All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Το παλιό είναι το νέο καινούριο

Posted by gone4sure στο 28 Οκτωβρίου 2008

Προσπάθησα τις προάλλες να καταλάβω τι είναι αυτό που αρέσει στον Ν. όταν ακούει αυτό το τραγούδι. Μου είπε, «όταν το ακούω νιώθω ότι όλοι γύρω μου είναι πρόθυμοι να σταθούν κάτω από τη λαιμητόμο μου, είναι όλοι αναλώσιμα θύματα μπροστά στην ανελέητη δύναμή μου. Όλα τα γυμναστήρια του κόσμου, δεν θα μπορούσαν ούτε για πλάκα να με κάνουν τόσο δυνατό, φέτες σου λέω οι μύες. Μπορώ να καταφέρω όσα δεν μπορώ κάθε μέρα. Όταν το ακούω γίνομαι Hulk ρε σού λέω. Δύναμη big time!»

Θυμάμαι όταν είχα πάρει το «Real To Real» από το Jazz Rock στο Μοναστηράκι (δεκατριών χρονών σκάρτα, δε θάμουνα), ένιωθα άτρωτος. Όλα τα χρώματα που έβλεπα στο δρόμο και στο τρένο απορροφιόντουσαν στο εξώφυλλο του δίσκου, αυτό το πηχτό μαύρο – μπλε, αυτό το επικίνδυνο noir κορακί. Το εξώφυλλο γινόταν χοάνη που ρούφαγε κάθε υποψία χρώματος, κάθε τολμηρή προσπάθεια να υπάρξουν μπροστά μου σχήματα και μορφές που διεκδικούσαν χώρο και προσοχή. Τα πράσινα μπλουζάκια των διπλανών, οι φαντεζί φούστες από τις κυρίες στο τρένο που κάθονταν κουρασμένες στις θέσεις, το κίτρινο του συρμού, τα πορτοκαλί φώτα στο δρόμο, τα μπεζ και γκρι σπίτια, τα κακοχρωματισμένα συνθήματα στους τοίχους – όλα γίνονταν ένα χωνί που εξαφανιζόταν στο εξώφυλλο. Στο σπίτι, όταν άκουγα αυτό το τραγούδι, φούσκωνα από περηφάνεια. Για κάποιο λόγο με έκανε περήφανο. Μπορούσα πια να αντιμετωπίζω στο μυαλό μου με τόλμη τη συχαμένη Β’ Γυμνασίου, μπορούσα να κοιτάζω με περιφρόνηση όλες τις ασχήμιες στο προαύλιο χωρίς να ταράζομαι.

Ο Ν. νιώθει το ίδιο. Δε μοιάζει σε τίποτα η ζωή του με τη δική μου. Του ρίχνω δέκα χρόνια και βάλε. Αυτός μεγάλωσε στην αστική θαλπωρή, εγώ στο προαστειακό daydreaming. Αυτός είναι καριερίστας επιστήμονας με καλλιτεχνικά μυστικά, εγώ πάλι, όχι. Μας ενώνει μόνο η δύναμη του Hulk που μας δίνει αυτό το τραγούδι. Τη δύναμη που πάντα δίνει αυτό το τραγούδι. Είναι ανεξήγητο ότι ο Ν. και εγώ έχουμε τα ίδια ριφλέξ σε αυτό. Δε με ενδιαφέρει να το εξηγώ. Με ενδιαφέρει το ότι ισχύει.

Advertisements

2 Σχόλια to “Το παλιό είναι το νέο καινούριο”

  1. Για να είμαι ειλικρινής τον δίσκο τον αγόρασα απο περιέργεια και μόνο (απο το «Rock 100» του Νίκου Θεοδωράκη στην Παύλου Μελά) όταν πήγα μια μέρα του ’88 να χτυπήσω το ντεμπούτο τους με το πολυαγαπημένο «Chelsea Girl»… Το μόνο τραγούδι που ξύπνησε κάτι μέσα μου ήταν το «Premonition»… και με το συγκλονιστικό «Theme For Great Cities» (1981) είναι τα μόνα τραγούδια των Simple Minds μ’αυτή τη «raw» rhythm section (Forbes / McGee) που βρίσκουν σήμερα το δρόμο τους προς το pick-up μου…

    …άλλωστε δεν είναι τυχαίο που κατόπιν βρήκαν αμφότεροι καταφύγιο στους Propaganda, στην πιο πειραματική φάση των Γερμανών.

    Οι Simple Minds, αφου πειραματίστηκαν με άλλους δύο drummer στο New Gold Dream (Mike Ogletree > Fiction Factory & Kenny Hyslop > Endgames), βρήκαν στο πρόσωπο του Mel Gaynor τον άνθρωπο που θα τους απογείωνε ως group αλλά θα τους απομάκρυνε (ευτυχώς κατ’ εμε) απο οτιδήποτε πειραματικό και εναλλακτικό…

    Είμαι pop, τι να κάνουμε!

    Λευτέρης

    ΥΓ …το Changeling έχει σίγουρα κάτι, αλλά παρ’ όλ’ αυτά δεν ένοιωσα / νοιώθω το ίδιο με σας. Ίσως να το πρωτο-άκουσα σε λάθος εποχή… lol

  2. depecher said

    Factory…..Αυτό είναι το καλύτερο του δίσκου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: