All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Στα μούτρα σου ρε..

Posted by gone4sure στο 6 Φεβρουαρίου 2008

morrissey.jpg
I was wasting my time, praying for love, for a love that comes frοm someone who’s not existent.

Λίγο πριν δύσουν τα περισσότερα αστέρια, ο Stephen (φαντάζομαι το Morrissey του πέφτει πολύ αστραφτερό πλέον) βρίσκει πάντα τρόπους να απλώνει τις σκέψεις του εκεί που δεν τολμάς ούτε εσύ ούτε εγώ ούτε κανένας. Εκεί που καθόμαστε στα καλά της καθιστής, προσγειώνεται μια ανάποδη στο μάγουλο που πονάει τρελά και τσούζει κόκκινο και την άλλη μέρα. Και βρίσκει και το κουράγιο (ο σαδιστής χωρίς προηγούμενο), αυτά που λέει στον καθρέφτη του να τα κάνει τραγούδι. Το «That’s How People Grow Old» είναι ένα μαχαίρι στην καρδιά του (είναι απ’ αυτό με τις λάμες που γυρίζουν στους εαυτούς μας), ένα μακρύ λεπτό σίδερο που διαπερνάει την πλάτη του και σφάζει όλες τις στρατιές που είναι παραταγμένες πίσω του -ένα άγημα από κει το γνωρίζω με τα μικρά ονόματά τους- σφάζει χωρίς αιδώ (ποτέ δεν του περίσσεψε), χωρίς οίκτο (του είναι άχρηστος) και χωρίς δεύτερες σκέψεις (δεν προλαβαίνουν να ξεμυτίσουν). Ο Stephen Patrick Morrissey, το κωλόπαιδο ο Mozz αρνείται να γυρίσει στον πλανήτη του, κάτι είδε εδώ που του φαίνεται ενδιαφέρον και κόλλησε (δεν θα το έχει όμως…). Δεν έχει περιττά αισθήματα, δεν αναλώνεται σε λυγμούς και ηρωικές πτώσεις, δεν παραδέχεται το γέλιο, ούτε το κλάμα τον εξυπηρετεί. Καταγράφει, μιλάει και τραγουδάει με αυτήν την πνιγηρή, κουνελίσια φωνή, χαζεύει έξω από τα τζάμια την ανώφελη κίνηση στο δρόμο, παίζει τη φάτσα του στα φώτα -όπου τα βρει πάει και στέκεται από κάτω- και κάνει συναυλίες ενώ οι άνθρωποι σε μανία, του πετούν βρακιά, φυλαχτά, καπότες και μηνύματα σε μπουκάλια που έχουν σπάσει προ καιρού. Θα ήθελα να δω πώς αντιδράει αν πέσει πάνω στο χέρι του, ας πούμε, ζεστό τσάι, τι μορφασμό θα έκανε αν του πρόσφερες πρωινό την ώρα που ξυπνάει, ζεστό μπριός με σοκολάτα, πώς θα παραληρούσε αν του έριχνες εφτά προβολείς πάνω του με ασύγχρονα strobe lights, τι γκριμάτσα θα έκανε αν τον τσίμπαγες βγάζοντάς του και τη γλώσσα ταυτόχρονα…
Θα ήθελα να τον δω να εκλιπαρεί, να τσακίζεται για μια φάση, να καταγράψω δέκα δευτερόλεπτα ευτυχίας στα μάτια του, να είναι έξαλλος για τον λάθος καπουτσίνο που του σερβιρίστηκε, να φτύνει ένα βερύκοκο, να ανασαίνει κανονικά και όχι να ψυχανεμίζεται.
Θέλω να τον πέτάξω από το σβέρκο μου το γαμημένο το Morrissey. Μου έχει στραπατσάρει τη ζωή και όταν δεν το κάνει, παριστάνει το σωτήρα μου και κάθεται και «καρφώνει» αυτά που κατά λάθος άκουσε κάτι βράδυα που περνούσε τυχαία, τάχα. Στα μούτρα σου ρε…

Advertisements

2 Σχόλια to “Στα μούτρα σου ρε..”

  1. theorema said

    Θέλεις να τον εξανθρωπίσεις. Μόνο τότε θα απαλλαγείς από αυτόν. Νομίζεις πως θα σου έκανε ποτέ τη χάρη;…

  2. giannis said

    The more you ignore me the closer I get

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: