All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Album of the Week ending 28.12.08

Posted by gone4sure στο 26 Δεκεμβρίου 2008

antonycryinglightAntony And The Johnsons
The Crying Light
(Secretly Canadian)

Το τρίτο album του Antony Hegarty είναι ένας εύθραυστος καμβάς λεπτών ήχων και πικρών συναισθημάτων. Ελαφρώς διαφορετικό στη διάθεση και τη δομή του, από τα δύο προηγούμενα albums του, αποτελεί στην ουσία έναν φόρο τιμής στον καλλιτεχνικό μέντορά του, Kazuo Ohno, τον θρυλικό γιαπωνέζο εξπέρ της τέχνης του butoh (μια πολυεπίπεδη performance art που ενσωματώνει χορό, μίμηση, υποκριτική κ.λπ.), που ακόμα και σήμερα στα εκατόν δύο χρόνια του, αποτελεί καλλιτεχνικό σημείο αναφοράς. Το «Crying Light» διέπεται από μια αγωνιώδη ανάγκη νομιμοποίησης του gender bender. Ο Antony, θαμπωμένος από τις εμφανίσεις του Ohno (φωτογραφημένος από τον Naoya Ikegami το 1977, στο εξώφυλλο του album) προβάλλει στις μελωδίες του την πολύ ουσιώδη ιδέα της εναλλαγής συναισθημάτων ενός ανθρώπου που γεννήθηκε a priori με κοινωνικούς περιορισμούς στην έκφρασή του, που κουβαλάει το φορτίο της διχασμένης ερωτικής συμπεριφοράς. Το «Crying Light» είναι σαν μια ειρηνική επανάσταση: ακυρώνει κάθε κατασταλτική προσπάθεια του «εχθρικού» κοινωνικού συνόλου απέναντί του. Και το κάνει με έναν μοναχικά, μοναδικά έντεχνο τρόπο.

Ντίβα και crooner ταυτόχρονα, πριμαντόνα και ευνούχος, πληγωμένη πριγκίπισσα και μοναχικός συναισθηματίας που περιπλανιέται στην αφιλόξενη κοινωνία, ο Antony Hegarty, γίνεται ένα καλλιτεχνικό όχημα ο ίδιος (όπως ο μέντοράς του Ohno αποτελεί από μόνος του ένα «καλλιτεχνικό γεγονός») της συναισθηματικής έκφρασης που νιώθει ότι δεν του επιτρέπεται να απευθύνει πουθενά. Στην ουσία, αυτή τη φορά, ο Antony μεταμορφώνεται σε βάρδο του καημού, με έναν καθόλου «νεοϋορκέζικο» τρόπο – όπως στο «I Am A Bird Now», πριν από τρία χρόνια. Η αίσθηση είναι παγκόσμια, ο ήχος ανταποκρίνεται σε αυτό που όλοι αναγνωρίζουν ως κλασική μελωδικότητα. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε καν να ξεφύγει από την κουλτούρα της μητρόπολής του, αν δεν ανέθετε στον Nico Muhly, τον εικοσιοκτάχρονο νεοκλασικό συνθέτη και ενορχηστρωτή, να οργανώσει τους ήχους σε ένα σύνολο τέτοιο, που λες ότι δημιουργήθηκε με κριτήριο να ακούγεται διαχρονικό και παντοτινό. Ο Muhly, με συνεργασίες με Bjork και Philip Glass στο ενεργητικό του, αποτελεί μια από κείνες τις φρέσκες δυνάμεις της νέας μουσικής πραγματικότητας που ανανεώνουν την κουρασμένη pop έκφραση και την επαναπλασάρουν ως «ακριβή» και «πολύτιμη».

«Tώρα κλαίω για το φως της μέρας. Το φως της μέρας και τον ήλιο. Τώρα κλαίω για το φως της μέρας. Το φως της μέρας στην καρδιά μου. Το φως της μέρας στα δέντρα. Το φως της μέρας φιλάει τα πάντα,» τραγουδάει στο «Daylight And The Sun». Ο Antony θυμίζει τους τροβαδούρους της παγκόσμιας μουσικής κληρονομιάς οι οποίοι στέκονται και ατενίζουν ένα τοπίο και αφήνουν την καρδιά τους να πενθήσει τις απώλειες και τις ελλείψεις τους, μετατρέποντας τις αισθητικές εντυπώσεις τους σε παράπονο και μελωδία. Ο Antony δεν προτιμάει να περιγράφει το πώς νιώθει ο ίδιος. Η τεχνική του βασίζεται περισσότερο στην συμβολική αναπαράσταση εικόνων που καθρεφτίζουν τον ψυχισμό του. Στο «Another World» (που ήταν ένα από τα πέντε κομμάτια του ομώνυμου ep του) εκθέτει τις ανάγκες του ταπεινά και απεγνωσμένα και θρηνεί ταυτόχρονα αυτά που χάνει (τη θάλασσα, το χιόνι, τα δέντρα, τα πουλιά…) από την εκούσια αναχώρησή του. Aκόμα και όταν γίνεται bluesman και αποχωρίζεται -σπανίως- τα πλήκτρα του, όπως στο «Aeon», δεν αποπνέει την δηλητηριώδη πίκρα των blues όπως τα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Ακόμα και αν η κιθάρα δίπλα του επιτάσσει την προσοχή του ακροατή, ο ίδιος επιλέγει την ευγένεια και την κομψότητα: τραγουδάει όχι σαν «καμένος» από τη μοίρα, αλλά ως ένας άνθρωπος που προτιμάει να εξωραϊσει ακόμα και την σπηλαιώδη απόγνωσή του, να τη μυθοποιήσει και να την περάσει στην αιωνιότητα.

Ο Antony αφηγείται τις προσωπικές καταβάσεις του στην άβυσσο. Δυσβάσταχτη δεν είναι η πορεία του αλλά ο τρόπος που τη βιώνει. Όταν τον νιώθεις, είναι που διαλύεται ο ψυχισμός σου. Όχι όταν απλά ακούς τα πουπουλένια vibrati του, ως αισθητικές επιλογές. Όταν ταυτίζεις τον ρομαντισμό του με την όποια προσωπική σου απώλεια είναι που αποκτά διαστάσεις μύθου ο ίδιος μέσα σου. Όταν προσωποποιεί δαίμονες (στο «Epilepsy Is Dancing» που θα προϊσταται σε ένα προσεχές ep του) δίνει μια καλή ευκαιρία να κρεμάσεις και συ τα δικά του αγκαθωτά κτερίσματα πάνω τους (αυτά που έχεις πλέξει μέσα σου με σκοτάδια) και να ανακουφιστείς από το βάρος τους. Ο Antony, πράγματι είναι μια ασφαλής αποθήκη των μύχιων αποτυχιών του ακροατή. Μια αποθήκη που φροντίζεται τακτικά, από τον βασιλιά της αδυναμίας, αρωματίζεται θαυμαστά και γίνεται -όσο είναι δυνατόν να γίνει- μια υποφερτή κατοικία για ηττημένους.

Advertisements

7 Σχόλια to “Album of the Week ending 28.12.08”

  1. mixalis e. said

    eutyxos pou yparxoun ta blogs kai mporoume na diavazoume ta yperoxa keimana sou !

  2. silentcrossing said

    Υπέροχο κείμενο για ένα υπέροχο άλμπουμ. Δεν ήμουν σίγουρος αν θα ξαναγύρναγε στη γνωστή του μελαγχολία μετά από τόσες συνεργασίες πέρυσι, για την ώρα το πρώτο άκουσμα είναι ανατριχιαστικό, μου φαίνεται ακόμα πιο δυνατό και σπαρακτικό και από το I’m a bird now! Προμηνύεται πολύ καλή μουσική χρονιά 🙂

  3. gone4sure said

    Τhnx guys.

  4. Zeugolator said

    Μήπως έχεις βουτήξει την πένα σου σε κάνα βαρέλι με μαγική μελάνη; Και να μην μου άρεσε ο antony θα έτρεχα να ακούσω το άλμπουμ από περιέργεια. Ευχαριστούμε θερμά για τις μοναδικές και καλογραμμένες λέξεις που μας χάρισες. Ελπίζω να περνάς καλά και να περάσεις ακόμη καλύτερη στο υπόλοιπο των γιορτών.

  5. gone4sure said

    Τις ευχές μου, Zeugo. Αλήθεια, σε ευχαριστώ. Εύχομαι η Πρωτοχρονιά αυτή να σε βρει σε απόλυτη bliss.

  6. pan pan said

    xronia polla marko!
    ki emena m epsise poly to keimeno , ki ontas fan toy «i m a bird now» den hthela kai poly. alla stis liges akroaseis, akomh psaxnw kapoy na piastw sto lp.

  7. aurora said

    Πολύ ωραίες λέξεις για ένα πολύ μέτριο άλμπουμ.
    Αυτά διάλεξε για καλύτερα από τα 25;
    Το ep ήταν σκάλες ανώτερο.
    Πάω ν’ακούσω το Third, again:-)
    Η μουσική είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας.
    Και η κριτική ποσόστωσης.
    Στο άφημα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: