All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for 30 Δεκεμβρίου 2007

Kala-θια και πανέρια…

Posted by gone4sure στο 30 Δεκεμβρίου 2007

mia.jpg

…Και το Rolling Stone δικαίωσε τη φήμη του…
Θυμάστε τότε που είχε δώσει ενάμισυ αστέρι στο «Debut» της Bjork όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει, μην μπορώντας να εννοήσει πώς ένα κορίτσι αρνείται να «ενταχθεί» στο θηλυκό τρόπο ερμηνείας όπως τον αναγνωρίζουν οι Αμερικανοί;
Θυμάστε αργότερα που είχε καταπιεί τη γλώσα του και δεν μπορούσε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα (όταν εννόησε -επιτέλους!- το act της Bjork και αφού είχε συμφωνήσει το σύμπαν για το πρωτοπoριακό value της), δίνοντας τέσσερα αστεράκια στο «Vespertine» ή πρόσφατα στο «Volta«;

Kάτι ανάλογο επαναλαμβάνει τώρα και με τη M.I.A. – ανάποδα όμως… Σπεύδει να την χρίσει «πρωτοπόρα» για να προλάβει μια τυχόν αστοχία του και «τρέχει και δε φτάνει» στο μέλλον. Μόνο που αυτή τη φορά, το προϊόν είναι κούφιο.

Στο τεύχος με την ανασκόπηση της χρονιάς δίνει την πανηγυρική πρωτιά στη M.I.A. και το «Kala» συνοδεία ενός κειμένου που και αυτό, όπως όλα όσα έχουν γραφτεί για δαύτην, δε μας λέει ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΟ ΓΙΑΤΙ αυτός ο δίσκος είναι «απολαυστικός» και ποια είναι η «ψυχαγωγική αξία» του. Αντίθετα δικαιολογεί την πρωτιά της M.I.A. λέγοντάς μας ότι «κανένας μέσα στη χρονιά δεν κατάφερε να συναγωνιστεί την ηχητική φαντασία της«.

Και πού συνίσταται αυτή η ηχητική φαντασία;
Μα φυσικά στο γεγονός ότι οι «εμπνεύσεις της διατρέχουν όλην την υδρόγειο». Δηλαδή hip hop αλά Jungle Brothers και De La Soul (αλήθεια από πού προκύπτει αυτό στο «Kala«; πώς διακρίνεται αυτή η επιρροή;) αλλά με την πολιτική συνείδηση των Public Enemy, όπως μας πληροφορεί. Συν μουσική από την Sri Lanka, Bollywood disco, Pixies, New Order, Clash και Wreckx And Effect (παρακαλώ όποιον διακρίνει τις επιρροές από τους τέσσερις τελευταίους αναφερόμενους να με κατατοπίσει).

Για  την ταμπακιέρα, όμως τσιμουδιά…
Κουβέντα για την αισθητική της M.I.A., κουβέντα για το entertainment value του album, κουβέντα για την καλλιτεχνική αξία αυτού του πράγματος – μόνο fake θαυμασμός για την «ηχητική φαντασία» των επιρροών της που οι μισές δεν υπάρχουν κιόλας.

Δηλαδή, είναι σαν να λέμε ότι αν η Αρετή Κετιμέ (αυτό το κορίτσι με το σαντούρι και το ύποπτα μειλίχιο βλέμμα) πάρει τον Μιχάλη Δ. στην παραγωγή, τον Rick Rubin για ηχολήπτη συν samples από τη Δόμνα Σαμίου και κάτι αλάνια από την Ελασσόνα που κάνουν θόρυβο στο δρόμο, θα έχουμε την καλλιτεχνική πρόταση της χρονιάς, παρότι το πράγμα αυτό δεν έχει πού να απευθυνθεί και η αισθητική του είναι καταστροφική.

Η επιτομή της ηλιθιότητας και του δήθεν!

To Rolling Stone για μια ακόμα φορά παρακολουθεί «αναίσθητα» τα γεγονότα της pop κουλτούρας, τα καταγράφει με ένα γερασμένο, ακαδημαϊκό τρόπο και ξορκίζει ως λανθασμένο κριτήριο το βαθμό fun ενός album… Απλή καταγραφή και παρατήρηση κάνει – χωρίς νεύρο, χωρίς ψυχή, χωρίς «συναισθηματική συμμετοχή». Και όποιος μέσα στη χρονιά κάνει κανέναν θρασύ συνδυασμό, νά ‘σου εξασφαλίζει την πρωτιά…

Αποτέλεσμα;
Δίσκοι όπως το «American Gangster» του Jay-Z ή το «Sound Οf Silver» των LCD Soundsystem να έπονται μέσα στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς του Rolling Stone, ενώ είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ σπουδαιότερα από το «Kala» από όποια πλευρά και να τα αντιμετωπίσει κανείς – πρωτοπορία, εφευρετικότητα, έμπνευση, σύνθεση, παραγωγή…

Η M.I.A. κατάφερε να κερδίσει αυτό το στοίχημα της απάτης, έκανε check στη λίστα της με τα θύματα ακόμα και το κραταιό Rolling Stone. Είτε ως εξωτική γατούλα που τα λέει πιπεράτα (ω! πόσο misfit!) είτε ως avant garde μπουρδολόγα, κατάφερε να απασχολεί…

Μπράβο στο καλό της marketing.

Posted in Music | 9 Σχόλια »