευοίωνοι.

Αυτό είναι οι γερμανοί Whitest Boy Alive. Ευοίωνοι, ανοιχτόκαρδοι (χωρίς να είναι ξεσαλωμένοι), χαμογελαστοί (χωρίς να ξελιγώνονται στα πατώματα), αισιόδοξοι (χωρίς προφητικές κορώνες για «υπέροχα» αύριο) και… λευκοί! Είναι χαρακτηριστικά λευκοί στη διάθεσή τους, όπως τα εξώφυλλά τους, όπως οι τυπικές απεικονίσεις ονείρων σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, λευκοί όπως το χιόνι σε απαλότητα και τα σύννεφα σε σχηματισμούς. Οι Whitest Boy Alive είναι πράγματι οι… πιο «λευκοί» άνθρωποι στο μουσικό στερέωμα αυτή τη στιγμή και όχι στο χρώμα του δέρματος απαραίτητα. Απλά τυχαίνει να είναι και σε αυτό, κατάλευκοι. Γκρουβάρουν όμως, με ασφάλεια μέσα στην καλόγουστη ευδαιμονία τους, θυμίζοντας πότε τους Phoenix και πότε τους Tahiti 80, αρέσκονται στην υποδόρεια γαλανομάτα soul, παίζουν κρυφτό με την pop της μελλοντικής εποχής, «τσιμπούν» τις κιθάρες τους αλά Nile Rodgers των Chic και δε φοβούνται να προσκυνήσουν την disco σε όλο το μεγαλείο της. Μάλιστα, πιστεύω ότι ο Erlend έφτιαξε τους Whitest Boy Alive μετά τους King Of Convenience (οι οποίοι, επί τη ευκαιρία, κυκλοφορούν album, αργά μέσα στο ’09) για να καταθέσει την λατρεία του για την disco.

Γι’ αυτό και τον θεωρώ «φίλο μου».

Ο Εrlend αφήνεται στο ρυθμό της rhythm section και ξεχνιέται πάνω του, σπέρνοντας κομματάκια της μελωδικότητάς του, σε άτακτες φάσεις της διαδρομής. Ακούγοντας το «Rules», σχεδόν τους βλέπεις να χορεύουν στο studio, με εκείνο το ρυθμικό στιλ που είναι διαρκές, ήπιο και μόνιμο. Δε σταματούν ποτέ να χορεύουν οι Whitest Boy Alive, οι οποίοι για να ηχογραφήσουν αυτό το δεύτερο album τους ταξίδεψαν ως το Μεξικό, σε μια εγκατάσταση που ονομάζεται «Γυάλινος Κύβος». Το «λευκό» δεν είναι ο πρώτος συνειρμός σας;

Μάλιστα, αντίθετα με τη διαδικασία δημιουργίας του πρώτου album «Rules» (2006) το οποίο συνέλαβαν όλο μέσα στο στούντιο, στο «Rules» έγραψαν τα τραγούδια τους ενόσω ήταν στο «δρόμο» για συναυλίες και μετά τα συναρμολόγησαν στο στούντιο. Τα τραγούδια αυτά, λοιπόν έχουν το vibe μιας παρέας που ταξιδεύει και απολαμβάνει τις συναντήσεις της «για δουλειά». Ακόμα και στις bluesy απλωμένες στιγμές τους («Rollercoaster Ride») ακούγονται παραλυτικά ρυθμικοί μέσα σε ένα album που πραγματικά δεν έχει κανένα rollercoaster διάθεσης. Κυλάει κομψά και αβίαστα με διακριτικά έξυπνες ιδέες, εξαιρετικούς στίχους και τσιτάτα, μερικές από τις πιο καλόγουστες, απλές και καταπραϋντικές παραγωγές που έχετε ακούσει πρόσφατα. «Courage», «Keep A Secret», «Intentions», «High On The Heels» – όλα δένουν σε μια αλυσίδα, αυτή της αδιατάρακτα επαναλαμβανόμενης «λούπας» που σας έλεγα στην αρχή…

Και μετά σηκώνεσαι με πλατύ χαμόγελο και ελαφρύτερος κατά διψήφια κιλά.

 

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Album of the week ending 14.02.09”

  1. dimitris said

    Frazer Chorus ….paidia ton 90’s ….idio apolafstiko klima

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: