All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Κανονικότητες

Posted by gone4sure στο 13 Σεπτεμβρίου 2008

Υπάρχει μια πλευρά μέσα μου που κόντρα σε ο,τιδήποτε είμαι, εξεγείρεται ευφορικά με κάποια τραγούδια που κάτω από… «κανονικές» συνθήκες δεν θα θύμιζαν ποτέ και με τίποτα, εμένα. Υπάρχουν τραγούδια σαν το «Get It On» των Kingdome Come (κλώνοι των Led Zeppelin που στο συγκεκριμένο κομμάτι του 1988 σχεδόν παρωδούν το «Kashmir» μόνο που δεν το κάνουν συνειδητά και αυτό το κάνει ακόμα πιο camp) που πραγματικά ξυπνούν μέσα μου αυτά που δεν είμαι, βρίσκουν τα στοιχεία που μου λείπουν και πέρα από τον άξονα «καλό – κακό», «ακριβό – φτηνό» μου προσφέρουν εκείνη την αθέατη σε μένα πλευρά της ζωής που δεν κατοικεί ούτε στους Associates, ούτε στους Depeche Mode ούτε στον Maxwell, ούτε στην PJ Harvey και την Roisin Murphy. Αντιπροσωπεύουν την πρωτοεπίπεδη καγκουριά που μου λείπει, την ανεγκέφαλη μπιροκατάνυξη, τον χαβαλέ και την πληθωρικότητα στην πρωτόγονη μορφή της. Τα ιδρωμένα boy shouts, το μαλλί ως λεοντή, το air guitaring ως φαλλικός συμβολισμός και ο στρουθοκαμηλισμός ως στάση ζωής.
Οι Kingdome Come και όλα τα αντίστοιχα των 80’s τύπου Autograph, Great White, Dokken, Winger, Tesla, ΤΝΤ, Slaughter, Warrant, Bulletboys, Υ&Τ και λοιπά, έχουν τραγούδια πράγματι που μπορούν να προσφέρουν αυτή την απαραίτητη εκτόνωση σε κάποιον που ανέμισε την γλαδιόλα από την κωλότσεπη. Tο τραγούδι όλων αυτών είναι φωνακλάδικο (μπασαριστό μέχρι να γίνει πρίμο σαν πολυοργασμικό call-girl), αλλαζονικό (με κείνη την, κορυφαίας ηλιθιότητας πόζα που δεν στηρίζεται σε κανένα δεδομένο), ατρόμητο (σαν ιαχή νικηφόρου πολεμιστή πριν καν μπει στη μάχη), macho (σαν δέκα επιβήτορες μαζί σε τιτανομαχία για το θηλυκό τρόπαιο που οι ίδιοι μόνο θεωρούν τυχερό και καθόλου το ίδιο το τρόπαιο), cool (σε σημείο ψυχραιμίας απέναντι σε μια συντέλεια), υποσχόμενο (με φωνητικά υπονοούμενα που δεν κρύβουν κανένα δέλεαρ απολύτως), βαρύ (όσο ίσως, η βούρτσα για τα μαλλιά – έστω με μεταλλική λαβή), ρυθμικό (σαν κακός λόξυγγας), ρεφρενάτο (με κορύφωση τραβηγμένων λέξεων τύπου «maaaaannnnn-iiiiaaac», «yea-ea-eah», «raaaaaawwwwl» και τέτοια), μαλλιαρό (σαν καθισμένη περμανάντ), σεξουαλικό (σαν τσόντα με στάσεις που αψηφούν τη βαρύτητα όπως ας πούμε το κρέμασμα από την απλίκα), βραχνό (σαν γκασμάς που βρίσκει σε τσιμεντόλιθο) και ορκισμένα αρσενικό (πνιγμένο στην τεστοστερόνη).
Όλο αυτό το θεατράκι συνιστά για πολλούς μια κανονικότητα. Αναρωτιέμαι μήπως είναι τελικά…

Advertisements

2 Σχόλια to “Κανονικότητες”

  1. Νομίζω οτι μετά απο την πρό-προηγούμενη αλλά και -κυρίως- τη σημερινή καταχώρηση, έχεις φθάσει (έστω και καθυστερημένα) στο επίπεδο αυτογνωσίας και «επίγνωσης» που απαιτεί η υπέρβαση μιας ολοκληρωμένης ραδιοφωνικής εκπομπής.

    Αν καταφέρεις και μεταφέρεις τις παραπάνω (αλλά και τις προηγούμενες) σκέψεις σου, στην όποια μελλοντική ραδιοφωνική σου παρουσία, είμαι βέβαιος οτι μπορεί να διεκδικήσεις ακόμα και την πρωτοκαθεδρία στον ελληνικό ραδιοφωνικό «στίβο»…

    …γιατί μπορεί να είσαι για τα δεδομένα της «ξένης» μουσικής στην Ελλάδα ένα απο τα σημαντικότερα κεφάλαια που διαθέτουμε, αλλά όταν κάνει κανείς ραδιοφωνική εκπομπή, πρέπει εκ των πραγμάτων να προσεγγίζει με άλλο τρόπο το ακροατήριό του απο αυτόν που επιλέγουν σήμερα οι σπουδαίοι γνώστες της μουσικής στην Ελλάδα να το κάνουν…

    …άσε που όταν διάβαζα τα παραπάνω, είχα σχεδόν εξ’ αρχής στο μυαλό μου τη διασκεδάστική σκηνή με τον Kevin Klein απο το «In & Out».

    Λευτέρης

    ΥΓ 1 Αν μάθουν οι Scorpions οτι ασχολήθηκες για πρώτη φορά στο blog με γερμανικό hard rock συγκρότητα και δεν ήταν αυτοί το αντικείμενο, το μόνο που θα σε σώσει ήταν οτι έγραψες λάθος το όνομά των Clo(w)nes… lol

    ΥΓ 2 Το κατάλληλο soundtrack για την ανάγνωση της καταχώρησης αυτής είναι, αρχικά το «Led Clones»-GARY MOORE (για 2 προφανείς λόγους… ραντεβού το βράδυ στο κλειστό του TAE KWON DO) και το θρυλικό «Love Is For Suckers» των Sister για…συναισθηματικούς λόγους.

  2. gone4sure said

    Λέφτερ, σε ευχαριστώ πολύ!
    Πολύ φοβάμαι όμως ότι άμποτε έλεγα στο ραδιοφωνικό αέρα το παραπάνω κείμενο, θα με είχαν λιθοβολήσει – είτε το ΕΣΡ, είτε οι άκαμπτοι fans των Scorpions και όποιων άλλων τέτοιων, γερμανών ή όχι.
    Ο Kevin Kline στο συγκεκριμένο ρόλο, «φίλος μου»! Αξεπέραστος και παράδειγμα προς μίμηση, για μένα. 🙂
    Ωστόσο, πραγματικά μου αρέσει το συγκεκριμένο τραγούδι των Kingdome Come (και πολλά άλλα του ύφους αυτού) παρότι με διαχωρίζει από αυτό, ένα τεράστιο πολιτιστικό χάσμα. Αλλά αυτή δεν είναι και η πλάκα – ουσία – πρόκληση;
    Σου εύχομαι good spirits.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: