All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

To Χάσμα της Πολυτέλειας, αδερφέ μου

Posted by gone4sure στο 22 Φεβρουαρίου 2008

heaven17.jpg
Το illustration του Ray Smith στο εξώφυλλο του «Luxury Gap» τονίζει την αντίθεση του μαγικού ηλιοβασιλέματος με το σκουπιδότοπο στο υπόβαθρο. Τρία αγόρια της εργατικής τάξης σε έξαρση σεξουαλικής electro αποενοχοποίησης.

Το 1983, τα έγκριτα μουσικά έντυπα, έσκιζαν τα ιμάτιά τους με το album «Luxury Gap» των Heaven 17 – το ψήφισαν δικαίως οι συντάκτες τους ως ένα από τα καλύτερα της χρονιάς, στέφοντας τα singles του («Let Me Go«, «Who’ll Stop The Rain«, «Crushed By The Wheels Of Industry» και φυσικά «Temptation«) ως τη φωνή της Νέας Βρετανίας – στρογγυλά, συναρπαστικά, όμορφα, εύκολα στο sing along αλλά και… αντρικά, macho, πολιτικά αιχμηρά (στους στίχους, ο Glen Gregory, o Craig Marsh και ο Martyn Ware ξεφτίλιζαν τους τόρηδες με knack και αληθινά αρχίδια, συμπεριφερόμενοι στο συνάφι τους σαν να είναι φτηνές πουτάνες) και κοινωνικά ξύπνια τα τραγούδια τους ακούγονταν σαν αγέρωχα ξεσπάσματα μιας κάθετης αδρεναλίνης που αψηφά τους ψυχαναγκασμούς του σεξουαλικά αμφιλεγόμενου electro pop ύφους. Με λίγα λόγια, η electro pop των Heaven 17 ήταν το δίκαιο άλλοθι των straight αρσενικών που γούσταραν electro αλλά δεν μπορούσαν να υιοθετήσουν την αναγκαιότητα της gay φράτζας, που έπιαναν τους εαυτούς τους να κουνιούνται στους ρυθμούς των OMD και των πρώιμων Depeche Mode αλλά δεν καταλάβαιναν αυτές τις σκιες στο μάτι και το make up, που ηδονίζονταν με τις «πλάτες» των keyboards αλλά δεν ένιωθαν καθόλου να συναρπάζονται από τις «πλάτες» του αγοριού απέναντι. Των electro poppers που έβρισκαν τους νεορομαντικούς επικίνδυνα sissy.
Οι Heaven 17 ήταν οι αρσενικοί electro poppers που πόζαραν χαμογελαστοί (χωρίς το δράμα στο μάτι), στιλάτοι μέσα σε sharp κοστούμια (χωρίς φιούμπες στα πουκάμισα), διαλαλώντας το «μοντέλο του νέου Ευρωπαίου», του σοσιαλιστή στην καρδιά αλλά ανερχόμενου στις διογκούμενες διεθνείς επιχειρήσεις (χωρίς τη χοιρινή βλαχιά των νεο-yuppies), του soulboy που γιορτάζει πρώτα την τεστοστερόνη του μέσα από τα bleeps παρά το μανιφέστο του gender bender. Οι ιδρυτές του British Electric Foundation (B.E.F.) για τη γενιά της electro soul.
Αν ο Phil Oakey των Human League βγήκε τραβεστί και εξομοιωμένος με την Joanne και την Suzanne στο συγκλονιστικό από κάθε άποψη «Dare«, παίρνοντας όλο το χαρτί (ακόμα και από τους Αμερικανούς που έμειναν για πάντα στο boy meets girl πρότυπο αλλά χόρεψαν μουδιασμένα γοητευμένοι το «Don’t You Want Me» κι ας λούστηκαν το gel, το eye liner και την ρεντιγκότα του Oakey), οι Heaven 17 δύο χρόνια μετά (και αφού είχαν κατηγορηθεί για… gay αναφορές και σαδομαζοχιστικούς υπαινιγμούς στα photo sessions του εξαίρετου ντεμπούτου τους «Penthouse And Pavement«) έβγαιναν ως παλικάρια της εργατικής τάξης που αξίζουν να πιάσουν την καλή και το καταφέρνουν: ακόμα και τα παλικάρια δικαιούνται πρόσβαση στο καλό γούστο και την έμπνευση, φάνηκαν να αξιώνουν. Και το «Luxury Gap» ήταν η πανηγυρική επιβεβαίωση…
Βέβαια… το macho άλλοθι των Heaven 17 συρικνώθηκε όταν σε ντοκιμαντέρ του BBC στα 90’s για την electro pop, παραδέχτηκαν αποενοχοποιημένα ότι η πρεμούρα τους με τα γυναικεία φωνητικά και το εξώστρεφο electro δεν ήταν παρά προϊόν ζήλειας τους για την επιτυχία των Human League (με τους οποίους ήταν το ίδιο group πριν από τρία χρόνια κυκλοφορώντας τα electro-core «Travelogue» και «Reproduction«) που με τα δύο νεοφερμένα κορίτσια κατάφεραν να κάνουν αυτή την επιτυχία… Σκύλιασαν… Έτσι λοιπόν, έκαναν το «Temptation«, ένα soulful electro διαμαντάκι με τα φωνητικά της Karol Kenyon να δίνουν τον screamin’-diva-τόνο στην έκσταση του κομματιού. Ακριβώς στο κρεσέντο του ρεφρέν –  αντίστιξη στα «στρατιωτικά» φωνητικά των τριών τους.

jarvisbeth.jpg
H Βeth και ο Jarvis στα βραβεία του NME το 2007: απεγνωσμένα celebrities ακόμα και αν χρειαστεί να κάνουν τα ανήκουστα μαζί. Αρκεί να κλέψουν πόντους δόξας στο έντυπο, μετρημένης με τον πήχυ.

Όλα αυτά δεν θα τα έγραφα αν ο Α., είκοσι πέντε χρόνια αργότερα δεν μου έστελνε το «Temptation» (εδώ στη live διασκευή του, υπάρχει και στο i-tunes σε studio εκτέλεση) από τον Jarvis Cocker και την Beth Ditto – ένα παράδοξο ντουέτο που ποτέ δεν θα είχε την ευκαιρία να τραγουδήσει ένα κομμάτι σαν το συγκεκριμένο αν δεν επρόκειτο για διασκευή… Ο Jarvis απλώνει την -ας πούμε- ώριμη φωνή του πάνω στο κομμάτι με μια «λαχανιασμένη» σεξουαλική ποιότητα απέναντι στην αγριεμένη Beth Ditto που μασάει, σίδερα, λαιμούς, τοίχους, κλειτορίδες – ό,τι περνάει από μπροστά της… Ο Jarvis υποκρίνεται πρωτοεπίπεδα τον σεξουαλικό «πειρασμό» του τραγουδιού απέναντι σε μια μαινάδα Beth – υπέροχα χοντρή, ακαταμάχητα λεσβία και υποβλητικά άσχημη. Ο Jarvis αντιλαμβάνεται το τραγούδι ως ένα γραφικό rock ‘n’ roll αρσενικό (ναι αν βάλετε την εικόνα του στο παιχνίδι, καγχάζετε εύλογα με την ατάκα) και η Beth σαν μια αποφασισμένη να ενοχλήσει, φακλάνα που της φταίει ο κόσμος όλος – σαν να χλευάζει τον πόθο του άλλου, δαιμονισμένη – και άιντε, κάποιος να της ριξει άδικο… Ο Jarvis τραγουδάει σαν nerd Elvis που κάνει την επανάσταση του και η Beth σαν ξέσαλη Wendy O’ Williams των Plasmatics που θέλει να δραπετεύσει από το κακοσχηματισμένο λουκουμαδένιο κορμί της… (Η Wendy δεν άντεξε τον εαυτό της και στα 48 της χρόνια, το 1998 τίναξε τα μυαλά της στον αέρα)

Μια διασκεδαστική rock ‘n’ roll διασκευή με guts, τσαγανά (και άλλα τέτοια που μας κάνουν να ψευδαισθανόμαστε uber cool) που δεν θυμάται τίποτα από την αρχική ιδέα των Heaven 17. Όχι ότι θα έπρεπε δηλαδή, απαραίτητα. Απλά, την σέβομαι τη μνήμη και τη γνώση…

Ένα ντουέτο – παρωδία, ένα ζευγάρι so ’00’s, μια συνεργασία τόσο state of the art που δεν θα είχα καν την ευκαιρία να διαπιστώσω, αν η γενιά του Α. δεν ενθουσιαζόταν με αυτό το celebrity deathmatch, αν το «Temptation» δεν ακουγόταν στα αυτιά της σαν ένα «παλιό hit-άκι των 80’s – μωρέέέέ»- που οι δύο τους αποδομούν τόσο reeeeaaaal (huh?), δύο pin ups της εποχής τού ‘ό,τι νάναι’ ως βαρυσήμαντη δήλωση ή ως σκερτσόζα νοστιμιά. Δύο αυτοαναιρούμενες οντότητες που έκαναν το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, φιλότιμο (κι εξώφυλλο).

Το χάσμα της πολυτέλειας είπατε;

Advertisements

5 Σχόλια to “To Χάσμα της Πολυτέλειας, αδερφέ μου”

  1. Stratos said

    Χάσμα πολυτέλειας, γενεών, άποψης, στυλ (ποιος το έχασε για να το βρουν ο Jarvis και η Beth)… Οι παρωδίες γενικά είναι καλές για μια στιγμή μόνο. Αν το προτότυπο αντέχει στο χρόνο (όπως στην περίπτωση αυτή), δεν έχουν καμιά ελπίδα.

  2. enteka said

    πολύ ενδιαφέρον άρθρο (και κυρίως τα περι Heaven 17)
    είδα την εμφάνιση τώρα http://www.youtube.com/watch?v=eOaJvokKpUo , (η beth ditto είναι σούπερσταρ & φωνάρα!)

  3. απολαυστικό post. μπράβο στον Α. λοιπόν..

  4. dust_road said

    Καλά και ενδιαφέροντα όλα αυτά. εκείνο όμως που πραγματικά μου έκανε εντύπωση είναι το illustration του εξωφύλλου. δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι θαυμάσιο ή απαράδεκτο…

  5. Stratos said

    Σ’αυτό θα συμφωνήσω με τον dust_road: αμφίταλαντεύεται μεταξύ εξαιρετικού και κακόγουστου – πολύ πιθανόν όμως επίτηδες. Έχοντας διαβάσει το Post, νομίζω είναι αρκετά φανερό…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: