All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for Δεκέμβριος 2008

Album of the week ending 03.01.09

Posted by gone4sure στο 31 Δεκεμβρίου 2008

yearsofrefusalMorrissey
Years Of Refusal
(Universal)

Ο πιο αμερικανικός, ο πιο macho, ο πιο γκαραζάτος και ο πιο ρολλαριστός, ο πιο πληθωρικός, ο πιο φωναχτός και ο πιο φαζαρισμένος δίσκος του Morrissey είναι καθόλου τυχαία αυτός που ταυτίζεται με την εξομολόγησή του περί των προσωπικών του «χρόνων της άρνησης». Στο εξώφυλλο του album, ο Morrissey με μια διάθεση καρφωμένη στο βλέμμα του που θυμίζει προκλητικό redneck, κοιτάζει μπροστά έχοντας γύρω του μια αύρα ξέχειλης τεστοστερόνης που διακόπτεται μόνο για το μωρό που κρέμεται χαλαρά από το χέρι του. Το αριστερό χέρι του κρέμεται ανοιχτά σε θέση ετοιμότητας… Ο Morrissey ανακαλύπτει το cool και βουτάει βαθιά μέσα του.

Το «Years Of Refusal» είναι ένας περίλαμπρος power pop δίσκος φτιαγμένος στο Los Angeles, ακούγεται κάπως σαν Hold Steady σε κρίση ευαισθησίας και ανεμίζει σε όλη τη διάρκειά του την περηφάνεια του με έναν τρόπο που δε θυμίζει σε τίποτα την twisted οργή του «Your Arsenal» ή το μπλαζέ ειρωνικό rock του «Maladjusted». Το «Years Of Refusal» δεν θυμίζει πουθενά ότι ο Morrissey κατάγεται από το Manchester και όχι από το Orange County. Δεν έχει καμία αναφορά στους Smiths αλλά, αντίθετα, έχει πολλές αναφορές στους Replacements. Η έννοια brit-rock είναι παταγωδώς απούσα αλλά όχι και το αμερικανικό punk pop στιλ της Δυτικής Ακτής των Η.Π.Α. Κοινώς, το «Years Of Refusal» δεν έχει τίποτα στα σπλάχνα του από την συναισθηματική παλέτα του Morrissey όπως την γνωρίζαμε ως σήμερα. Έχει όμως μια αντίθετη γκάμα αισθημάτων, επίσης πλούσια. Πιστεύατε ποτέ ότι ο Morrissey θα τραγουδούσε «All You Need Is Me»; Δηλαδή, όχι μόνο ανακάλυψε το cool, το καταβρόχθισε κιόλας. Πιστεύατε ότι ο Morrissey θα έμπαινε στη διαδικασία να διεκδικήσει ευθέως («Sorry Doesn’t Help»), να υπερασπιστεί την αυτονομία του («I’m Ok By Myself») ή να ακουστεί προειδοποιητικά απειλητικός («One Day Goodbye Will Be Farewell»).

Ε;

Για το καινούριο album του, ο Morrissey μοίρασε την τράπουλα των τραγουδιών του στους τρεις κιθαρίστες του, αναθέτοντάς τους να γράψουν γκαζωμένα (Boz Boorer, Jesse Tobias και Alain Whyte – ο τελευταίος ξανά μαζί του μετά από τα δεκάξι χρόνια που μεσολάβησαν από το «Your Arsenal») και πάνω σε αυτά τα riffs (στιβαρά, τραγανά και αρσενικά κιθαριστικά) επένδυσε τους στίχους του που, αυτή τη φορά, έχουν να αντιμετωπίσουν τον ψυχισμό ενός διάσημου άντρα που έχει αφήσει πίσω του πλέον το σούσουρο περί της σεξουαλικής του ζωής. Όταν ο Morrissey άφησε να εννοηθεί διακριτικά πλην σαφώς η ομοερωτική, ενεργή σεξουαλικά, ζωή του, οι κρεβατοκάμαρες του κόσμου άρχισαν να τρίζουν, όχι από πάθος αλλά από συναγερμούς… Κάτι άλλαζε στα σώψυχα των fans που είχαν παντιέρα το λάβαρο της σεξουαλικής αποχής. Τώρα ο Morrissey, με το ύφος του ελεύθερου ανθρώπου από το στιλιζάρισμα του παρελθόντος (αυτό το στιλιζάρισμα που του επέβαλλε η μυθική ασεξουαλική συμπεριφορά του και η δικαίωση του «αγοριού με το αγκάθι στο πλευρό του») ατενίζει το αύριο. Έχει μάλλον αντικαταστήσει το «scooter» του με ένα γερό και άνετο (οικογενειακό;) «τζιπάκι»…

Σήμερα τραγουδάει τις συνθέσεις που του έγραψαν οι κιθαρίστες του με παρρησία και αυτοπεποίθηση και παρότι καμία από αυτές δεν έχει την στόφα του «Viva Hate» ή ακόμα του «You’re The Quarry» ακούγονται όλες σε ένα επίπεδο και πάνω. Οι εξαιρέσεις τού album (ηχητικά αλλά και ως διάθεση) είναι μόλις δύο. Το «You Were Good In Your Time» είναι μια εξαίσια μελωδία που θυμίζει ότι στο προηγούμενο album του προτίμησε τις έγχορδες ενορχηστρώσεις… Ένα εξαιρετικό κομμάτι -κάτι σαν νοσταλγικό blues που πρέπει να ακούσεις μόνο μέσα στο χειμώνα. Στις άλλες εποχές καίγεται. Από την άλλη, το «I’m Throwing Myself Around Paris» είναι το μόνο που θα χώραγε στο «Viva Hate» (ναι, τόσο μακρύ το άλμα στο χρόνο) μόνο που δεν θα συμπεριλαμβανόταν ως ένα από τα πρώτα solo τραγούδια του αρχηγού των Smiths αλλά… ως ένα κομμάτι που θα έκανε δώρο ο Michael Stipe στο είδωλό του! Πράγματι, το «I’m Thrοwing Myself Around Paris» είναι μουσικά πιο πολύ R.E.M. (οι καλοί, ακμαίοι R.E.M., όχι εκείνοι των βαρετών φιλολό βραδυών) παρά Morrissey οποιασδήποτε εποχής και διάθεσης.

Τα δύο singles που έχουν ήδη βγει ως συνδετικός κρίκος μεταξύ του «Greatest Hits» (συμπεριλαμβάνονταν σε αυτό, ως πρόγευση) και του «Years Of Refusal» είναι ίσως καταδεικτικά της νέας διάθεσης του Moz. Το «That’s How People Grow Up» είναι το γνωστό hit αριστούργημα με το πικρότερο ρεφρέν που έχω ακούσει ως τώρα στα 00’s και το «All You Need Is Me» είναι ένα κάθιδρο, μεστό rocker που φλερτάρει με τις αισθήσεις («there’s a naked man standing, laughing in your dreams / you know who he is but you don’t know what it means«… τραγουδάει με την πιο σίγουρη για τον εαυτό της και περιπαικτική φωνήτου). Η φονική λεπτομέρεια που δένει τα δύο τραγούδια – singles είναι ότι διαθέτουν τα ομορφότερα εξώφυλλα που έχουν κοσμήσει ποτέ singles του Moz: αυτός ο άνθρωπος μεγαλώνει συγκλονιστικά, ωριμάζει σχεδόν επικίνδυνα, όμορφα. Τελεία.

Kατά τα άλλα ο οργανωμένος ορυμαγδός του «Years Of Refusal» ακούγεται όσο πιο απροκάλυπτα sexy έχει ακουστεί ποτέ ο Morrissey: στο «Black Cloud» μέχρι και ο Jeff Beck επιστρατεύεται για να παίξει κιθάρα! Ένα δυνατό, καθαρόαιμο rocker για σαραντάρηδες με ένοχο παρελθόν και λαμπερούς ορίζοντες στο μέλλον, με λιγότερους ανθρώπους στο πλάι τους αλλά με βαθύτερη ποιότητα στις σχέσεις τους – κάτι σαν ευσεβείς πόθοι που περιμένουν υπομονετικά να ευοδωθούν. Αυτό το rock διαμόρφωσε ο Morrissey με την μπάντα του στο «Years Of Refusal»: αποφασιστικό και κραταιό σαν τους τελεσίδικους τίτλους με τους οποίους βαφτίζει τα τραγούδια του, σαν το «One Day Goodbye Will Be Farewell» και τόσο ειλικρινές και εξομολογητικό όσο το «Something Is Squeezing My Skull».

Ο αστάθμητος παράγοντας του album λέγεται φυσικά Jerry Finn, ο άνθρωπος που αντικατέστησε τον Tony Visconti στην κονσόλα της παραγωγής, αυτός που ένα μήνα μετά την ολοκλήρωση του album… πέθανε από εγκεφαλική αιμοραγία, σε ηλικία τριάντα εννιά ετών – το καλοκαίρι του 2008. Ο Jerry Finn είναι ο άνθρωπος που ευθύνεται για αυτόν τον απροκάλυπτα mainstream punk pop ήχο του album. Και ξεχάστε ότι ο Finn ήταν ο παραγωγός των Blink 182. Δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ακούγεται εδώ. Ο Finn είναι αυτός που έκανε τον ήχο του album αμερικανικό, κρατώντας εντελώς βρετανικό όμως το εκτόπισμα, την εκφορά του ίδιου του Morrissey ατόφια με τη σαρδόνεια ειρωνία της. Αmericain ήχος, brit διάθεση: αυτή είναι μια γέφυρα που δεν θα μπορούσε να έχει στηθεί σε δίσκο άλλου…

O Morrissey φέρεται στο album αυτό σαν να ανακαλύπτει μια καινούρια νεόητα, μια κατακτημένη ακμή. Ρολλάρει σαν εκπαιδευμένος δαίμονας σε μοιραίο ράλι. Γοητευτικός. Για πρώτη φορά απολαμβάνει την ομορφιά του. Γίνεται κοινωνός της σχέσης του με το κοινό. Ακούγεται να απολαμβάνει. Πότε τον είχατε ξανακούσει να νιώθει απόλαυση; Εννοώ να την νιώθει και να τη γουστάρει…

Posted in Album Of The Week, Music | 19 Σχόλια »

Album of the Week ending 28.12.08

Posted by gone4sure στο 26 Δεκεμβρίου 2008

antonycryinglightAntony And The Johnsons
The Crying Light
(Secretly Canadian)

Το τρίτο album του Antony Hegarty είναι ένας εύθραυστος καμβάς λεπτών ήχων και πικρών συναισθημάτων. Ελαφρώς διαφορετικό στη διάθεση και τη δομή του, από τα δύο προηγούμενα albums του, αποτελεί στην ουσία έναν φόρο τιμής στον καλλιτεχνικό μέντορά του, Kazuo Ohno, τον θρυλικό γιαπωνέζο εξπέρ της τέχνης του butoh (μια πολυεπίπεδη performance art που ενσωματώνει χορό, μίμηση, υποκριτική κ.λπ.), που ακόμα και σήμερα στα εκατόν δύο χρόνια του, αποτελεί καλλιτεχνικό σημείο αναφοράς. Το «Crying Light» διέπεται από μια αγωνιώδη ανάγκη νομιμοποίησης του gender bender. Ο Antony, θαμπωμένος από τις εμφανίσεις του Ohno (φωτογραφημένος από τον Naoya Ikegami το 1977, στο εξώφυλλο του album) προβάλλει στις μελωδίες του την πολύ ουσιώδη ιδέα της εναλλαγής συναισθημάτων ενός ανθρώπου που γεννήθηκε a priori με κοινωνικούς περιορισμούς στην έκφρασή του, που κουβαλάει το φορτίο της διχασμένης ερωτικής συμπεριφοράς. Το «Crying Light» είναι σαν μια ειρηνική επανάσταση: ακυρώνει κάθε κατασταλτική προσπάθεια του «εχθρικού» κοινωνικού συνόλου απέναντί του. Και το κάνει με έναν μοναχικά, μοναδικά έντεχνο τρόπο.

Ντίβα και crooner ταυτόχρονα, πριμαντόνα και ευνούχος, πληγωμένη πριγκίπισσα και μοναχικός συναισθηματίας που περιπλανιέται στην αφιλόξενη κοινωνία, ο Antony Hegarty, γίνεται ένα καλλιτεχνικό όχημα ο ίδιος (όπως ο μέντοράς του Ohno αποτελεί από μόνος του ένα «καλλιτεχνικό γεγονός») της συναισθηματικής έκφρασης που νιώθει ότι δεν του επιτρέπεται να απευθύνει πουθενά. Στην ουσία, αυτή τη φορά, ο Antony μεταμορφώνεται σε βάρδο του καημού, με έναν καθόλου «νεοϋορκέζικο» τρόπο – όπως στο «I Am A Bird Now», πριν από τρία χρόνια. Η αίσθηση είναι παγκόσμια, ο ήχος ανταποκρίνεται σε αυτό που όλοι αναγνωρίζουν ως κλασική μελωδικότητα. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε καν να ξεφύγει από την κουλτούρα της μητρόπολής του, αν δεν ανέθετε στον Nico Muhly, τον εικοσιοκτάχρονο νεοκλασικό συνθέτη και ενορχηστρωτή, να οργανώσει τους ήχους σε ένα σύνολο τέτοιο, που λες ότι δημιουργήθηκε με κριτήριο να ακούγεται διαχρονικό και παντοτινό. Ο Muhly, με συνεργασίες με Bjork και Philip Glass στο ενεργητικό του, αποτελεί μια από κείνες τις φρέσκες δυνάμεις της νέας μουσικής πραγματικότητας που ανανεώνουν την κουρασμένη pop έκφραση και την επαναπλασάρουν ως «ακριβή» και «πολύτιμη».

«Tώρα κλαίω για το φως της μέρας. Το φως της μέρας και τον ήλιο. Τώρα κλαίω για το φως της μέρας. Το φως της μέρας στην καρδιά μου. Το φως της μέρας στα δέντρα. Το φως της μέρας φιλάει τα πάντα,» τραγουδάει στο «Daylight And The Sun». Ο Antony θυμίζει τους τροβαδούρους της παγκόσμιας μουσικής κληρονομιάς οι οποίοι στέκονται και ατενίζουν ένα τοπίο και αφήνουν την καρδιά τους να πενθήσει τις απώλειες και τις ελλείψεις τους, μετατρέποντας τις αισθητικές εντυπώσεις τους σε παράπονο και μελωδία. Ο Antony δεν προτιμάει να περιγράφει το πώς νιώθει ο ίδιος. Η τεχνική του βασίζεται περισσότερο στην συμβολική αναπαράσταση εικόνων που καθρεφτίζουν τον ψυχισμό του. Στο «Another World» (που ήταν ένα από τα πέντε κομμάτια του ομώνυμου ep του) εκθέτει τις ανάγκες του ταπεινά και απεγνωσμένα και θρηνεί ταυτόχρονα αυτά που χάνει (τη θάλασσα, το χιόνι, τα δέντρα, τα πουλιά…) από την εκούσια αναχώρησή του. Aκόμα και όταν γίνεται bluesman και αποχωρίζεται -σπανίως- τα πλήκτρα του, όπως στο «Aeon», δεν αποπνέει την δηλητηριώδη πίκρα των blues όπως τα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Ακόμα και αν η κιθάρα δίπλα του επιτάσσει την προσοχή του ακροατή, ο ίδιος επιλέγει την ευγένεια και την κομψότητα: τραγουδάει όχι σαν «καμένος» από τη μοίρα, αλλά ως ένας άνθρωπος που προτιμάει να εξωραϊσει ακόμα και την σπηλαιώδη απόγνωσή του, να τη μυθοποιήσει και να την περάσει στην αιωνιότητα.

Ο Antony αφηγείται τις προσωπικές καταβάσεις του στην άβυσσο. Δυσβάσταχτη δεν είναι η πορεία του αλλά ο τρόπος που τη βιώνει. Όταν τον νιώθεις, είναι που διαλύεται ο ψυχισμός σου. Όχι όταν απλά ακούς τα πουπουλένια vibrati του, ως αισθητικές επιλογές. Όταν ταυτίζεις τον ρομαντισμό του με την όποια προσωπική σου απώλεια είναι που αποκτά διαστάσεις μύθου ο ίδιος μέσα σου. Όταν προσωποποιεί δαίμονες (στο «Epilepsy Is Dancing» που θα προϊσταται σε ένα προσεχές ep του) δίνει μια καλή ευκαιρία να κρεμάσεις και συ τα δικά του αγκαθωτά κτερίσματα πάνω τους (αυτά που έχεις πλέξει μέσα σου με σκοτάδια) και να ανακουφιστείς από το βάρος τους. Ο Antony, πράγματι είναι μια ασφαλής αποθήκη των μύχιων αποτυχιών του ακροατή. Μια αποθήκη που φροντίζεται τακτικά, από τον βασιλιά της αδυναμίας, αρωματίζεται θαυμαστά και γίνεται -όσο είναι δυνατόν να γίνει- μια υποφερτή κατοικία για ηττημένους.

Posted in Album Of The Week, Music | 7 Σχόλια »

Ι’m ringing church bells…

Posted by gone4sure στο 23 Δεκεμβρίου 2008

jackpenateblueshirt
O Jack Penate κατέχει.

Ok, δεν βαριέμαι ποτέ να τον παινεύω αυτόν τον τύπο, είναι ιδιαίτερος, διαφορετικός και ευφυής. Τον αγαπώ και για αυτό διαλέγω να ευχηθώ με ένα τραγούδι του σε αυτούς που αγαπώ όσα δεν μπορώ να πω με λόγια. Οι γιορτές είναι αφορμή (δεν το αγοράζω το πανηγυράκι τους – μακάρι να έχαυα) απλά ακούγοντας το «Tonight’s Today» νιώθεις αυτή την γαμημένα ακαταμάχητη ανάγκη να φιλήσεις αυτούς που αγαπάς και να τους έχεις αγκαλιά. Ο Jack Penate έχει κάτι στον τρόπο που λέει «i’m ringing church bells» στον οποίο δεν μπορώ να αντισταθώ – θέλω να βγω να βαρέσω τις καμπάνες… Calypso μαζί με tribal pop και twisted μεθυσμένη γεύση, από τα ωραιότερα τραγούδια της χρονιάς που φεύγει (πάει έφυγε) και όχι μόνο. Θυμίζει Bow Wow Wow και Kid Creole & The Coconuts και Haircut 100. Μέσα σε αυτό το «everyday» που επαναλαμβάνει (είμαι σίγουρος ότι έχει μισόκλειστα μάτια και στα χέρια κρατάει ένα ποτό που του χύνεται δεξιά κι αριστερά) υπάρχει η αφρισμένη επιθυμία για το «κάθε μέρα«, ένα συναισθηματικό groove που σε ρίχνει σε ουρανιοτοξικές αγκαλιές, σκουντουφλώντας σε οικείες γωνίες του σώματος. Κοινώς χορεύεις παραπαίοντας. Ο Schottkey μού το έστειλε. Του αρέσει κι αυτού πολύ, το έχει ανεβάσει και αυτός στο blog του. Εγώ το ανεβάζω ως ευχή στους άλλους 54 bloggers που περάσαμε το εικοσαήμερο παρέα και σε όλους τους non-virtual ανθρώπους που αγαπάω στ’ αλήθεια πολύ. Δεν είναι και μια μεραρχία.

Posted in Human | 4 Σχόλια »

Τop 20 albums 2008 Vol.2: No.10 – No.01 / 55 bloggers on fire

Posted by gone4sure στο 21 Δεκεμβρίου 2008

No.10. Santogold. Santogold (384 Points / 17 bloggers)

No.09. Flying Lotus. Los Angeles (403 points / 14 bloggers)

No.08. Get Well Soon. Rest Now Weary Head, You Will Get Well Soon (509 points / 13 bloggers)

No.07. Bon Iver. For Emma, Forever Ago (622 points / 16 bloggers)

No.06. Monika. Avatar (622 points / 24 bloggers)

No.05. TV On The Radio. Dear Science (653 points / 16 bloggers)

No.04. Fleet Foxes. Fleet Foxes (678 points / 26 bloggers)

No.03. Portishead. Third (929 points / 24 bloggers)

No.02. MGMT. Opular Spectacular (1035 points / 30 bloggers)

No.01 The Last Shadow Puppets. The Age Of Understatement (1287 points / 30 bloggers)

Cheers!!!

Και του χρόνου!!!
(Δεν θυμάμαι να μου έχει ξαναβγεί τόσο πολύ η Παναγία, πρόσφατα)

 

Posted in Music | 56 Σχόλια »

Τop 20 albums 2008 Vol.1: No.20 – No.11 / 55 bloggers on fire

Posted by gone4sure στο 21 Δεκεμβρίου 2008

No.20. Black Mountain. In The Future (222 points / 6 bloggers)

No.19. Quiet Village. Silent Movie (226 points / 6 bloggers)

No.18. Crystal Castles. Crystal Castles (228 points / 9 bloggers)

No.17. Have A Nice Life. Death Consciousness (234 points / 8 bloggers)

No.16. Fuck Buttons. Street Horrrsing (267 points / 10 bloggers)

No.15. Glasvegas. Glasvegas (271 points / 10 bloggers)

No.14. Deerhunter. Microcastle (272 points / 13 bloggers)

No.13. Trouble Over Tokyo. Pyramides (273 points / 8 bloggers)

No.12. Lykke Li. Youth Novels (321 points / 12 bloggers)

No.11. Shearwater. Rook (322 points / 13 bloggers)

Posted in Music | 2 Σχόλια »