All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for Οκτώβριος 2008

Το παλιό είναι το νέο καινούριο

Posted by gone4sure στο 28 Οκτωβρίου 2008

Προσπάθησα τις προάλλες να καταλάβω τι είναι αυτό που αρέσει στον Ν. όταν ακούει αυτό το τραγούδι. Μου είπε, «όταν το ακούω νιώθω ότι όλοι γύρω μου είναι πρόθυμοι να σταθούν κάτω από τη λαιμητόμο μου, είναι όλοι αναλώσιμα θύματα μπροστά στην ανελέητη δύναμή μου. Όλα τα γυμναστήρια του κόσμου, δεν θα μπορούσαν ούτε για πλάκα να με κάνουν τόσο δυνατό, φέτες σου λέω οι μύες. Μπορώ να καταφέρω όσα δεν μπορώ κάθε μέρα. Όταν το ακούω γίνομαι Hulk ρε σού λέω. Δύναμη big time!»

Θυμάμαι όταν είχα πάρει το «Real To Real» από το Jazz Rock στο Μοναστηράκι (δεκατριών χρονών σκάρτα, δε θάμουνα), ένιωθα άτρωτος. Όλα τα χρώματα που έβλεπα στο δρόμο και στο τρένο απορροφιόντουσαν στο εξώφυλλο του δίσκου, αυτό το πηχτό μαύρο – μπλε, αυτό το επικίνδυνο noir κορακί. Το εξώφυλλο γινόταν χοάνη που ρούφαγε κάθε υποψία χρώματος, κάθε τολμηρή προσπάθεια να υπάρξουν μπροστά μου σχήματα και μορφές που διεκδικούσαν χώρο και προσοχή. Τα πράσινα μπλουζάκια των διπλανών, οι φαντεζί φούστες από τις κυρίες στο τρένο που κάθονταν κουρασμένες στις θέσεις, το κίτρινο του συρμού, τα πορτοκαλί φώτα στο δρόμο, τα μπεζ και γκρι σπίτια, τα κακοχρωματισμένα συνθήματα στους τοίχους – όλα γίνονταν ένα χωνί που εξαφανιζόταν στο εξώφυλλο. Στο σπίτι, όταν άκουγα αυτό το τραγούδι, φούσκωνα από περηφάνεια. Για κάποιο λόγο με έκανε περήφανο. Μπορούσα πια να αντιμετωπίζω στο μυαλό μου με τόλμη τη συχαμένη Β’ Γυμνασίου, μπορούσα να κοιτάζω με περιφρόνηση όλες τις ασχήμιες στο προαύλιο χωρίς να ταράζομαι.

Ο Ν. νιώθει το ίδιο. Δε μοιάζει σε τίποτα η ζωή του με τη δική μου. Του ρίχνω δέκα χρόνια και βάλε. Αυτός μεγάλωσε στην αστική θαλπωρή, εγώ στο προαστειακό daydreaming. Αυτός είναι καριερίστας επιστήμονας με καλλιτεχνικά μυστικά, εγώ πάλι, όχι. Μας ενώνει μόνο η δύναμη του Hulk που μας δίνει αυτό το τραγούδι. Τη δύναμη που πάντα δίνει αυτό το τραγούδι. Είναι ανεξήγητο ότι ο Ν. και εγώ έχουμε τα ίδια ριφλέξ σε αυτό. Δε με ενδιαφέρει να το εξηγώ. Με ενδιαφέρει το ότι ισχύει.

Posted in Human | 2 Σχόλια »

Ούτε Τέλεια Ούτε Συμμετρία.

Posted by gone4sure στο 25 Οκτωβρίου 2008

Oooohhhh (like oooouch!)

Περιμένω τη στιγμή μου. Περιμένω την ταινία να ξεκινήσει. Περιμένω μια αποκάλυψη. Περιμένω κάποιον να με μετρήσει δικό του. Γιατί τώρα βλέπω μόνο τα όνειρά μου σε ό,τι αγγίζω. Αισθάνομαι τα κρύα χέρια τους σε ό,τι αγαπάω. Κρύα σαν ένα υπέροχο ορίζοντα που δεν μπορώ να πιάσω αλλά που είναι πάντα μπροστά στα μάτια μου. Κουτρουβαλάμε. Πέφτουμε στη δίνη. Καρφωμένοι στο έδαφος. Πέφτουμε στη δίνη. Σε πλούμισα με κοσμήματα και πέτρα. Σε έφτιαξα κατ’ εικόνα μου. Σου έδωσα ό,τι ήθελες ώστε να μη μάθαινες τίποτα άλλο. Αλλά κάθε φορά που σε φτάνω, γλυστράς από τα δάχτυλά μου σαν κρύο φως ήλιου. Γελώντας με αυτά που σχεδίασα. Ο χάρτης του κόσμου μικραίνει από δω που κάθομαι τραβώντας τα χαλαρά νήματα. Κουτρουβαλάμε. Πέφτουμε στη δίνη. Καρφωμένοι στο έδαφος. Πέφτουμε στη δίνη. Όταν ερωτευόμαστε απλά πέφτουμε. Όταν ερωτευόμαστε τους εαυτούς μας. Πέφτουμε στη δίνη.

(Ο Άθας και η Λέα ευχαριστούν από καρδιάς, τον Tim Rice – Oxley για το soundtrack της δίνης και τον Tom Chaplin που με την ερμηνεία του καταδεικνύει κωδικά πλην σαφέστατα ότι στο σημείο 1:38 της διάρκειας του τραγουδιού λέει όλη την αλήθεια. Εντάξει, και στο 3:15)

Posted in Human | 1 Comment »

Τηλεγράφημα μετά την «αντιδραστική»…

Posted by gone4sure στο 9 Οκτωβρίου 2008

Έχει πάψει να με ενδιαφέρει η επικαιρότητα ως fun. @ Καθόλου δεν έχει πάψει να με ενδιαφέρει ως drug. @ Τα παρακολουθώ όλα. @ Και την υποψία του νέου trend των neo-grungers. @ Και την ψευτοφιλολό μπουρδολογία που ακολούθησε την εντυπωσιακή εμφάνιση της Madonna στο ΟΑΚΑ (από κει καταλαβαίνεις πόσο «ισχνό πνεύμα» έχουν οι μουσικοί columnists στον ελληνικό Τύπο…) @ Και τους αναιμικούς Script που ανέβηκαν στο Νο.1 της Αγγλίας με ένα Coldplay γιαλαντζί στιλ – ύφος – κατεύθυνση. @ Και την άλλη τη συμπαθητική, την Katy Perry, που φίλησε ένα κορίτσι και το έκανε θέμα. @ Και την «όπως πρέπει» έφοδο του MTV Greece. @ Και το καινούριο των Stills που είναι πανικόβλητα ok. @ Όλα τα παρακολουθώ, δε με ενδιαφέρει να ασχοληθώ όμως μαζί τους, βαθιά. @ Όχι από ένα είδος αλλαζονικού σνομπισμού, κινούμενος. @ Αλλά από μια βαθιά διαπίστωση ότι… δεν είμαι το target group τους @ Υπάρχουν άλλα, παλιά και καινούρια που με ενδιαφέρουν. Στα πρώτα είναι ο John Maus και ο Jens Lekman και η Santogold, στα δεύτερα είναι ο Βησσαρίωνας, οι Free Design και η Καταλανική Εταιρία του 13ου αιώνα. @ Εδώ οι marketeers μπορούν διαδοχικά να καβλώσουν, να απογοητευτούν και να ξαναβάλουν τα δυνατά τους, με αυτή, παρακαλώ, τη σειρά. @ Αυτά που με ενδιαφέρουν, δεν ενδιαφέρουν τα αγόρια που κάνουν snowboard και τα κορίτσια που συνωστίζονται στο Νύχι Νύχι και μετά όλοι μαζί συναντιούνται στους Onirama για ένα «rock party με σπασμένα φρένα»… @ Με ενδιαφέρουν (με «καίνε» αλήθεια, καθημερινά), πράγματα όπως η ατάκα του Andreotti, «Να φοβάσαι την κακία ενός καλού ανθρώπου» – thanks mr. Paolo «Il Divo» Sorrentino. @ Όπως το τρομερό ενδιαφέρον που παρουσιάζει ο διπλωματικός γάμος της ανηψιάς του βυζαντινού στρατηγού Νικηφόρου Γ’ Βοτανειάτη, Συναδηνής, με τον ούγγρο βασιλιά Γκέζα Α’ το 1046. @ Όπως η διαολεμένα πολύπλοκη σχέση του Paul (Gabiel Byrne) και της Gina (Diane Wiest) στην καλύτερη σειρά από καταβολής αμερικανικής τηλεόρασης, «In Treatment» (που ναι, αφήνει δεύτερο το ευφυές «Six Feet Under«, στα μάτια μου. @ Όπως το αν θα πρέπει να βάζω spice και κόκκινο πιπέρι  στις πατάτες ογκραντέν, που είναι συνταγή της Β., μητέρας του Α. @ Όπως τη στρατηγική που θα πρέπει να ακολουθήσω για να κερδίσω τρίτο αστεράκι στο Leaf Cup στο Mario Kart (δεν γίνεται απλά, με τίποτα να το καταφέρω). @ Όπως τα μυστικά της nova militia στην μεσαιωνική Ευρώπη. @ Όπως το μουσείο της Φραγκοκρατίας στο Χλουμούτζι που θα ξεκινήσει τον Ιανουάριο. @ Όπως η δροσιά της Imani Coppola στο νέο της ντουέτο που ονομάζει Little Jackie. @ Όπως τα ψυχεδελικά χρώματα και τα σχέδια που παίρνουν οι τοίχοι πίσω από ένα χαμηλό ποτήρι Haig (με δύο πάγους). @ Όπως τα πενήντα χρόνια της Motown που γιορτάζονται με μίζερους διεθνοποιημένους στολισμούς από την Universal… @ Όπως ο γαμάτος Πίπικ του Στέφανου Δάνδολου (στο «Αγόρι Στην Αποβάθρα«) που με έκανε να πλαντάξω από μέσα μου, μην μπορώντας να συμμαζέψω τις προβολές που έκανα πάνω του). @ Αυτά με ενδιαφέρουν, καταλάβατε; Ούτε τα νούμερα που χτυπάει στο τσαντίρι ο Λάκης, ούτε το αν ο Ζακ Στεφάνου είναι πράγματι μια νέα προταση στο ελληνικό «νεανικό» τραγούδι (πρώτον, δεν είναι και δεύτερον, χέστηκα κι αν είναι…), ούτε αν ο Αντίνοος από τα «Aγρια Παιδιά» του Mega είναι ζεν πρεμιέ της λυποθυμίας (δεν είναι), ούτε τα πρωτοσέλιδα που μου προοιωνίζουν την αυριανή νεοπτωχία μου, ούτε το αν η Scarlet είναι όντως άθλια τραγουδίστρια στο αστείο album της με τον Tom Waits (όντως είναι) αλλά και δαιμονικά γαμήσιμη στο «Vicky Christina Barcelona» του Woody Allen, (προσωπικά, δε δίνω δεκάρα -έτσι κι αλλιώς δεν δίνω- αλλά και να έδινα, ο συναγωνισμός για αυτό το άδειο χαμόγελο που μόνο σωματικά υγρά είναι δυνατόν να παράγει και να προκαλέσει, είναι τεράστιος), ούτε το Fashion Week που είναι όλη η απονεκρωμένη αδερφίλα του corporate λιγούρη (και καλά με street άλλοθι), ούτε καν οι Kings Of Leon, των οποίων, κάπως, πρέπει όλοι να προσκυνήσουμε το «Sex On Fire» τους. Μπα… @ Αυτό που με ενδιαφέρει lately είναι το από πού διάολο απορρέει η ανάγκη για έπος, τι σημαίνει έπος και γιατί είναι πολύ βολικό να αράζει κανείς πάνω του, αποδρώντας απ’ το οτιδήποτε θέλει να αποδράσει. @ Κι όταν λέω έπος εννοώ αυτό εδώ του Antony Haggarty που νομίζω έβγαλε ένα από τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια του 2008 κρυμμένο σε ένα καινούριο, διακριτικό ep.

Posted in Human | 7 Σχόλια »

Για δυνατούς -λέω- λύτες…

Posted by gone4sure στο 7 Οκτωβρίου 2008

Eντάξει, όσο ζω μαθαίνω και με την τεχνολογία, μόνο παθαίνοντας, μπορώ να μάθω (είναι γνωστό ότι δεν έχω καμία έφεση). Ένα κουίζ πήγα να κάνω στο προηγούμενο post και ηλιθιωδώς ξέχασα να σβήσω τα στοιχεία του mp3 στις ιδιότητές του. Αυτή τη φορά, όμως, νομίζω ότι τα κατάφερα (νομίζω…) και το συγκεκριμένο κομμάτι μπορεί για κάποιους από σας να λειτουργήσει ως αφορμή να αναζητήσετε κάτι ‘παλιοκαινούριο’.

Θα ήθελα λοιπόν να πει όποιος ξέρει, ποιο είναι το group και ποιο το τραγούδι αυτό, με την ίδια ακριβώς λογική που διαμορφώθηκε και το προηγούμενο κουίζ: πολύ αγαπημένη, προσωπική ανάμνηση, όχι από τα περήφανα εμπορικά classics της εποχής του (δεν σείστηκε το σύμπαν με την κυκλοφορία του), αντίθετα ένα μυστικό -σαν κώδικας- που κυκλοφορούσε ανάμεσα σε μερικούς από μας. Το συγκεκριμένο τραγούδι, είναι η χαρά του uptempo, σαν κυριακάτικη πρωινή εκδρομή, έχει τρελό ρυθμό, είναι naive αλλά και κάπως συγκινητικά μετεφηβικό (τότε που αρχίζεις να σοβαρεύεις με διάφορες σκοτεινιές), είναι ακαταμάχητα new wave, εντελώς βόρειο και έχει την λογική του pop τραγουδιού που αν δεν το σφυρίζεις ανέμελα στο δρόμο (όταν το θυμάσαι) μαραζώνει… Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν πήγε Νο.1…

Μυρίζει το πρώτο ακριβό αποσμητικό που πήρες, καλπάζει αγέρωχο και ελαφρύ, μαζεμένο και μικρό, έχει πειθαρχημένα τύμπανα (σαν σχολικά εμβατήρια), την κιθάρα στη θέση της και γαμάτο (like… ΓΑΜΑΤΟ!!!) ρεφρέν που δίνει ρυθμό σε ό,τι κάνεις στην εκδρομή ή και μετά από αυτήν όταν γυρίζεις στο σπίτι. Επίσης είναι ιδανικό soundtrack για μαξιλαροπόλεμο, για μυθικές κοπάνες και… (ας με σταματήσει κάποιος).

Ναι σοφρίτο και σαλάτα tamtah για τον -δίκαιο- νικητή. Αν τώρα κάποιοι από σας κάνουν «λαδιές» και το βρουν με ένα τρόπο, στον οποίο δεν πάει ο νους μου αυτή τη στιγμή, «κλέβοντας» από κάποια δική μου παράλειψη στο scrobble, ε τι να πω! Χαλάλι. Αλήθεια όμως, λέει να το ψάξεις…

Posted in Music | 3 Σχόλια »

Για δυνατούς λύτες

Posted by gone4sure στο 4 Οκτωβρίου 2008

Είναι από αυτά τα φλασάκια που σκάνε ξαφνικά από το παρελθόν και σε έχουν κλεισμένο για λίγο χρόνο στην χρονοκάψουλα… δεν μπορείς να αντισταθείς και πατάς μονότονα το repeat γιατί μάλλον εκεί βρίσκονται αναμνήσεις που δεν λένε να ξεκλειδωθούν.

Όποιος βρει ποιο είναι αυτό το τραγούδι και ποιοι το λένε, σημαίνει ότι κάπου έχουν μπλέξει κουβάρι οι μνήμες του με τις δικές μου και ήταν παρών με κάποιο τρόπο, στο δικό μου trip. Από το κουίζ εξαιρείται ο Λευτέρης Λάλος, διότι προφανώς αυτός έχει το κουτί των αναμνήσεων εύκαιρο και είμαι σίγουρος ότι ήταν παρών «τότε», οπότε δεν παίζει με τους ίδιους όρους.

Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει μια απίστευτη δύναμη μέσα του, είναι όμως καλοκρυμμένη, δεν εκτέθηκε σοβαρά στη δημοσιότητα και δε διεκδίκησε την είσοδό του στα golden classics της εποχής του. Ωστόσο είναι ατόφιο, διαχρονικό, με μια αίσθηση ρολαριστή που είχαν τα άψογα pop ακούσματα εκείνης της εποχής. Γράφει winner στο κούτελο, είναι αγέρωχο, κυλάει μέσα σε μια ρυθμική, ονειρική φάση και βγαίνει νικητήριο σε όλα τα πιθανά τερέν. Η παραγωγή του διαθέτει εκείνη την αλλαζονική τελειότητα (ή μάλλον τη διάθεση για αυτήν) που κάνει τους νεορομαντικούς, νέους και ρομαντικούς, είναι car song, τρεχοβολάει σε μέρη που έχουν γυαλιστερές επιφάνειες, το ρεφρέν του σκοτώνει με τη βελούδα, μπλαζέ διάθεσή του και ο τραγουδιστής -ευρωπαίος με όλες τις έννοιες της λέξης- δίνει ένα μάθημα σε όλη τη σκηνή των Phd, Fiction Factory, Vitamin Z και λοιπών τεχνοκρατών-με- ευαισθησίες αυτού (ή ενός προηγούμενου) κόσμου.  Ο Δ. θεωρεί ότι η εισαγωγή του παραπέμπει στο «New Moon On Monday» των Duran Duran αλλά η σύγκριση μάλλον το αδικεί. Ο Γ. που το ανέσυρε από το χρονοντούλαπο θεωρεί ότι έχει μια σχέση με τους OMD. Αλλά από την άλλη ο Γ. θεωρεί ότι όλα έχουν μια έμμεση ή άμεση σχέση με τους OMD. Είτε έχει δίκιο, είτε όχι, ο Γ., είναι αλήθεια ότι το τραγούδι παραμένει ένα αριστούργημα.

Οι απαντήσεις σας εδώ. Ο πρώτος που θα το βρει έχει ένα δείπνο, μαγειρεμένο από μένα, με σοφρίτο και σαλάτα tamtah (αλήθεια!) και αν πιστεύετε ότι αυτό είναι λίγο, σημαίνει ότι δεν ξέρετε από κουζίνα και/ή από pop.

Posted in Music | 10 Σχόλια »