All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Εμμονές

Posted by gone4sure στο 14 Ιουνίου 2008

Εμμονοληπτικός, ok. Αλλά αφήστε με να εξηγηθώ πρώτα.

Υπάρχουν στιγμές που μπαίνει ο νους μου σε λούπα για να δικαιώσει μια ιδέα του και να τη φέρει στην πραγματικότητα έτσι ώστε αυτή να υπάρξει και να αποκτήσει αναπνοή και όλα όσα σημαίνει το «να υπάρξει». Μέσα στη βδομάδα μπήκα σε διάφορες λούπες με αφορμές που κυμαίνονται από το ασήμαντο για αυτό ακατάγραπτο, ως το σημαντικό μέχρι αγέλαστης σοβαρότητας.

Μια εμμονή μου, λοιπόν, δικαιώθηκε εφόσον στην πρώτη μέρα του Synch δεν άκουσα τίποτα… phat. Θέλω να πω, εντάξει, το αυτοσχεδιαστικό, ανοικονόμητο, ανεξάρτητο, ανεξίτηλο και ανακατεμένο rock των Yo La Tengo ήταν σαν ξεκοιλιαστικό γεύμα, το ιδιο και ο ρυθμικός, αυτιστικός λόξυγγας των Liars κ.λπ. αλλά πώς να σας το πω… δεν άκουσα πουθενά ένα παχύ μπάσο, ένα μοτίβο που να χαρακτηρίζεται από μια επαναλαμβανόμενη κανονικότητα, ένα σύντομο, οικονομικό riff για να έχω να πορεύομαι… Δεν άκουσα πουθενά μια παραγωγή, συγκεντρωμένη, sober, ερωτική και τακτοποιημένη. Δεν άκουσα τραγούδια. Άκουσα τον ορυμαγδό της αυθαιρεσίας ενός rockin’ μπαρμπουτιού είτε με synthesizers είτε με κιθάρες, είτε με κρουστά. Νομίζω ότι χρονικά, βρισκόμαστε στη φάση που μπερδεύουμε τον διονυσιασμό με το χάος. 

Το μπάσο μάλλον είναι το πιο αδικημένο όργανο, αυτές τις μέρες, θέλω να πω. Γι’ αυτό και έφυγα στους Happy Mondays (εκδικούμενος ταυτόχρονα την συνέργειά τους στο soundtrack της αλκοολικής περιόδου μου πριν από πολλά χρόνια…), πρώτον γιατί συνέλαβα αυτή την ιδέα της παντελούς απουσίας του «μπασοκρουστού» στις μέρες μας και ήθελα να τρέξω να την καταγράψω μπας και μου διαφύγει και δεύτερον γιατί ήθελα να ακούσω στο i-pod το «Love Cascade» των Leisure Process.

Πώς να σας το πω… μου έλειψε ένα έξυπνο, τραγανό και λαμπερό mainstream…

Το οποίο «Love Cascade» εκτός του ότι δικαιώνει την παραπάνω εμμονή – καημό μου (απουσία του mainstream στο παρών), γεννά και μια ακόμα: την ιδέα της έντονης απουσίας στις μέρες μας τραγουδιών (τάσεων, μουσικών…) που να μπορείς να χορέψεις τη μελωδία τους και όχι το ρυθμό τους… Πιστεύω ακράδαντα ότι το πιο εκφραστικό, το πιο sexy, το πιο απόλυτα παθιασμένο χορευτικό παιχνίδι μπορεί να γίνει μόνο όταν οι κινήσεις πατάνε πάνω στα διαστήματα ανάμεσα στα beats (εν αντιθέσει με το πάτημα πάνω σε αυτά), μόνο όταν το σώμα πιάσει τη μελωδία και την ακολουθήσει χωρίς ταυτόχρονα να δίνει την αίσθηση ότι αγνοεί το ρυθμό. Κοινώς, οι καλύτεροι (όχι ντε και καλά επαγγελματίες) χορευτές -άρα οι πιο αποτελεσματικοί body talkers- είναι αυτοί που έχουν πιάσει το τραγούδι από μέσα, αυτοί που συλλαμβάνουν το εσωτερικό groove κι εξωτερικεύουν την κίνηση, όχι σαν να χορεύουν στο γάμο του καραγκιόζη αλλά απόλυτα συντονισμένοι με την ουσία του τραγουδιού.

Το «Love Cascade» είναι ένα από αυτά τα τραγούδια: για να προλάβω τους κακόπιστους, ναι είναι mainstream, αλλά όχι δεν ανέβηκε στα charts. Oι Leisure Process δεν κυκλοφόρησαν καν album. Δεν έγιναν εμπορική τσίχλα. Έμειναν μυστικό ανάμεσα στους κύκλους των νεορομαντικών με τα zoot suits και των brit synth funkers. Το «Love Cascade» είναι μια από τις καλύτερες παραγωγές του «πολύ» Martin Rushent, με τον τραγουδιστή Ross Middleton, φρέσκο από τους Positive Noise και τον σαξοφωνίστα Gary Barnacle σε κάποιο διάλλειμα από τις δεκάδες συνεργασίες του ως session μουσικός τότε το 1982. Είναι ο ορισμός αυτού που εννοώ ως mainstream – λαμπερό, όμορφο, με μια ευδιάκριτη ιδέα στο σχήμα του, με ευανάγνωστα riffs, με φιλόδοξο κρεσέντο και ακαταμάχητο, διαμαντένιο ρεφρέν, με παχύ μπάσο και πλήκτρα χτενισμένα, με όραμα που δεν καίγεται μόλις τελειώσει η διάρκειά του, με μπλαζέ -προς τους κυνικούς- ύφος και με σωστή φωτοσκίαση.

Όχι, δεν την έχω δαιμονοποιήσει την κανονικότητα. Μου αρέσει πού και πού να υπάρχουν βατοί επικοινωνιακοί δρόμοι. Και εξωστρεφείς. Και synched.

Make way – here comes our love cascade…

Advertisements

4 Σχόλια to “Εμμονές”

  1. Εφυγες που έφυγες απο τους Mondays,gone,δεν πέρναγες καμια βολτα απο τους Holy Fuck;Aμα θες να ακούσεις phat μπάσο να
    προτείνω το Royal Gregory απο το περσινο τους album …

  2. Αθήναιος said

    Κακά τα ψέματα, η μελωδία σ’ενα κομμάτι είναι στην πραγματικότητα το αφηγηματικό του μέρος την ιστορία ενός τραγουδιού την αφηγείται η μελωδία του και όχι οι στίχοι του. Μόνο στα εξαιρετικά πολύπλοκα και σοφιστικέ τονικά συστήματα ο ρυθμός αλλά κυρίως οι παύσεις μπορούν να λειτουργήσουν αφηγηματικά. Θα ρωτήσει κανείς αν η αφήγηση είναι το ζητούμενο. Ε, ναι. Είναι. 🙂

  3. Depecher said

    .)Master ….Maaaaaaaaaasteeeeeer !!!!!!!!

  4. Stratos said

    Είναι απίστευτοι οι τύποι… ευτυχώς που βρήκα τα σινγκλάκια τους σε mp3… κυκλοφορούσε και μια συλλογή αλλά είχε λήξει το λινκ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: