All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

June Reactor

Posted by gone4sure στο 19 Ιουνίου 2008

 

Στο μεταξύ, ό,τι έλεγα για τον Ιούνιο, τα λούστηκα @ Μπαίνει από τις φλέβες, διαποτίζει το σώμα, έχει χρώμα κίτρινο κροκί και έρχεται και κάθεται σαν bug στο νευρικό σύστημα. @ Γενικά, δεν παλεύεται. @ Μόνο με κάτι ώρες σαν αυτές στο live της Roisin Murphy στο Synch γίνεται πιο υποφερτός. @ Η οποία Roisin έκανε το καλύτερο live της χρονιάς ως τώρα. @ Kαι pop και dance. @ Και disco και electro. @ Και indie και mainstream. @ Και sexy και conceptual. @ Και κατεστραμμένη και δημιουργική. @ Και έμπνευση και ψυχαγωγία. @ Και χορός και μυαλό. @ Ό,τι και να πω για τη Roisin στο Synch θα είναι λίγο. @ Και για τις καταπληκτικές φωνητικατζούδες της το ίδιο. @ Και ας μην έπαιξαν το «Footprints», οι λυσσασμένες. @ Μετά τη Roisin, ο Ιούνιος «κουνάει το άσχημο κεφάλι του, ξανά». @ Του απαντάω με το «Modern Timing» που δεν έβαλε στο δεύτερο album της «Overpowered» – ένα από τα πολλά αριστουργήματα που άφησε απ’ έξω. @ Όμορφα κίνητρα – συναρπαστικές προοπτικές – διογκωμένες ουτοπίες. @ Χάρηκε τόσο πολύ ο άλλος που βρήκε σπίτι στην Πλάκα που ξέχασε γιατί ήταν θυμωμένος. @ Το μάταιο κυνήγι του χαμένου καλοκαιριού. @ Στις διακοπές φέτος θα απεργήσω. @ Λέω να μην βγάλω άχνα. @ Μόνο θα γουργουρίζω. @ Πάω και φτιάχνω τα πιο χειμωνιάτικα φαγητά μέσα στο κατακαλόκαιρο. @ Χοιρινό με δαμάσκηνα. Όσο ιδρώτα απαιτεί, τόσο νόστιμο γίνεται όμως. @ Oxytoxins flowing ever into my brain. @ Το Muzine σπέρνει. @ To «Happening» του Shyamalan έχει μερικές από τις πιο σοκαριστικά υποβλητικές εικόνες που έχω δει φέτος σε ταινία. @ Είναι υπέροχο το πώς αντιμετωπίζει τον άνθρωπο αυτός ο σκηνοθέτης. @ Σαν γρανάζι μιας μπουκωμένης μηχανής. @ Έχω πεθυμήσει κάτι ανθρώπους τώρα που το σκέφτομαι αλλά είμαι σίγουρος ότι άμα τους δω, δεν θα έχω τι να τους πω. @ Φοβάμαι δε, ότι δεν θα έχουν και αυτοί τι να μου πουν. @ Μια ηλιθιότητα είναι τελικά η νοσταλγία. @ Ένα άκυρο πατινάρισμα του μυαλού. @ Και θα επινοούμε αμφότεροι ανοησίες για να καλύπτουμε τα κενά. @ Τρόμος είναι να μην έχεις να πεις τίποτα σε μια μούρη που σε κοιτάζει με τον ίδιο… τρόμο. @ Το αντίδοτο στον τρόμο είναι όταν συνειδητοποιείς ότι δεν θες στ’ αλήθεια να σου πει κανένας τίποτα. @ Και φυσικά ούτε να πεις. @ Φιλοφιλοσοφία: η αρέσκεια στην αρέσκεια της διανόησης. @ Άκουγα τώρα την Kate Jackson των Long Blondes και μου ήρθαν στο νου «οι έξι βαθμοί διαχωρισμού» – κοινώς η αλυσίδα της αμπάριζας; Kate Jackson # Martha Davis (των Motels) # Debbie Harry (των Blondie) # Lene Lovich # Toyah Wilcox # Pat Benatar. @ Όλες αυτές. @ Νομίζω ότι αν δεν σταματήσω να έχω διαρκώς συνειρμούς, δεν θα ξαναχαρώ τίποτα στη ζωή μου. @ Ξαναχαρώ: λέμε καμία μαλακία να περνάει η ώρα μωρέ.

Advertisements

3 Σχόλια to “June Reactor”

  1. dark_tyler said

    Sorry, de mporw, kapoios prepei epitelous na pei se ena comment poso gamato einai to sxolio sou gia ti synaylia tis roisin. Ayto mono.

  2. gone4sure said

    Thanks Tyler!
    🙂

  3. Stratos said

    Ελπίζω να εκτέλεσες την παραγγελιά μου (έστω και νοερά)! Και μη σταματάς να έχεις τόσο υπέροχους συνειρμούς…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: