All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Δεν (θέλω να) είμαι εδώ

Posted by gone4sure στο 13 Ιανουαρίου 2008

imnotthere.jpg To rock jet set του Village.

Η ταινία του Todd Haynes, «I’m Not There» με βάση, υποτίθεται, συγκεκριμένες φάσεις – σταθμούς στην καριέρα του Bob Dylan είναι ένα από τα πιο άγρια στιλιστικά, αναίσθητα συναισθηματικά, ανέμπνευστα σκηνοθετικά, υποκριτικά και πανηγυρικά μωροφιλόδοξα έργα που έχω δει τα τελευταία χρόνια στο σινεμά. Και αν υπάρχει ένας λόγος που αφιερώνω ένα ολόκληρο post σε αυτή την πανηγυρική ανοησία είναι ακριβώς επειδή, ένα συγκεκριμένο κονκλάβιο έχει βαλθεί ούτε λίγο ούτε πολύ να μας πείσει ότι το «I’m Not There» είναι κάπως σαν την επιτομή του rock ‘n’ roll κινηματογράφου…

Αλήθεια, τρίχες κατσαρές (κυριολεκτικά για την περίπτωση του Dylan).

Επτά διαφορετικά επεισόδια στη ζωή του Dylan γίνονται η «μαγιά» για τον Todd Haynes, με την οποία πάει να πλάσει ένα πράγμα που κάποιοι θέλουν να πιστεύουν ότι αποτελεί μια παραβολή για την πτώση του αμερικανικού πολιτισμού – ή κάτι τέτοιο… Ειλικρινά, δεν θα βγάλετε άκρη και ούτε καν θα κινητοποιηθεί συναισθηματικά μέσα σας, οτιδήποτε. Ασυνάρτητες αυτάρεσκες σκηνές, διάλογοι στα όρια της παράνοιας, ένα στιλιζαρισμένο rock κλίμα ασπρόμαυρης εποχής, folk ως αμπάριζα για τάχα μου δεικτικές και στοχαστικές αμπελοφιλοσοφίες – ένα μαρτυρικά μεγάλο σε διάρκεια «τίποτα», φουσκωμένο από το εγώ του Dylan και την ανόητη σχεδόν, φιλοδοξία του Haynes να φτιάξει μια υπερβατική αλληγορία.

Αν ήμουν στη θέση του Dylan θα το θεωρούσα δυσφήμιση αλλά ο γέρο-Bob μάλλον γουργουρίζει από αυταρέσκεια για την αβαγκαρντίλα που έστησε ο Todd Haynes. Άξιος της μοίρας του και αυτός. Έτσι όπως το πάει σε λίγο θα αξιώσει να πληρώνουμε και φόρο Dylan.

Σε πολλές σκηνές πραγματικά γελούσα στην αίθουσα με την αντίληψη κάποιων ανθρώπων που εννοούν ως σενάριο ένα ατάκτως εριμένο «ποιητικό» πράγμα που όσο πιο ακατανόητο βγαίνει, τόσο ασφαλέστερα περνάει τη δοκιμασία του πρωτοποριακού. Και στο soundtrack, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα: συνωστίζονται οι πάντες (από Iron & Wine μέχρι Hold Steady και από Cat Power μέχρι Yo La Tengo και Antony & The Johnsons) για να πάρουν ένα κομμάτι σε αυτόν τονπληθωρικό φόρο τιμής – οι περισσότεροι όμως ακούγονται τόσο βαρετοί όσο και πολλά πλέον από τα παρωχημένα τραγούδια του «ζωντανού μύθου» που έχει πια καταντήσει μαϊντανός της rock φυλλάδας που πιπιλάει την δόξα της χαμένης διανόησης. Μάλλον σαν συνωστισμός αιτήσεων για την προσθήκη τους σε κάποια σελίδα του Rolling Stone μου μοιάζει παρά σαν μια αυθόρμητη ανταπόκριση στο κάλεσμα για την τιμή του Dylan.

Ρε άϊντε από κει χάμω…

Ένα από τα τραγούδια που πραγματικά σώζονται από την υστερική ντιλανοποίηση των διάφορων μεγαλόσχημων ονομάτων είναι ο Mark Lanegan που διασκευάζει το «Man In The Long Black Coat«: δε διεκδικεί εύσημα πρωτοτυπίας η διασκευή του αλλά σίγουρα αναδεικνύει η εκτέλεσή του αυτή τη μοναδική φωνάρα που μπορεί με πάγο και με εγκατάλειψη να εκφράσει τα πιο ζεστά και επώδυνα κατακάθια μιας συναισθηματικής συντριβής.

Κρατείστε κάποια τραγούδια και πετάξτε την ταινία στα σκουπίδια. Όσο είχατε γεμίσει glitter και είχατε εντυπωσιαστεί από το «Velvet Goldmine» τόσο θα βαρεθείτε και θα συχτιρίσετε εδώ…

 

Advertisements

15 Σχόλια to “Δεν (θέλω να) είμαι εδώ”

  1. Αμάντα Λιβανού said

    Συμφωνώ σε όλα, ΕΚΤΟΣ από αυτά για τον ίδιο τον ντύλαν. Δεν ευθύνεται αυτός για την ταινία, τα τραγούδια του δεν είναι παρωχημένα, ενώ ένας φόρος για τον ντύλαν δεν θα ήταν κακή ιδέα – τόσος κόσμος πίστεψε ότι μπορεί κι αυτός να γράψει μετά τον μπομπ.

  2. m.hulot said

    ειναι η πρωτη ταινια εδω και πάρα πολυ καιρο που εφυγα πριν τελειωσει. μονο αυτο.

  3. depecher said

    H καλύτερη δουλειά του «κοντού» με την φυσαρμόνικα , ήταν το CD που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι με το UNCUT , από την εκπομπή που είχε κάνει σε κάποιο ραδιόφωνο…
    Κατά τα άλλα , πρόκειται για ένα εγωκεντρικό κάθαρμα , με γλοιώδη φωνή , που κατάκλεψε τα Blues και την Folk , εκμεταλεύτηκε όσο κανείς άλλος την ανάγκη του κόσμου στα late 60’s για protest songs , και συνεχίζει ακόμα και σήμερα να έχει άποψη για όλους και για όλα , ενώ είναι φανερό πως έχει μείνει έτη φωτός πίσω , στα μουσικά δρώμενα….Ο «κοντός» , ποτέ του δεν καινοτόμησε πραγματικά , στην μουσική !
    Η ταινία του Scorsese τα λέει όλα , και αν κάποιος ακούσει την Joan Baez [..η οποία και τον ανέδειξε..]να μιλάει , καταλαβαίνει πόσο αχάριστα της φέρθηκε…και πόσο μεγάλη ιδέα είχε , και εξακολουθεί να έχει για τον εαυτό του….
    Παρ’όλ’αυτά , τα «My back pages» και «A hard rain’s gonna fall»[..όπως και πολλά άλλα , αρκεί να μην ακούω την φωνή του!!!] τα λατρεύω , όσο και το «Handle with care» .. [αν και βαθιά μέσα μου θέλω να πιστεύω πως οι Traveling Wilburys θα ήταν και χωρίς αυτόν, το μεγαλύτερο super group EVER !!]

  4. enteka said

    ως γνήσιο θύμα του ρητού «η δυσφήμιση είναι η καλύτερη διαφήμιση» τώρα κατάφερες να με κάνεις να θέλω να το δω! Το δε quote του mhulot (που θα μπορούσε άνετα να μπει και στο πόστερ της ταινίας) μου κίνησε ακόμα περισσότερο την περιέργεια…

    😉

  5. backtomono said

    Loan Me a Dime:Μια παρόμοια συζήτηση είχε λάβει χώρα πριν από καιρό εδώ http://kuk.blogspot.com/2007/11/blog-post_21.html .Μια ανάλογη άποψη με εκείνη του depecher είχε συζητηθεί αναλυτικά.Για να μην κάνω όλα τα σχόλια copy paste, ενδεικτικά παραθέτω ένα,κάπως συναισθηματικά αφηρημένο απόσπασμα: » Φιλήσυχος όπως ο διάβολος κάνει μερικές φοβερές ραδιοφωνικές εκπομπές,και που και που χαμογελά όταν σκέφτεται πως μέχρι σήμερα ανά πάσα στιγμή μπορεί να κάνει τους πάντες να ασχοληθούν μαζί του.(όπως καταλάβατε περιμένω εναγωνίως την ταινία)»
    Και ένας χρήσιμος παραλληρισμός, όπου είχα σταθεί και τότε:
    Στα ’60s όλοι κατηγορούσαν,κι ακόμη συμβαίνει αυτό, την Motown,εν αντιθέσει με την Stax,πως έφτιαχνε «μαύρη» μουσική σε περιτύλιγμα λευκό (ο περιπαιχτικός χαρακτηρισμός «oreo cookies»).Κι όμως αν δεν υπήρχε αυτή η εταιρία του σκληρού,φραγκοφονιά κλπ Berry Gordy, χέρι-χέρι με το Civil Rights Movement και τον Dr.King, η θέση της μαύρης κοινότητας της Αμερικής δε θα ήταν αυτή που είναι σήμερα

  6. Stratos said

    παραλληλίζεις ή παραληρείς? 😆

  7. backtomono said

    Loan Me a Dime:Εκ παραδρομής…Θενκς Stratos!

  8. Stratos said

    you’re welcome!!! 🙂

  9. κονκλάβιο said

    Όταν θέλεις να γίνεις υπερβολικός και αφοριστικός, Μάρκο, δεν υπάρχει, νομίζω, όμοιός σου στον πλανήτη. Κι επειδή μάλλον στο κονκλάβιο που τόσο επικαλείσαι μάλλον ανήκω κι εγώ, πρέπει να σου πω ότι λάθος ταινία διάλεξες για να δείξεις την εμπάθειά σου απέναντι στον Ντίλαν. Γιατί, γνωρίζοντάς σε, βάζω στοίχημα ότι είχες έτοιμη την ετυμηγορία σου για τον καημένο τον Χέινς πολύ πριν μπεις στη αίθουσα.

    Υ.Γ. Ταινίες όπως το «I’ M Not There» που λειτουργούν σε ένα καθαρά intellectual επίπεδο, δεν είναι υποχρεωμένες να σου δοθούν συναισθηματικά. Εσύ οφείλεις να τους δοθείς. Αν δεν μπορείς, δεν είναι πρόβλημα της ταινίας. Είναι δικό σου.

  10. κονκλάβιο said

    …και προτείνω στον monsieur Hulot να επιστρέψει κάποια στιγμή ξανά στην αίσθουσα, για να δει πιο ψύχραιμα την υπόλοιπη ταινία που επιπόλαια έχασε.Το λέω αυτό με κάθε συμπάθεια απέναντί του.

  11. κονκλάβιο νο.2 said

    Πέραν όλων των άλλων, με όλα αυτά που διαβάζω,αν έπρεπε να διαλέξω σε ποια πλευρά ανήκω θα ήμουν σίγουρα στην δική μου.

  12. gone4sure said

    Αγαπητό Κονκλάβιο Νο.1 ήτοι Λουκά: πράγματι όταν δε μου αρέσει κάτι το βρωντοφωνάζω. (Όπως και το αντίθετο, όταν μου αρέσει, δηλαδή, πολύ κάτι). Αν αυτό φαίνεται ως υπερβολή, ας φαίνεται! Ο αφορισμός δε μου αρέσει ως λέξη. Βγάζω σπυριά και μόνο στην ιδέα της «αυθεντίας». Οπότε ευχαριστώ που επιβεβαιώνεις τις δυνατές φωνές μου (ελπίζω μόνο να μη φαλτσάρω). Όσον αφορά το κονκλάβιο, τώρα, η αλήθεια είναι ότι δε σε είχα στο νου μου, ως ανήκοντα σε αυτό. Χαίρομαι που παίρνεις μόνος σου το ρόλο σου μέσα του… Η εμπάθειά μου απέναντι στον Dylan, απλά, δεν υπάρχει (αν μη τι άλλο επέτρεψέ μου να ξέρω εγώ και ακριβώς τι αισθήματα τρέφω απέναντι σε καλλιτέχνες)… Απλά υπάρχει η δυσαρέσκειά μου απέναντι σε έναν καλλιτέχνη με του οποίου τις συστηματικές πρακτικές προώθησης (στο marketing της νέας εποχής) διαφωνώ. Επίσης η αλήθεια είναι ότι… το χάνεις το στοίχημα. Περίμενα πώς και πώς την ταινία του Haynes – πόσο μάλλον αφού ερχόταν μετά από δύο πολύ αγαπημένες μου ταινίες («Velvet Goldmine» και «Far From Heaven»). Οποτε περίμενα με ακριβώς το αντίθετο αίσθημα – χαρά – από αυτό για το οποίο βάζεις στοίχημα, το «I’m Not There» (συν τον παράγοντα Kate Blanchet, που έκανε την προσμονή μεγαλύτερη).
    Επίσης όταν λες «ένα καθαρά intellectual επίπεδο»… τι ακριβώς εννοείς;
    Ότι οι διανοητικές ταινίες δεν χρειάζεται να είναι συναισθηματικές (το μαθαίνω σε παγκόσμια πρώτη…); Ότι οι διανοητικές ταινίες δεν χρειάζεται να κινητοποιήσουν το θεατή τους συναισθηματικά; Αλήθεια, εσύ γενικά «απολαμβάνεις» με το μυαλό σου;
    Όσον αφορά στο στοίχημά σου, θυμάσαι να σου έχω πει πριν τη δω την ταινία, ότι «αναμένω να είναι μαλακία;» Ή μήπως το αντίθετο;
    Επίσης αυτό το «εγώ οφείλω να δοθώ»… Πού ακριβώς να δοθώ; Τι ακριβώς εννοείς; Πώς γίνεται να ΜΗΝ δοθεί ένας θεατής δέκτης στην έκθεσή του σε ένα έργο;
    Τέλος, πρώτη φορά μού λένε ότι «επειδή δε μου αρέσει κάτι, ΦΤΑΙΩ κιόλας». Τύπου με το ζόρι να μου αρέσει; Είναι κάπως σαν υποχρέωση εννοείς;
    Μη χειρότερα ρε Λουκά.
    Ειλικρινά πιστεύω, ότι το «I’m Not There» είναι ένα πομπώδες φιλόδοξο ανακάτεμα ιδεών, ένα αφ’υψηλού άρτζι μπούρτζι με κουλτουριάρικο περίβλημα (κουλτουριάρικο με την θλιβερή έννοια του όρου… αυτή που διώχνει τον κόσμο από τον πολιτισμό). Και πάρα πάρα πολύ κακό. Για μένα πάντα.

    Αγαπητό Κονκλάβιο Νο.2: Και γω αδυνατώ να κατανοήσω τις «πλευρές». Kαι γω με τη δική μου πλευρά είμαι… Είναι αυτό που δεν κατανοεί το Κονκλάβιο Νο.1 και αντίθετα εννοεί να «γκρουπαριστούμε» όλοι υπέρ μιας «intellectualite» την οποία ειλικρινά δεν αναγνωρίζω. Πού ακριβώς ενυπάρχει αυτή και μου διέφυγε στην ταινία; Δεν έχω πρόβλημα κανένα με το να γκρουπαριστώ σε ένα κονκλάβιο, αρκεί να ξέρω περί τίνος και να το αποδέχομαι.

  13. m.hulot said

    κονκλάβιε, θα την ξαναδώ.

  14. κονκλάβιο said

    ευχαριστώ monsieur!

  15. …εμένα ποτέ δεν μου άρεσε ο Dylan;!!
    Το μόνο ενδιαφέρον που θα με έκανε να δω την ταινία (που δεν νομίζω να τη δω) θα ήταν η ερμηνεία της Κέιτ Μπλάνσετ-την θυμάμαι στο «καφές και τσιγάρα» που ήταν σούπερ…!
    Καλημέρες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: