All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the week ending 24.01.09

Posted by gone4sure στο 19 Ιανουαρίου 2009

working_on_a_dreamBruce Springsteen
Working On A Dream
(Columbia)

Είναι συγκινητικό, όπως και αν το δεις: ο Boss, μετά από τριάντα πέντε χρόνια καριέρας, από τότε που ξεκίνησε ως παρίας του New Jersey να «δουλεύει ένα όνειρό του», φτάνει στο παρών με μια φρέσκια Χρυσή Σφαίρα στο τσεπάκι για το θέμα της ταινίας του Aronofsky, «Wrestler» και ίσως ένα δεύτερο Oscar. Το 2009 τον βρίσκει ξανά να δουλεύει ένα όνειρό του… Στην διαδρομή αυτή ταξίδεψε στο γαλαξία, έγινε πρώτο όνομα που τραγούδησε στις γιορτές για την ανάληψη της αμερικανικής προεδρίας από τον Barrack Obama, αδιαφιλονίκητος εκφραστής του αμερικανικού ονείρου, πούλησε εκατόν είκοσι εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, κέρδισε ένα Oscar, δύο Χρυσές Σφαίρες και δεκαοκτώ Grammy, μέχρι και πλανήτης ονομάστηκε με το όνομά του προς τιμήν του, ο 23990 που ανακαλύφθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου το 1999 από τον I.P. Griffin στο Auckland της Νέας Ζηλανδίας!   

Και γυρίζοντας για το δέκατο album του, τι αποφάσισε να κάνει;

Μα, να «δουλέψει πάνω σε ένα όνειρο» που έχει!…

Είναι πραγματικά συγκινητικό, όπως και αν το δεις: ο Bruce σήμερα, έχει την ίδια -ελαφρώς πιο βαριά αλλά την ίδια- φωνή, αυτή που βγαίνει μέσα από ένα στόμα με κολλημένες τις άνω και κάτω οδοντοστοιχίες του. Όπως πάντα. Έχει σταθερά την E Street Band στο πλευρό του, έστω, χωρίς τον Danny Federici, τον οργανίστα του που πέθανε πέρσι την άνοιξη από μελάνωμα. Χρησιμοποιεί όμως το γιο του, Jason. Συνεχίζει να γράφει τραγούδια, για μεγάλους εθνικούς δρόμους (ο όρος heartland rock για αυτόν έχει γεννηθεί), για ψυχές που καίγονται σε μυθώδεις πυρκαγιές, για τους πληβείους της εργατικής τάξης (εστιάζοντας πάντα στην δραματική καθημερινότητα ενός από αυτούς, κάθε φορά), για μικρές κωμοπόλεις – πατρίδες που δεν ξεριζώνονται από τις καρδιές των πολιτών στις απρόσωπες μεγαλουπόλεις, για κορίτσια με εβαζέ φουστάνια και αγόρια με τρύπια jeans που αδημονούν. Γράφει για αγνά, πρωτόφαντα συναισθήματα, για τα τοπία της επαρχίας, για τους στύλους του ηλεκτρικού ρεύματος στις λεωφόρους και για τους ίσκιους των αιωνόβιων δέντρων σε πλατείες. Ο Bruce γράφει για την ζωή της Αμερικής, μετατρέποντας τα καθημερινά γεγονότα σε ιστορικά δράματα. Ένας έρωτας – πύραυλος ενός πιτσιρικά στο Missouri, στο σύμπαν του Αφεντικού, γίνεται ιστορική σπουδαιότητα.

Λαϊκότητα. Αυτό δεν έχασε ποτέ ο Bruce Springsteen (και δεν προβλέπεται να χάσει μέχρι και το τέλος της καριέρας του, εκτός αν πάθει καμία γερή άνοια). Σε αυτό βασίζει, χρόνια τώρα, την κλασική, στιβαρή παρουσία του, ένα μοναδικά ισορροπημένο μείγμα χαμόγελου και αυστηρότητας που κάνει όλους τους μοντέρνους αλλά και παλιότερους ανταγωνιστές του (τον Tom Petty, τον John Cougar αλλά και τον Neil Young) να μοιάζουν άνισοι μπροστά του παρουσιάζοντας τεθλασμένες ποιοτικά πορείες στη δισκογραφία τους. Όχι ότι ο Boss είναι αμέμπτου καλλιτεχνικής ηθικής: και αυτός έχει κάνει στραβοπατήματα (ειδικά σε κάποιες κρίσεις του που έβλεπε μόνο το folk παρελθόν μπροστά του) και αυτός έχει διεκδικήσει… πετυχημένα το δικαίωμα στην πλήξη (θυμάστε το «Lucky Town»;) και αυτός έχει φτιάξει τραγούδια πιο «μασημένα» και «καβατζολάγνα» από τον πιο συντηρητικό ροκά που τυχαίνει να ξέρετε.

Ωστόσο, όσο και αν στα 00’s έχει κερδίσει την συμβατική αποδοχή με τα έργα του (η τριλογία του «Rising», «Devils And Dust» και «Magic» αγαπήθηκε αρκούντως από την κριτική περισσότερο ως θαυμασμός στην συνέπεια της φλέβας του παρά ως συναρπαστικά αριστουργήματα), τα χρώματά του δεν έγιναν ξανά έντονα παρά μόνο φέτος, με το «Working On A Dream» ξανά σε μία απλουστευμένη αλλά τραγανή, στακάτη και ξεκάθαρη παραγωγή του Brendan O’ Brien. Ηλεκτρικός, προσανατολισμένος σε αυτό το πιστό, αφοσιωμένο στις αξίες του rock αλλά με pop διάθεση (στα πενήντα εννιά χρόνια του!) ο Springsteen του «νεοδουλεμένου ονείρου του» ακούγεται συγκινητικά κανονικός, ακμαίος, καβλωμένος να φτιάξει έναν ακόμα επαρχιώτη χαρακτήρα που ασφυκτιά από την καθημερινότητά του, να τραγουδήσει τους πόνους ενός τυπά στην διπλανή πόρτα που τραβάει το δικό του ζόρι ή να ρολλάρει ενστικτωδώς σαν θιγμένος rocker που αναζητά απλά μια αυτοεπιβεβαίωση.

Να δουλέψει τέλος πάντων πάνω σε ένα όνειρο που του φάνηκε υποσχόμενο…

Δεν είναι σπουδαία τα τραγούδια που φτιάχνει πλέον, ο Bruce. Δεν είναι αποκαλυπτικά. Είναι όμως βαθύτατα αληθινά με μια ειλικρίνεια φαινομενικών διαστάσεων. Όταν λέει ότι «είναι ερωτευμένος με την βασίλισσα του super market» το εννοεί – πραγματικά φλέγεται από την μυθολογία της καθημερινότητας. Όταν λέει «άσε με να σου δείξω τι μπορεί να κάνει η αγάπη», πραγματικά το λέει η καρδιά του, ότι κάποιον θα πείσει. Όταν τραγουδάει αυτό το γραφικό blues roll στο «Good Eye» δεν νιώθει ότι κάνει πλάκα και όταν κιθαρωδεί, σκιρτάει, όπως στο «Last Carnival». Και βέβαια όταν αποφασίσει να γράψει σπουδαία, το κάνει επίσης («Outlaw Pete», «Wrestler») ή όταν νιώσει την αναλαμπή, να φτιάξει ένα αδιαφιλονίκητο μικρό αριστούργημα, όπως το «Life Itself».

Τον αγαπάω τον Bruce με αυτή την σταθερή, βαθιά αγάπη που κάποιες φορές σε κάνει να βαριέσαι αλλά στις δύσκολες στιγμές σηκώνει το όμορφο κεφάλι της. Και το «Working On A Dream» είναι μια πιστοποίηση ότι είναι αναλλοίωτος από το χρόνο, παρών. Μόνο και μόνο για αυτό, δηλώνω εντυπωσιασμένος.

Advertisements

4 Σχόλια to “Album of the week ending 24.01.09”

  1. Καλησπέρα! Μόλις φέτος «βούτηξα» στο παρελθόν του Αφεντικού και άκουσα τα αριστουργήματά του, αγοράζοντας εκείνες τις γιαπωνέζικες εκδόσεις. Σπουδαίος πραγματικά! Ανυπομονώ να ακούσω το καινούργιο! Αλήθεια, είναι με την E Street Band;

  2. gone4sure said

    Ναι είναι με την E Street Band ξανά – παράλειψη που δεν το ανέφερα (επανορθώνω).

  3. μου ζήτησαν να το κάνω review αλλά ποτέ δεν ήμουν μεγάλος οπαδός του boss οπότε το άφησα από respect…

  4. mitrelino said

    Είναι τα καλλίτερα λόγια που έχω διαβάσει για τον νεο του δίσκο.
    Πιστέυω πως κάνεις λάθος με το Lucky Town.
    το Human Touch ήταν κακός δίσκος.
    Επειδή τον αγαπάω πολύ τον Μπρους, ήμουν σκληρός μαζι του
    και δεν μου άρεσε ο δίσκος.
    Μπορούσε και καλλίτερα αλλά βιάστηκε επιδή η e street band δεν τραβάει και έπρεπε τους κολλήσει τα τελευταία ένσημα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: