All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

My World Is Empty Without You – Μια Εμμονή…

Posted by gone4sure στο 15 Απριλίου 2008

Θα είναι προσωπικό πολύ αυτό το post. Όσο προσωπικό είναι και το τραγούδι που πραγματεύεται. Η αλήθεια είναι ότι ετοίμαζα ένα άλλο μαραθώνιο tribute, αλλά ένα λάθος που έκανα (αθέλητο delete σε όλο το κείμενο πριν το τέλος…) με οδήγησε στο να πιστέψω ότι ήταν σημάδι και πως δεν έπρεπε να κάνω σε εκείνο το συγκεριμένο τραγούδι, το αφιέρωμά μου. Μετά το πρώτο σοκ μαλάκωσα. Διότι είχα σκεφτεί ήδη το επόμενο στη σειρά, τραγούδι, uptempo αυτή τη φορά και με πλήρως διαφορετική αίσθηση από το «Nature Boy» και το «Gloomy Sunday«. Ο tranzistorer και ο dustroad ανταποκρίθηκαν αμέσως και…

Αυτή είναι η ιστορία του «My World Is Empty Without You»

Έχει χαρούμενο ρυθμό, περιβάλλεται από ένα glamour που εν πολλοίς οφείλεται στην αστρόσκονη του εμπορικού ζενίθ των πρώτων ερμηνευτριών του, δεν είναι μασημένο χιτάκι, δεν έγινε ποτέ τσίχλα στα στόματα της μάζας, αγαπήθηκε με πάθος και αφήνει ένα διαρκές αποτύπωμα στην ιστορία. Το «My World Is Empty Without You» είναι ένας θρίαμβος του Motown Factory, στακάτο, συμαζεμένο, ενθουσιώδες, παθιασμένο, με απώλεια μέσα του, με πόδια που χορεύουν και μέσες που λικνίζονται – ένα πρότυπο pop αριστούργημα, μια ανεξίτηλη στιγμή στην ιστορία της μουσικής. Όσοι το ακούνε, το προσέχουν και το αγαπάνε, το επικαλούνται στις κατάλληλες στιγμές για να ξεφωνήσουν το ρεφρέν του ή να το σιγοψυθιρίσουν τρυφερά… Το τραγούδι, κουβαλάει glitter, τηλεοπτικά shows, soul υπεροχή και ένα αρχέγονο, τίμιο κάλεσμα. Είναι φιλικό στα charts αλλά όχι ξεβρακωμένο. Περιφέρει την εμβληματική αξία του μέσα στα χρόνια με εκτελέσεις που δύσκολα αντιστέκονται στο ρυθμό του.

Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά γιατί…

Οι Supremes το εκτίναξαν στην στρατόσφαιρα.

Δραματικό, με μια ενορχήστρωση που πατάει πάνω στη γραμμή του μπάσου και σε μια σαρωτική επέλαση της ορχήστρας των εγχόρδων, το τραγούδι παρουσιάζει «μπροστά» τη φωνή της Diana Ross και στο υπόβαθρο τη συνοδεία της Mary και της Flo. To γεγονός ότι τα δύο άλλα κορίτσια πλην της αδυσώπητης Diana βρίσκονταν «πίσω» στη μίξη, οδήγησε πολλούς fans στο συμπέρασμα ότι τα συνοδευτικά φωνητικά έγιναν από τις Andantes, το φωνητικό group της Motown που πλούτιζε πολλές ηχογραφήσεις της εταιρίας με έναν παραπλήσιο τρόπο που οι Funk Brothers αποτελούσαν την «εσωτερική στην εταιρία, ρυθμική μπάντα». Το τραγούδι γράφτηκε από τη μαγική τριάδα Brian Holland, Lamont Dozier, Edward Holland, κυκλοφόρησε ως single τον Δεκέμβριο του 1965, έφτασε στο Νο.5 του αμερικανικού chart και συμπεριλήφθηκε στο album «I Hear A Symphony» (1966, Motown). Ως b-side, επιλέχθηκε το «Everything Is Good About You«. Ήταν η εποχή που οι Supremes βρίσκονταν στο αποκορύφωμα της επιτυχίας τους και ταυτόχρονα η εποχή που αρχιζαν να γράφουν ξεχωριστά τα φωνητικά τους στο στούντιο – η πριγκίπισσα Diana Ross δεν μπορούσε να μοιράζεται τη λάμψη της με τις πληβείες Mary Wilson και Florence Ballard… Ένα χρόνο μετά, οι Supremes ξαναηχογράφησαν το τραγούδι με άλλους στίχους και τίτλο «We Couldn’t Get Along Without You» ως φόρο τιμής στον Berry Gordy. Η εκτέλεση αυτή συμπεριλήφθηκε στο lp τους «25 Anniversary» lp τους. To 1977 μάλιστα το συμπεριέλαβε στο προσωπικό live album της «An Evening With Diana Ross» (Motown).

«Νομίζω ότι είχα αυτόν τον τίτλο» είπε ο Edward Holland για τη δημιουργική διαδικασία του τραγουδιού. «Ήταν ένα από κείνα τα τραγούδια που παγιδευόμουν στη μελωδία τους. Πάντα πίστευα, ότι καταρχήν οι μελωδίες που φτιάχνει ο αδελφός μου ήταν ευφορικού τύπου. Αυτό που έκανα ήταν να ακούω τις μελωδίες του και μερικές φορές δε συνέβαινε τίποτα. Τις έβαζα να τις ακούσω ξανά και ξανά και ξανά μόνος μου μέχρι κάτι να μου «μιλήσει». Και μετά άφηνα τα αισθήματά μου να διαχυθούν στη στιγμή.» (Από το «Complete Motown Singles Vol.5:1965» της εξαιρετικής σειράς με box sets, «Motown The Big Sound«)

Ένα ντοκουμέντο της εποχής

Ρίξτε μια ματιά στο video… Η Diana προβεβλημένη, λίγα βήματα μπροστά από την Flo και την Mary, ερμηνεύει το κομμάτι με την χαρακτηριστική έκφραση με τα μισόκλειστα μάτια και το χαμόγελο που οπτικά δίνει την αίσθηση ότι «πονάει» – κάτι σαν κλαυσίγελως. Στα δικά μου μάτια, δίνει την εντύπωση ότι «παριστάνει» την λαίδη -αισθάνεται πρώτα θηλυκό και μετά τραγουδίστρια- αφήνοντας τις πληβείες στο υπόβαθρο, με χαμένες τις φωνές τους κάπου στη μίξη… Η ανάγκη της Diana Ross να προβληθεί (που πηγάζει καταρχήν απο την συναίσθησή της ότι δεν είναι σπουδαία ερμηνευτικά) είχε ελάχιστη σχέση με την soul και περισσότερο με μια glamorous pop της εποχής. Αδύνατη, σχεδόν ανορεξική και βεβιασμένα κομψή, η Ross σε υπερκόπωση θα λιποθυμούσε λίγο αργότερα από την εξάντληση. Για λάθος λόγους…

Η εκτυφλωτική λάμψη της Barbara McNair απογειώνει το τραγούδι.

Ξανά στην Motown, το τραγούδι βρήκε μια εξαιρετική εκτέλεση από την Barbara McNair, μια καλλονή των 60’s που έκανε παράλληλη καριέρα στη μουσική σκηνή, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Η McNair από το Chicago, ήταν μια εξαίρετη ντίβα που όταν ανακαλύφθηκε από τον Berry Gordy είχε ήδη μια σειρά ηχογραφήσεων στην Coral, την Roulette, την Signature και την Warner και είχε ήδη πρωταγωνιστήσει με τον Henry Fonda στην ταινία «Spencer’s Mountain» αλλά και στην τηλεόραση, σε επεισόδια του «Dr. Kildare«, «I Spy» και «Hogan’s Heroes«. Η McNair συμπεριέλαβε την εξαιρετική εκτέλεσή της στο album «Here I Am» (1966, Motown) ενώ παραδόξως στο ίδιο album συμπεριέλαβε και μια εκτέλεσή της στο b-side των Supremes, «Everything Is Good About You» το οποίο βγήκε και σε single. Η McNair, ήταν πολύ όμορφη γυναίκα, άξια τραγουδίστρια, πολυτάλαντη στα θεάματα και ευγενέστατη φυσιογνωμία… Η λαίδη Diana δεν θα επέτρεπε μέσα στο ίδιο το βασίλειό της να της κλέψει καμία τη δόξα. Πράγματι η McNair σχεδόν κακήν κακώς θάφτηκε από τον Berry Gordy και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την Motown και να πάει στην Warner Brothers. Η εκτέλεση της McNair είναι δραματική, θεατρική, ώριμη με σταμπαρισμένο το cool easy listening ταμπεραμέντο των 60’s πάνω της και μια jazzy music hall αίσθηση να την περιβάλλει.

H Vicki Carr το ερμηνεύει με δραματικούς τονισμούς για το music hall.

Αμέσως επωφελήθηκε το λευκό mainstream από το τραγούδι: η Vicki Carr το ενέταξε στο ρεπερτόριό της, όχι ως ένα μελαγχολικό uptempo αλλά μεταμορφωμένο σε μια cool μελωδία με διακριτική ορχήστρα που αναδεικνύει τη φωνή της. Συμπεριλήφθηκε στο album της «The Way Of Today» (1966, Liberty) χωρίς κανένα soul αίσθημα, αλλά με μπόλικη δόση τραγικότητας από το είδος αυτό που ευδοκιμούν στα σπλάχνα της «ντίβας».

Ο Stevie Wonder, μεταξύ έφηβου και σχηματισμένου άντρα.

stevie-wonder.jpg

Στην περίοδο ακριβώς που έχανε το χαϊδευτικό «Little» μπροστά από το όνομά του, ο Stevie Wonder έφτανε στο μεταίχμιο που το αγόρι γινόταν άντρας και η φωνή του ανέδιδε αυτή την αδρή αίσθηση που θα ολοκληρωνόταν στα τέλη των 60’s. Η διασκευή του στο τραγούδι -όχι ιδιαίτερα πιστευτή αλλά όμορφη- συμπεριλήφθηκε στο album του «Down To Earth» (1966, Motown) ίδια χρονιά με της McNair στον απόηχο των Supremes. Παρότι το album του αυτό είναι από τα λιγότερο πετυχημένα, εμπορικά,  (Νο.92 στη Αμερική) περιλάμβανε μεταξύ άλλων και τις διασκευές στο «Blowin’ In The Wind» του Dylan (φτάνοντας στο Νο.9 του αμερικανικού chart) και το «Bang Bang» του Sonny Bono.

Cool instrumental rock από τον drummer Sandy Nelson.

sandy-nelson1.jpg

Όταν o Sandy Nelson, ο καλιφορνέζος drummer έχασε το δεξί του πόδι σε εγχείρηση μετά από ένα ατύχημα με μοτουκλέτα το 1963, ειχε ήδη σημειώσει τις μεγάλες επιτυχίες του, ήδη από τα τέλη των 50’s και αρχές των 60’s, τότε που το instrumental rock βρισκόταν στα ντουζένια του και έδινε πάσα στο surf ήχο της περιοχής. Ο Nelson, δεν υπήρξε ποτέ σπουδαίος drummer, ήταν όμως μεθοδικός και παραγωγικός (μέσα σε έξι μήνες στις αρχές των 60’s είχε κυκλοφορήσει οκτώ albums!) επηρεασμένος από τον Gene Krupa. Η διασκευή του στο «My World Is Empty Without You» έρχεται από το album «In Beat» (1966, Imperial) όταν πλέον είχε σταματήσει να έχει επιτυχίες αλλά παράλληλα είχε ήδη εμπνεύσει πολλούς σολίστες να βγουν «μπροστά» στις ηχογραφήσεις τους. Η διασκευή του έχει αυτό το vintage ύφος με το beat της εποχής και τα wicked κιθαριστικά συμπληρώματα που έχουμε μάθει πλέον να τα ταυτίζουμε με το surf.

Rock steady από τους φρέσκους Heptones

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 συγκροτήθηκε το τρίο των Heptones και σύντομα έγινε το αντίπαλο δέος των βασιλιάδων του rockstaedy, The Techniques. Οι Leroy Sibbles, Earl Morgan και Barry Llewelyn τραγουδούσαν αρχικά για την K Calneck για λογαριασμό όλων των σημαντικών παραγωγών της εποχής στην Jamaica, πριν περάσουν στο δυναμικό της Studio One και πραγματοποιήσουν τις ιστορικές ηχογραφήσεις που τους πέρασαν στίς σελίδες με το κλασικό υλικό του rockstedy. Είναι ακριβώς από τα πρώτα τους βήματα η διασκευή τους στο τραγουδι της Motown, τότε που άλλαζαν το όνομά τους από Hep Ones σε Heptones, μια συνεπής εκτέλεση που βασιζόταν στις φωνητικές αρμονίες τους και στην αντίστιξη που έκαναν αυτές με τον συγκοπτόμενο ρυθμό. Το album που συγκεντρώνει το υλικό τους στην Studio One, είναι το «Meaning Of Life: The Best Of The Heptones 1966 – 1976» (Souljazz).

Η Mary Wells μακριά από την πηγή της Motown.

Όταν η Mary Wells εγκατέλειψε την εταιρία του Berry Gordy, κυκλοφόρησε κάποια singles για την 20th Century και την Atco. Στην τελευταία κυκλοφόρησε ένα και μοναδικό album, το «Two Sides Of Mary Wells» (1966, Atco) στην πρώτη πλευρά του οποίου ερμήνευε soul και rock διασκευές σε παραγωγή Carl Davis και στη δεύτερη jazz standards και show tunes σε παραγωγή Deon Jackson. Η Wells παρότι μακριά πλέον από την Motown δεν απομακρύνει τον ήχο της από αυτήν: το ερμηνεύει σαν ντίβα του Detroit με παραπάνω γλυκύτητα στη φωνή της από όσο ίσως απαιτεί το τραγούδι.

Ο David McCallum στο swinging London.

Η instrumental ελαφριά εκτέλεση του γλασκωβέζου ηθοποιού και μουσικού McCallum μέσα από το album «Music: A Bit More Of Me» (1966, Capitol) ακούγεται σαν μια τονωτική δόση late 60’s uptempo lounge. Ο ΜcCallum και ο David Axelrod έκαναν πολύ καλή χημεία μαζί στο στούντιο και απέδιδαν hits της εποχής με έναν όμορφο, αποφορτισμένο τρόπο και με μια αυτοπεποίθηση παραπάνω, καθώς ο McCallum είχε ήδη ξεκινήσει από το 1964 φτάνοντας ως το 1968 τελικά, ως ο ρώσος, ξανθός πράκτορας, πρωταγωνιστής Ilya Kuryakin της σειράς «The Man From U.N.C.L.E.«.

Smokey Robinson & The Miracles σε κρίσιμη καμπή.

To τελευταίο album των Miracles για τα 60’s, «Four In Blue» (1969, Motown) κυκλοφόρησε μόλις τέσσερις μήνες μετά το album «Time Out» και παρουσίαζε όπως και το προηγούμενο, την αμηχανία τους απέναντι σε μια εποχή που τελειώνει, μπροστά σε μια άλλη που έρχεται. Η περίοδος των κορυφαίων singles τελείωνε και η ιδέα του «ολοκληρωμένου» album βρισκόταν προ των πυλών. Πάντα μελιστάλαχτος και ιδιαίτερα μαλακός στην ερμηνεία του, ο Smokey ακούγεται με ακόμη λιγότερες γωνίες στη φωνή του σχετικά με την ερμηνεία της Diana Ross. Οι Miracles δεν ακούγονται σε καμία περίπτωση απογειωμένοι εδώ, δεν φαίνονται να εμπνέονται και πάρα πολύ από την αγωνία του τραγουδιού.

Το μουλάτο soul crooning του Jose Feliciano.

Το 1969, ο πορτορικανός Jose Feliciano, αυτός ο εξαίρετος τραγουδιστής – κιθαρίστας βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του: κυκλοφόρησε τρία albums μέσα στη χρονιά, κέρδισε Grammy Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη και ήδη ο απόηχος από την επιτυχία του από την προηγούμενη χρονιά με τη διασκευή του στο «Light My Fire» των Doors τον κηνυγούσε παντού. Στο «Souled» (1969, RCA) ο Feliciano, ερμήνευσε μεταξύ άλλων και το τραγούδι της Motown, με ένα ερμηνευτικό πάθος που κατάφερνε να βαφτίζει ως crossover τη latin χροιά του. Ένας μιγάς που μπορούσε να απαυθύνεται στα λευκά ακροατήρια όσο και σε εκείνα των λατινόφωνων. Η ερμηνεία του παραμένει ίσως η καλύτερη αντρική στο τραγούδι αυτό, ως σήμερα.

Πινελιές από ψυχεδελική soul από τους Originals.

Οι Originals, το soul group της Motown που άξιζε μεγαλύτερης προσοχής από όση κατέδειξε η επιτυχία τους, ηχογράφησαν το κομμάτι στο τρίτο album τους, «Naturally Together» (1970, Motown), ένα δείγμα συμφωνικής, ψυχεδελικής soul στο πνεύμα της εποχής, αλλά με την εξαιρετική «πρώτη» φωνή του Freddie Gorman να παίρνει πάνω του το στίχο και να τον απογειώνει, δημιουργώντας ένα από κείνα τα μυθώδη ενορχηστρωτικά διαμάντια που ευδοκίμησαν στην εποχή της καμπής των δύο δεκεατιών. Οι Originals έκαναν φυσκά βοηθητικά φωνητικά στον Stevie Wonder και στον David Ruffin σε όλη τη διάρκεια των 60’s και μόλις στα 70’s κατάφεραν να ορθοποδήσουν ως ακέραιοι καλλιτέχνες, χωρίς βέβαια να γευτούν τις δόξες της ‘χρυσής εποχής των singles’ της εταιρίας.

H θρυλική Marsha Hunt το ταξιδεύει στο jet set.

Η Marsha Hunt, ηθοποιός, τραγουδίστρια και μοντέλο είναι ένα από κείνα τα κορίτσια που έκαναν μυθική την εποχή των 60’s και των 70’s με τις περιπέτειές τους με τους rock stars: είναι η πρωταγωνίστρια Dionne, της πρώτης θεατρικής παραγωγής του «Hair» στο Λονδίνο, ερωμένη του Mick Jagger (έγραψε για αυτήν το «Brown Sugar«) και μητέρα του πρώτου παιδιού του, της Karis Jagger, κατόπιν στα πρώτα 70’s ερωμένη του Marc Bolan, εξαιρετική τραγουδίστρια, επιβιώσασα από μια μεγάλη περιπέτεια καρκίνου του στήθους και θρύλος, όπως φαίνεται και από τις σελίδες του βιβλίου της, «Real Life: The Story Of A Survivor«. Η Hunt ενέταξε αυτή την καταπληκτική διασκευή στο album της «Woman Child» (1971, Track).

Μαθήματα υποδειγματικής soul ερμηνείας από την Margie Joseph.

Η Margie Joseph ήταν μια υπέροχη soul τραγουδίστρια των 70’s που παρέμεινε πάντα στη σκια των συγκρίσεών της με την Aretha Franklin. Παρότι το δημιουργικό και ερμηνευτικό ζενίθ της ανιχνεύεται στο εξαίρετο σερί των albums της στην Atlantic, η Margie ηχογράφησε τα δύο πρώτα lps της στην Volt. Aπό το δεύτερο album της «Phase Two» (1972, Volt) το «My World Is Empty Without You» γίνεται ένα στα χέρια της ένα υποδειγματικό μάθημα ερμηνείας: δε γίνεται να μην κάνεις αυτόματα τη σύγκριση με την ερμηνεία της Diana Ross και να μην παραδεχτείς ότι η Margie την άφησε μίλια πίσω της…

Γλυκιά φωνητική soul από τους Smith Connection.

Η ανοικονόμητη, πληθωρική εκτέλεση του οικογενειακού grop των Smith Connection θυμίζει την ισχύ της γλυκιάς, συμφωνικής soul των πρώτων 70’s. Ερωτικό, απολαυστικό, υπέροχο version από ένα group που δεν ευτύχησε να κάνει πολλές επιτυχίες αλλά σήμερα το album του «Under My Wings» (1972, Music Merchant) στο οποίο υπάρχει η διασκευή, αναζητείται τόσο φανατικά που πρόσφατα οι γιαπωνέζοι αναγκάστηκαν να το επανακυκλοφορήσουν με δόξα και τιμή σε βινυλιακή ρέπλικα.

Ο Norman Feels φέρνει ένα ανεξερεύνητο αριστούργημα στην επιφάνεια.

Ένας από τους πιο παραγνωρισμένους soul ερμηνευτές στο ομώνυμο album του «Norman Feels» (1973, Just Sunshine) δίνει στο τραγούδι μελιστάλαχτη δύναμη από εκείνο το είδος που έκανε τον Marvin Gaye, τον σπουδαιότερο soul ερμηνευτή όλων των εποχών… Σχεδόν ορκίζεσαι ότι την ενορχήστρωση την έκανε ο Leon Ware. Δεν την έκανε. Το album του Norman Feels είναι από τα πιο περιζήτητα στους κύκλους της soul ανασκαφής. Απόκτημα.

Η country τιμά την Motown με την Mary McCaslin.

Η Mary McCaslin από την Indiana, στο τέταρτο album της «Old Friends» (1977, Philo) είχε ήδη διαμορφώσει το folk – country – pop στιλ της με συνέπεια και πίστη. Πλην όμως, η φωνή της, σταθερή, σωστή και έντιμη, δεν ξέφευγε ποτέ από τη νόρμα της καλής «απουσιολόγου», δεν έφερε κανένα ρίσκο στο στιλ, δεν κόμιζε τίποτα καινούριο. Η εκτέλεσή της δεν είναι σπουδαία, δεν είναι όμως και άχρηστη. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η ίδια η επιλογή της να διασκευάσει το κομμάτι… Τι σκέφτηκε άραγε…

Εξαιρετική -και σπάνια- disco εκτέλεση από τις SofΤouch.

Το album των Softouch (1978, Fantasy) είναι πραγματικά σπάνιο. Στα τέλη των 70’s οι Softouch έκαναν μια επιτυχία το «Be My Fortune Teller» που περιεχόταν σε αυτό το ομώνυμο ντεμπούτο τους και εξαφανίστηκαν. Τέσσερις κοπέλες μεταξύτων οποίων και η Αlicia Ingram από την οικογένεια των Ingrams που είχαν απλωθεί στην Fantasy, τραγουδούν το κομμάτι με την glitter λάμψη της εποχής αλλά και με ένα ακατανίκητο soul feel που δεν κάνει ποτέ λάθος. Η παραγωγή είναι του Dale O’ Warren και του Henry Cosby. Αν ποτέ κανείς, βρει το εξώφυλλο αυτού του album, ας μου το στείλει με ένα jpg…

Γιαλαντζί hard rock από τους Blackjack και τη φωνή του Michael Bolton.

Πριν γίνει mega star ο Michael Bolton έπαιζε σε αυτό το τυπικά νεοϋορκέζικο hard rock group μαζί με τον νυν κιθαρίστα των Kiss, Bruce Kulick. Τότε μάλιστα λεγόταν Michael Bolotin και είχε την ίδια εμμονή με την soul, χωρίς να ακολουθεί όμως και την αισθητική της γραμμή. Βάσισε την προσωπική καριέρα του στις macho soul ερμηνείες, για λευκά συντηρητικά ακροατήρια. Προσωπικά, τον αντιπαθώ ιδιαίτερα και εδώ… φαίνεται και άλλος ένας λόγος τού γιατί. Στο δεύτερο album τους «Worlds Apart«, (1980, Polydor), οι Blackjack έπαιξαν το «My World Is Empty Without You» ως ένα rockin’ uptempo με κακά keyboards που καθρέφτιζαν την εποχή και ένα kitsch κρεσέντο στο τέλος που πρέπει να βραβευτεί ως το πιο υποκριτικό και αχρείαστο από όλα τα FM rock σχήματα που αναδύονταν εκείνη την περίοδο. Soul και μαλλί – λασπωτήρας δεν συμβιβάζονται – όπως και να το δει κανείς.

Gay hi-NRG από τους Loverde.

Το στιχουργικό θέμα του τραγουδιού φυσικά προσφέρεται για δραματικές δηλώσεις και απόλυτα συναισθήματα: η ουσία δηλαδή του hi-NRG έτσι όπως αναπτύχθηκε στη σκηνή της Νέας Υόρκης και του San Francisco στις αρχές των 80’s μετά τον «επίσημο» θάνατο του όρου disco. Ο Frank Loverde μαζί με την Linda Imperial και την Peggy Gibbons είχαν σχηματίσει το τρίο των Loverde αλλά χωρίς την συνδρομή του μάστορα του electro disco ήχου, ετοιμοθάνατου τότε, Patrick Cowley, δεν θα είχαν κάνε ούτε καν αυτό το σύντομο πέρασμα από την ιστορία με τα δύο – τρία singles… Το «My World Is Empty Without You» ηχογραφήθηκε ως b-side του single «Diehard Lover» (1983, Moby Dick) και διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου ήχου εκείνης της εποχής. Παραληρηματικό, χορευτικό ρυθμό, ένα όργιο από synths και στην κορυφή τη φωνή του Frank Loverde που θρηνεί την απώλεια του εραστή του. Ο Frank Loverde πέθανε το 1990 από A.I.D.S. όπως και ο Patrick Cowley το 1982.

Οι Vanilla Fudge με τον Jeff Beck σε μια hard rollin’ εκτέλεση των FM rock 80’s.

Οι Vanilla Fudge με την ψυχεδελική φήμη των 60’s είχαν μεταμορφωθεί στα 80’s με τον παραγωγό Shadow Morton (των Quiet Riot) σε μια μπάντα που διεκπεραίωνε, στιβαρό, τεχνοκρατικό αλλά ανούσιο και μακρυμάλλικο hard rock. Στο album τους «Mystery» (1984, Atco) συμπεριέλαβαν τη διασκευή τους στο τραγούδι, μετατρέποντάς το σε ένα σκληρό rhythm ‘n’ blues uptempo ειδικά φτιαγμένο για αρένες και redneck clubs. Φυσικά, η εκτέλεσή τους, δυνατή, φωνακλάδικη και με τα χαρακτηριστικά επίμονα drums, δεν προσθέτει τίποτα στο τραγούδι – του αφαιρεί ό,τι soulful μπορεί να διέθετε και το μετατρέπει σε ένα A.O.R. macho πράγμα. Δεν θα βρείτε κανέναν από τους λόγους εδώ, που έκαναν αυτό το κομμάτι τόσο αγαπητό… Η εκτέλεση είναι από το live τους «Live: The Best Of Vanilla Fudge» (1991, Rhino) όχι πολύ διαφορετική από τη στουντιακή αλλά με ένα ξεχειλωμένο rollin’ παραπάνω και ρεφρέν τσίχλα…

Miami bass από τους χορευτικούς Hardcore Jazz.

To 1987 οι Hardcore Jazz, ένα όνομα χωρίς σχήμα από πίσω (και εντελώς ανεξήγητο όσον αφορά στην αντιπροσωπευτικότητα του ήχου) έκαναν μια κλαμπάτη εκτέλεση με τον χαρακτηριστικό δυνατό ήχο της rhythm section και τα πλήκτρα σε οργιώδη αναβρασμό, απευθυνόμενοι καθαρά στα gay clubs όπου και έγινε επιτυχία. Όχι όμως έξω από αυτά… Το label της Rock Well Records προφανώς «έστησε» μια κομμένη και ραμμένη διασκευή στο πλαίσιο των χορευτικών αναγκών της εποχής για να συμπεριληφθεί σε συλλογές τύπου «Gay Classics: Out And About«.

O John Rocca των Freez σε μια freestyle club εκτέλεση με τον Arthur Baker στο πλευρό του.

Ο John Rocca ήταν ιδρυτικό μέλος των brit-funkers Freez (ναι, αυτών με το «I.O.U.«) και μετά τη διάλυσή τους, δοκίμασε ατυχώς να κάνει solo καριέρα. Η ίδια φωνή που ακουγόταν γλυκιά, hip και φρέσκια στους Freez, γινόταν αδύναμη, γειωμένη και λίγη στο προσωπικό album του «Extra Extra» (1987, Citybeat) και η εκτέλεση που πρότεινε δεν μπορούσε να ξεφύγει από την χορευτική μόδα της εποχής, αυτήν που έκανε τον Arthur Baker περιζήτητο στα club κυκλώματα των 80’s. Πραγματικά, τίποτα το ιδιαίτερο.

Οι Afghan Whigs κάνουν μια υπέροχη, κατεστραμένη εκτέλεση: το grunge στο soul trimmer.

Πάντα ο Greg Dulli εκδήλωνε την ενστικτώδη λατρεία του στη soul – από πολύ νωρίς ακόμα, όταν το grunge στις αρχές των 90’s βρισκόταν στα ντουζένια του. Έκανε μια εκτέλεση σαν ταπεινός soul crooner και τη συμπεριέλαβε στο ομώνυμο ep του «My World Is Empty Without You» (1991, Sub Pop). Η μπάντα από πίσω θερίζει και στις γέφυρες του τραγουδιού αρκείται η φωνή του στη συνοδεία του rollin’ των drums. Εξαίρετη εκτέλεση – τρανό παράδειγμα του ότι όταν το rock πάει να χορέψει κάνει φάλτσα, ακούγεται εντελώς μη groovy αλλά τιμά την «ακαμψία» του με ειλικρίνεια και σεβασμό.

Ο Dennis Brown το προσαρμόζει στα μέτρα της reggae.

O ιδιαίτερα παραγωγικός, τζαμαϊκανός rastaman προσάρμοσε μέχρι και τον τίτλο του τραγουδιού -«(My Whole World Is Empty) Without You«- για να τον φέρει στα μέτρα του και να χωρέσει στο album του «Cosmic Force» (1993, Heartbeat). Τυπική, εξωτική reggae με την φωνή του Brown, σήμα κατατεθέν στην κορυφή. Δεν είναι καθόλου πρωτότυπο αλλά όχι και για πέταμα.

Η δαιμονική Diamanda Galas σε επικίνδυνη διάθεση.

Συνοδευόμενη από ένα πιάνο, η Diamanda Galas ερμηνεύει το τραγούδι στο live album της «Malediction And Prayer» (1998, Mute) σαν να μην υπάρχει αύριο – ως συνήθως… Αυτό που γράφτηκε από τους συνθέτες του τραγουδιού με μελαγχολική διάθεση, μετατρέπεται εδώ σε απόγνωση -η Diamanda γνωρίζει τα μονοπάτια της απόγνωσης όσο καμία άλλη- και αφήνει στην ερμηνεία της να διαφανούν ψήγματα τρυφερότητας και αγάπης που είναι ικανή για όλα. Μια ακόμα φορά, η Diamanda καταφέρνει να ταυτίσει το θάνατο και την απώλεια με το απόλυτο που γεννάει η ψυχή της όταν τραγουδάει…

Ο βαρύτονος jazzman Kevin Mahogany δίνει μια αρσενική αλλά τρυφερή ερμηνεία.

Μια από τις καλύτερες φωνές της νέας jazz, ο Kevin Mahogany στο album του «Pride And Joy» (2002, Telarc) φτάνει το τραγούδι σε ρομαντικά μέρη, όπου δεν έχει πατήσει ξανά το crooning… Με τη συνοδεία του μπάσου της Melissa Slocum και των κρουστών του Don Alias, μετατρέπεται σε ένα ατμοσφαιρικό, ταξιδιάρικο cool στο οποίο είναι δύσκολο να αντισταθείς. Και δεν έχεις λόγο κιόλας.

Το τραγούδι επιστρέφει στον δημιουργό του, τον Lamont Dozier.

Ο ένας από τους τρεις δημιουργούς του τραγουδιού, ο Lamont Dozier το ενέταξε στο προσωπικό ερμηνευτικό ρεπερτόριό του, στο album «Reflections Of…» (2004, Jam Right) στο οποίο ερμηνεύει δικές του συνθέσεις που έχουν γίνει επιτυχίες από άλλους (Supremes, Four Tops κ.λπ.) προσφέροντας μια easy εκτέλεση, με πάθος και πλήρη συναίσθηση της μελαγχολίας του. Ενώ η ενορχήστρωση ρέει στα όρια της αδιαφορίας και μιας «ενήλικης» κοσμοπολίτικης soul jazz, ο ίδιος ακούγεται ενδοσκοπικός και καλόγουστος.

Ο Prodigy από τους Mobb Deep το στρώνει σαν χαλί για το rappin’ του.

Ο Albert Johnson, κοινώς Prodigy, είναι ο ταλαντούχος rapper των Mobb Depp που μόλις κυκλοφόρησε το τρίτο album του «H.N.I.C. Pt.2» (2008, Aao Music) στο οποίο χρησιμοποιεί σε ένα κομμάτι του ως υπόβαθρο, την εκτέλεση των Supremes για να φτιάξει ένα ζοφερό rappin’ που τονίζεται ακόμα περισσότερο από την «αθώα», γλυκιά ερμηνεία των Supremes.

Bonus 1: οι Electrosound έκαναν ένα mash up του «My World Is Empty Without You» με backin’ τις κιθάρες των Block Party…

Bonus 2: η Siobhan Fahey από τις Bananarama έκανε μια διασκευή στο τραγούδι, ψυχρή, ηλεκτρονική και αχρείαστη, κάπως σαν πείραμα το 2001, που μέχρι στιγμής υπάρχει μόνο on line

Bonus 3: η acappela version των Supremes είναι με ένα δικό της τρόπο συγκινητική… και φυσικά όχι για το «μεγαλείο» (!!!) της φωνής της Diana Ross. Κάθε άλλο… Μάλλον επειδή «φυλακίζει» μια ολόκληρη εποχή…

Advertisements

16 Σχόλια to “My World Is Empty Without You – Μια Εμμονή…”

  1. dustroad said

    mia psifo stous blackjack parakalw

  2. elafini said

    Αφού μας έκανες μια πρωινή πλύση εγκεφάλου (τόσο my world is empty without you θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τη συναισθηματική μου υγεία :P), έχω να δηλώσω… τιμητικό βραβείο στον David Mc Callum για την μεγαλειώδη ενορχήστρωση…στους άντρες δίνω δύο βραβεία…Jose Feliciano για την πιο ειλικρινή εκτέλεση και Norman Feels για την πιο ερωτική…στις γυναίκες η Margie Joseph (καλά να πάθει η Diana, και παρεπιπτόντως ο τρόπος που τραγουδά είναι ο πιο προσποιητός κι ανέραστος…τραγουδά my world is empty και νιώθεις πως του λέει στα τσακίδια)
    πάντως η εκτέλεση που με κέρδισε και ψιλοέλιωσα, είναι η διασκευή των Bloc Party
    αυτά!! 😉

  3. elafini said

    αααα…και μια ψήφο στους Afghan (τους ξέχασα)…καμιά φορά σκέφτομαι πως η αξία ενός συγκροτήματος κρύβεται και στην ικανότητα να παίρνουν ένα τελείως παράταιρο με το στυλ τους τραγούδι κι όχι απλά να το αφοιμοιώνουν, αλλά να το απογειώνουν προσθέτοντας ιδιαίτερα στοιχεία του ήχου τους

  4. Theorema said

    Το πιο τρομερό είναι να μαθαίνεις, το 2008, ότι κάποιος σου τραγουδούσε από μέσα του το «my world is empty without you» το 1998 αλλά εσύ δεν το ήξερες, κι έτσι ήταν σαν να μην συνέβαινε καθόλου.
    Τί θα έλεγε η Diamanda σε αυτή την περίπτωση?
    No sympathy for the devil, μήπως?

  5. aggelos said

    το έχει η μοίρα των afghan να ξεχνιούνται επανωτά!!

  6. aggelos said

    απανωτά!!:Ρ

  7. elafini said

    έκανες και ομοιοκαταληξία άγγελε 😛

  8. aggelos said

    k;ati moy thymizei ayto me ti rima:P

  9. pan pan said

    kai na ypothesw oti to kommati apo mobb deep to vrhke o homeboy mou o dustroad, diggin’ in his crates, livin’ it up big time?
    keep up the edutainment, marko! 😀

  10. Καταπληκτικό post,εντελώς υποκειμενικά θα διαλέξω τους Mobb Deep (μου αρέσουν τα soul samplaκια σε hip hop τραγούδια ) και τους Smith Connection (μου αρέσουν οι Delfonics και η philadelphia soul )

  11. Stratos said

    My top-6

    1. Margie Joseph
    2. Diamanda Galas
    3. Norman Feels
    4. Marsha Hunt
    5. Softouch (σπάνιο? Χα!)
    6. The Originals (άμα μεγαλώσεις με soul των 70s αυτά παθαίνεις).
    🙂

  12. m.hulot said

    afghan, the greatest of all.

  13. gone4sure said

    Οι δικές μου αγαπημένες εκτελέσεις είναι
    01. Marsha Hunt
    02. Supremes
    03. Jose Feliciano
    04. Afghan Whigs
    05. Norman Feels
    06. Softouch

    Pan: ‘Οχι ο Dustroad συνέδραμε με Vicki Carr! Now, what!

    Dustroad: Blackjack και ξερό παντεσπάνι. Ο φλώρος σε νέους ορίζοντες ως έννοια.

    Stratos: Better the devil you know, η Diamanda.

    Aggelos: Η μοίρα αυτών των posts είναι να αχρηστεύοναι από το sendspace. Έτσι μουρχεται να το βγάλω βιβλίο στον κυρ-Μαθία.

    Theorema: Η Diamanda μαλάκωσε για το devil και για το τραγούδι πάντως. Δεν έχω παράπονο από τη μαινάδα αυτή τη φορά. (Εν αντιθέσει με άλλες φορές που παθαίνει posession από τον Κθούλου).

    Dread: Προδίδεις την ηλικία σου με τους Mobb Deep.
    Βενιαμίν! Ωστόσο η εκτέλεσή του είναι πραγματικά καλή, αλλά τόσο αγέλαστη… ρε παιδί μου.

    Elafini: Των ELectriosound η εκτέλεση είναι συγκινητική. Επιπλέον, εμένα να δεις ο προσωπικός μου κόσμος τι έπαθε με τόσες φορές που χρειάστηκε να το ακούσω το παλιοκομμάτι…

    m.hulot: Afghan, the greatest LOVE of all (Whitney Houston)

  14. elafini said

    Χαρά που θα κάνει ο Κυρ-Μαθιός!!!

    (νέα στήλη…μέσα ;))

  15. Tzitzifiogkos said

    Χαίρεται!! Πολύ καλή η ανάπτυξη!! Μόνο που άκουσα τώρα τελευταία μια διασκευή από κάτι τζαμαικανούς. Δυστυχώς δν κατάφερα να συγκρατήσω όνομα κτλ μόνο το όνομα του βινυλίου αν και δν είμαι σίγουρη Sunset split. Μήπως θα μπορούσε κάποιος να με βοηθήσει να το βρω. Ήταν πολύ καλή διασκευή!! Ευχαριστώ εκ των προτέρων 🙂

  16. Μια ακόμη εκτέλεση που αξίζει το κόπο να συμπεριληφθεί στη λίστα είναι και η επόμενη…

    ΥΓ. Την άκουσα σε πολυαγαπημένο ραδιοφωνικό σταθμό του San Francisco και θυμήθηκα το συγκεκριμένο post!

    Enjoy!

    1975 η χρονολογία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: