All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Παράξενα ζευγάρια τραγουδιών Νο.1

Posted by gone4sure στο 21 Ιουνίου 2008

Το «We Take Mystery To Bed» του Gary Numan και το «Life In Tokyo» των Japan για κάποιο λόγο πάνε πάντα μαζί στο i-pod, ακούγονται εξαρτημένα μεταξύ τους και δεν υπάρχει περίπτωση, το ένα να μην «αναζητήσει» το άλλο. Χτυπάνε και τα δύο συγκεκριμένες χορδές, ευαγγελίζονται ένα συναισθηματικό μεγαλείο που έχει μια τελειωτική αίσθηση – σημαίνουν, το καθένα με τον τρόπο του, μια λήξη σε κάτι.

Κυρίως όμως, ακούγονται μπλαζέ χάρη στις ομοιότητες στον τρόπο που ερμηνεύονται από τους δύο τόσο διαφορετικούς αλλά και τόσο χαρακτηριστικά παρόμοιους σαν όψεις του ίδιου νομίσματος, τραγουδιστές. Ο Gary Numan και ο David Sylvian μοιράζονται την ίδια snob στάση απέναντι στα πράγματα, παίρνουν φωνητική αμπάριζα από τον David Bowie και τον Bryan Ferry, πειραματίζονται με το synth electro disco, στέκονται απέναντι στα grooves που φτιάχνουν με εστέτ νωχελικότητα και ξεστομίζουν εγκεφαλικά λόγια, κινητοποιημένοι από κάποια συναισθηματική ανάγκη τους που ποτέ δεν είναι ευδιάκριτη.

Λέει ο Numan: «Λαθραία γράμματα σαν τα D.E.B. / Δεν υπάρχει φυσική πορεία των πραγμάτων για αυτήν να προσδοκά / Απέσυρε τα συναισθήματα «Μπορείς, δεν μπορείς» / Πήρα το νούμερο σου, καθώς έλεγες στον κόσμο / Κάτι πάει λάθος / Δεν υπάρχει πλέον κανονικό για μένα / Είσαι ο δολοφόνος μου αλλά δεν μπορείς να δεις το έγκλημα / Άκυρες κατοχές δικές μου, δικές σου και απληστία / Σε κοίταξα, περνώντας τις βελόνες για μάτια / Κάτι πάει λάθος.»

Επηρεασμένος από την εμφάνισή του στα tabloids ένα χρόνο πριν την κυκλοφορία του τραγουδιού του, ο Gary Numan γράφει για αυτό το συναίσθημα της ανοχύρωτης έκθεσής του και το τραγουδάει με την έρρινη, παράξενα ικετευτική φωνή του, σε ένα μουσικό υπόβαθρο γκρουβάτου ηλεκτρονικού funk που τονίζει ο Pino Palladino με το εξαιρετικό μπάσο του, ο drummer Chris Slade (υπήρξε μέλος των… Uriah Heep) και ο αδερφός του Gary, John Webb στο percussion. Ο Roger Mason και ο ίδιος o Numan χειρίζονται τις πλάτες των πλήκτρων με απίστευτο τρόπο. Αυτό ίσως που τονίζει το noir funky feeling του «We Take Mystery To Bed» (ανέβηκε στο Νο.9 στην Αγγλία το 1982 και ήταν ένα από τα τρία singles του έκτου album του «I Assassin«) είναι ότι ο Gary Numan είχε πράγματι πάθει μια εμμονή με τον ήχο που παρήγαγε πριν από τρία χρόνια ο David Sylvian με τους Japan…

Ο οποίος David Sylvian στο «Life In Tokyo» τραγουδάει με αυτήν την αίσθηση εγκατάλειψης ότι «Πάντα υπάρχει κάτι που μένει εδώ μέσα / Δεν έχω πραγματικά πολλά να χάσω / Φαίνεται τόσο συναισθηματικό / Γιατί θα ‘πρεπε να με νoιάζει; / Κάπου υπάρχει ο ήχος μιας μακρινής ζωής / Καλωσήλθες στην υψηλή κοινωνία / Φαίνεται τόσο τεχνητό / Γιατί θα ‘πρεπε να με νoιάζει; / Η ζωή μπορεί να γίνει βάρβαρη / Η ζωή στο Tokyo. / Άλλο ένα όχημα οδεύει προς το ηλιοβασίλεμα / Καμία επιπλέον πρόνοια δεν θα λειτουργήσει / Είναι μόνο κτίρια και σπίτια / Γιατί θα ΄πρεπε να με νoιάζει;»

O Sylvian βέβαια με τους στίχους αυτούς μιλούσε ως Simon Nappier Bell – ο ξακουστός manager των Japan που εξέφραζε την πικρία και την απαισιοδοξία του για το μέλλον του group, καθώς μετά από δύο albums, οι Japan είχαν καταφέρει να γίνουν γνωστοί και εμπορικοί στην Ιαπωνία αλλά όχι στην Βρετανία… Το «Life In Tokyo» όταν κυκλοφόρησε σε single το 1979, δεν κατάφερε να ανεβεί στο chart και επίσης, δεν περιεχόταν σε κανένα album τους. Συμπεριλήφθηκε μόνο στην συλλογή «Assemblage» του 1981 και τότε ξαναβγήκε σε single και κατάφερε να ανεβεί ως το Νο.28. Ήταν η ίδια χρονιά που το «We Take Mystery To Bed» έβγαινε επίσης… Ο Gary Numan είχε πάθει αυτή την ακατανίκητη εμμονή με τον ήχο που έχτισαν οι Japan – τα keyboards του Richard Barbieri, η κιθάρα του Rob Dean, το μπάσο του Mick Carn και τα drums του Steve Jansen. Ήταν κυρίως η rhythm section των δύο τελευταίων που έκανε τον Numan να πετιέται στον ύπνο του…

Και φυσικά, ήταν και η παραγωγή του Giorgio Moroder.

Ο Sylvian περιδιαβαίνει στις πλάτες των keyboards που χτίζει ο Barbieri με μια άνεση και ένα σχεδόν ειρωνικό φωνητικό στιλ – η ερμηνεία του εμπεριέχει μια εύθραυστη αλλά και περιπαικτική διάθεση – ο τρόπος που ξεστομίζει το ‘high society’ διαθέτει αυτή τη ματαιότητα του κυνηγιού του στιλ. Από την άλλη, ο Moroder τοποθετεί τεχνηέντως στην ενορχήστρωση αυτό τον ήχο του «έλικα – λεπίδας» που έκανε γνωστό με τα θέματα που έγραψε για το «Midnight Express» δίνοντας το απόλυτο στίγμα της ευρωπαϊκης disco κουλτούρας που ανέβαζε την αισθητική ποιότητα της εποχής στα τέλη των 70’s.

Advertisements

2 Σχόλια to “Παράξενα ζευγάρια τραγουδιών Νο.1”

  1. mixalis e. said

    ego to tragoudao ston ypno mou…:-)

  2. τo life in tokyo δεν το είχα ακούσει 🙂
    πάλι καλά που πήγε ο karn στον gary και τον έκανε άνθρωπο πάντως! (τουλάχιστον στο ρίδμ σέκσιον)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: