All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Να γράψω για να φύγει

Posted by gone4sure στο 26 Ιουνίου 2008

Κάτι έγραφα πριν για τον Serge Gainsbourg και θυμήθηκα κείνο το tribute («Monsieur Gainsbourg Revisited») που του έκαναν πριν απο δύο χρόνια, ένα τσούρμο μαζεμένοι εστέτ – από Feist και Franz Ferdinand μέχρι Kills και Marc Almond και Faultline και λοιποί κατέχοντες την ενόραση της νέας pop κουλτούρας. @ Ανάμεσα σε αυτούς και η Carla Bruni (στη φωτο, αμήχανη αγκαλιάζει την κιθάρα της. Ή μήπως είναι ενοχή αυτή στο βλέμμα;), η «αυτοκρατορική σύζυγος», που ok, μου είναι συμπαθής. Δεν έχει καθόλου από τη μπίχλα των δικών μας εστεμμένων κοριτσιών celebrities. @ Ακούστε την πώς διασκευάζει το «Ces Petits Riens» («Those Little Things» το κάνει). @ Κάπως με κινητοποιεί ο τρόπος που το λέει. Θέλω να κλείσω τα παράθυρα και να ιδρώνω χωρίς κλιματιστικό στο on. @ Τρελαίνομαι με τη φωνή της που στις λήγουσες, εκεί που πάει να γουργουρίσει ή πάει να βρει το βιμπράτο της, το κόβει ξαφνικά. @ Και η μελωδία, σαν ντους μετά από vanilla sex. @ Teaser. @ Σήμερα «συνέλαβα» το γιατί αντιπαθώ μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων. @ Αυτούς που κοιτάνε να τη βγάλουν καθαρή. @ Πφφφ… @ Δεν αντέχω μία. @ Χτες σε μια ομήγυρη ταράτσας μιλούσαμε για το γιατί γράφουν οι άνθρωποι. @ Για να επικοινωνήσουν συναισθήματα, ντε. @  Να σας τρομοκρατήσω; @ Λέγοντάς σας ότι θα κάτσω να γράψω για συναισθήματα μιας -μόνο- εβδομάδας; @ Της τρέχουσας ας πούμε. @ Να γράψω για το πόσο συγκινητικός ήταν ο «καλλιτέχνης φίλος μου της νέας τεχνολογικής εποχής» που δημιούργησε (σκάρωσε, μόνταρε, συνέθεσε – ξενυχτώντας) όλο αυτό το οπτικοακουστικό δώρο και ταξίδεψε να το παραδώσει και να κάνει μια σύναξη ανθρώπων να πλαντάξει. «Γαμώ τις ευσυγκινησίες σας» μού είπε, κατά τη διάρκεια της αφήγησής του σε μένα περί του -κυριολεκτικού- ανδραγαθήματός του , κατόπιν εορτής. @ Να γράψω για το πόσο συγχισμένη είναι η «μαινάδα που δε λέει να πάψει να θρηνεί ακούσια τη μετριότητά της» – σχεδόν αξιολύπητη μέσα στην γκροτέσκα, δραματική οργή του πολέμου που έχει κηρύξει στη ζωή της, παριστάνοντας μάταια, πού και πού την χαριτωμένη. @ Να γράψω για το πόσο τακτικά η «φίλη που μοιάζει να ήρθε από το Stepford και τρέφει μόνη της την απόγνωσή της» θυμάται να κολλάει υποκοριστικά σε όλα τα ουσιαστικά που χρησιμοποιεί στον προφορικό λόγο της (ευτυχώς, όχι και στον γραπτό), μέσα σε μια έξαρση καθημερινών δραστηριοτήτων που την οδηγούν με ωρολογιακή ακρίβεια στο δακρυσμένο μαξιλάρι της. Νωπό και fluffy σαν την δίψα του βλέμματός της. @ Να γράψω για «αυτόν που σοφά κλείδωσε την σοβαρότητα της ζωής σε ένα συρτάρι και κατάπιε το κλειδί» που διασκδάζει την κούρασή του κυνηγώντας καθημερινά την πραγματοποίηση ενός φιλόδοξου τρελού ονείρου του. Αυτόν που όταν πάρει χαμπάρι τη χάρη του ταλέντου του θα σταματήσει να είναι αξιοθαύμαστος. @ Να γράψω για «το φίλο που γύρισε την πλάτη στο ταλέντο του για να γίνει ένας οικογενειάρχης – άντρας με ανεβασμένο πολιτιστικό επίπεδο, βέβαια» θυμίζοντάς μου συνέχεια ότι είναι το μεγαλύτερο παράδειγμα ανθρώπου που άγγιξε το maximum του κόστους ευκαιρίας του. Η επικοινωνιακή μονολιθικότητά του βέβαια είναι το κρεσέντο αυτού του συναισθηματικού μπλόκου. @  Να γράψω για τους καθημερινούς ανθρώπους που απασχολούν (άθελά μου, συχνά) την νοητική ενέργειά μου και κάποιοι από αυτούς, καλώς ή κακώς, και την συναισθηματική μου. @ Έχω να γράψω, άμα με πιάσει η μανία, για πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους που μου αρέσει να παρατηρώ βουλιμικά. Σχεδόν σαν λιμασμένος. @ Θυμηθείτε αυτό το καλοκαίρι. @ Μποϊκοτάρετε την φτηνή reggae στα μπαράκια. @ Μην ξεχνάτε ότι άντρες και γυναίκες είναι πράγματι διαφορετικά species. @ Έχω τρομάξει με κάποιες αντιπρόσωπους του θηλυκού γένους. @  Είναι μέχρι θανάτου οι αγώνες και οι αγωνίες τους. @ Θύματα της ορμόνης που επαναστατεί. @ Και αυτές κάθονται δουλικά και την υπηρετούν. @ Την επαναστατημένη ορμόνη… @ Εντάξει, αν τη βλέπεις τη ζωή με φόντο τους Αέρηδες στην Πλάκα είναι πιο υποσχόμενη. @ Αν όμως τη δεις μέσα από τα διαχωριστικά των γραφείων εταιρίας, μπορεί να σου στρίψει. @ Βόλτες αναγκαστικά. @ Περιπάτους εννοώ. @ Και μην ακούτε που έχει καύσωνα, που λένε. @ Αν δεν ιδρώστε, δεν φεύγουν οι τοξίνες.

Advertisements

2 Σχόλια to “Να γράψω για να φύγει”

  1. Theorema said

    Απίστευτο το κομμάτι. Μόλις γκρέμισες μια προκατάληψη.
    Το «ιδρώστε» κορυφή.

  2. Stratos said

    Πολύς ιδρώτας λέμε… πρέπει να έχω αποβάλλει τα πάντα… και την Κάρλα μαζί… μη κολλάς σε ατάλαντα πλάσματα πια… μια ζωή δευτεράντζα ήταν και θα είναι σε ό,τι κάνει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: