All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for 18 Δεκεμβρίου 2007

No.3. Erik Truffaz. David Gahan. Μικρά Σύμπαντα.

Posted by gone4sure στο 18 Δεκεμβρίου 2007

No.3 Best Album 2007
Erik Truffaz
Arkhangelsk
(Blue Note)
no3best.jpgΤρούφα
Αποκάλυψη για μένα και πραγματικό άνοιγμα σε μέρη απάτητα ως χτες: το album αυτό είναι ίσως το μοναδικό που έχει την ικανότητα να ακούγεται μπροστά σου και πίσω σου ταυτόχρονα. Είναι πρωταγωνιστικό και συνοδευτικό, έχει μυαλό αλλά και ατμόσφαιρα, η τρομπέτα του Truffaz είναι παραστατική, αφηγείται συναρπαστικές ιστορίες και η παρέα των καλεσμένων -από τον Ed Harcourt ως τον Christophe, προσθέτουν το feeling που ίσως δεν είχαν όλα τα pop albums της χρονιάς μαζί (ντάξει, σχεδόν όλα). Είναι στατιστικά, το τρίτο album που άκουσα τις περισσότερες φορές μέσα στη χρονιά (και δε μετράω αυτές που το άκουσα μαζί με άλλον έναν τουλάχιστον άνθρωπο μαζί). Εξαιρετικό, ψηλοκλασάτο, εμπνευσμένο, έξυπνο, street smart – ένας πολιτισμός ολόκληρος βρίσκεται εδώ. Όχι σαν αυτόν της Anne Dudley και του Jaz Coleman που είναι πιο νότιος και μυρίζει άμμο, «μιναρέδες και αναμνήσεις«. Μιλάμε για έναν αντίστοιχο πολιτισμό, πιο βόρειο αλλά το ίδιο συναρπαστικό.

No.3 Worst Album 2007
Davd Gahan
Hourglass
(Mute)
no3worst.jpgΜούφα
Στάχτη και μπούρμπερη… Δεν μπορώ να ακούω αυτή τη φωνή να αναλώνεται σε ένα ανεμομάζωμα από νερόβραστη electronica (που παίρνει μάλιστα τον εαυτό της στα σοβαρά!) με macho περίβλημα (σαν να κρέμεται η τύχη του κόσμου από αυτήν) και ανύπαρκτα, άνοστα, μηδενικά τραγούδια – στα όρια της παρωδίας. Το «Hourglass» του Gahan δε λέει τίποτα απολύτως – μια ηλίθια πόζα είναι, θλιβερή και ματαιόδοξη. Στη μέση, ο ίδιος ο Gahan καμώνεται τον «βασανισμένο» σαν αρχοντοχωριάτης μιας τάχα, πολύ βαθιάς αλήθειας που κουβαλάει. Είμαι σίγουρος ότι βαριόταν στις ηχογραφήσεις λίγο περισσότερο από,τι οι ακροατές του (αυτοί οι περήφανοι electroheads…) βαρέθηκαν τις πρώτες νότες του single «Kingdom«. Αλήθεια, πονάει να το ακούω.

No.3 Snapshot Μικρά Σύμπαντα
Είναι τρομακτικά όμορφο αν το σκεφτείς. Η μουσική, από τότε που έγινε αταξική -από τη δεκαετία του ’90 και δώθε- άρχσε να συσπειρώνεται σε σύνολα γούστων, με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από,τι παλιότερα που την ακούγαμε σύμφωνα με το συγκεκριμένο κοινωνικό στρώμα στο οποίο ανήκαμε… Μεγάλη ιστορία αυτή… Σήμερα η μουσική ακούγεται από μικρά «σύμπαντα» ανθρώπων, τοποθετημένα διαφορετικά στην κοινωνία από,τι παλιότερα, όταν η «κάθετη» διαστρωμάτωση καναλιζάριζε διαφορετικά τα συστήματα επιθυμιών μας.

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές, στάθηκε μια επίσκεψή μου σαββατιάτικη, στο Rock ‘N’ Roll Circus, μετά από τηλεφώνημα του Νίκου («Ήρθε το όγδοο volume του Motown box». «Σε μισή ώρα θα είμαι εκεί» απάντησα, λες και κάποιος θα μετρούσε εις βάρος μου τα λεπτά της ώρας, αν αργούσα…) Στο κατάστημα, όπου τα Σάββατα συσπειρώνονται διάφοροι ανάλογοι «ψυχαναγκαστικοί» τύποι σαν και μένα που έχουν μείζονα προβλήματα στη ζωή τους, όπως το αν το επτάιντσο «Peanut Duck» της Marsha Gee, (ΓΑΜΑΤΟ! ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΟ NORTHERN SOUL ΔΙΑΜΑΝΤΙ AΠΟ ΤΑ 1965) υπάρχει σε αρκετά αντίτυπα για να το αποκτήσουν όλοι, συνάντησα τον φίλτατο loan me a dime από τους back to mono. Φυσικά οι διάλογοι περιστράφηκαν γύρω από τις γνωστές αγωνίες περί της λίστας με τα καλύτερα albums της χρονιάς.

«Είμαστε επτά εμείς» μου είπε και θα ανεβάσουμε τις λίστες μας (ένα top 20 για τον καθένα) τον Ιανουάριο. Εγώ θα βάλω «αυτούς» (δεν αποκαλύπτω για ευνόητους λόγους) στο No.1 μου και μετά θα βάλω αυτούς, αυτούς και κείνους. Θα βάλουμε βέβαια και ξεχωριστές λίστες με τραγούδια και επανεκδόσεις…» 

Κόκκαλο, ο gone4sure: «Μα δεν τους ξέρω ρε γαμώτο αυτούς που μου λες!», απάντησα.

Εκείνη τη στιγμή πετάγεται ο Νίκος και μου λέει -μεταξύ άλλων- «άκου την Beverley Κnight«.
– «Aυτή δεν είναι μια ξενέρωτη soul pop από την Αγγλία που έκανε μια αχρείαστη διασκευή στο «Piece Of My Heart» πέρσι;» λέω εγώ ως ανενημέρωτος…
– «Άκου ρε το δίσκο που έκανε φέτος… Όπως τη βλέπεις στο οπισθόφυλλο, εκεί στη φωτογραφία με το σπίτι αυτό και τους μουσικούς… ε αντίστοιχη μουσική θα ακούσεις μέσα. Είναι ακριβώς αυτό,» μου είπε εύγλωττα χωρίς να χρειαστεί να μπει στον κόπο να μου πει ότι αυτή η φωτογραφία είναι ένα ευθύ συνειρμικό σχήμα για την southern soul αλά Hi Records.

Μικρά σύμπαντα… Το παραπάνω σκηνικό με έμπασε σε ένα ακόμα παράλληλο μικρό σύμπαν μουσικής επικοινωνίας, με διαφορετικά αγαπημένα albums της χρονιάς, όπου η Sharon Jones (δείτε σχετικό post στους επτά back to mono) και η Nicole Willis πρωταγωνιστούν σε αντίθεση με το δικό μου και άλλων τρελλών όπου μπορεί να πρωταγωνιστεί η Polly Harvey, οι National και οι Of Montreal για παράδειγμα. Και η διαπίστωση δεν είναι φυσικά, τα διαφορετικά ονόματα που περιλαβάνονται στις λίστες. Είναι ο διαφορετικός τρόπος (αφετηρίες, βιώματα, αισθητήριο, αντιλήψεις) που κάνει τόσο ξεχωριστά μεταξύ τους και συναρπαστικά αυτά τα μικρά σύμπαντα.

Αν ρωτάτε, ναι, εννοείται ότι «άρπαξα» από τον πάγκο του Νίκου τους «αυτούς» που θα βάλει στο No.1 του, ο loan me a dime αλλά και τους «άλλους» και την Sharon Jones και την Beverley και ένα σκασμό ακόμα albums συν τα box sets που παρήγγειλα. «Ααααα Θα πρέπει να αλλάξεις τη λίστα σου με τα καλύτερα,» μου λέει ο Νίκος. «Τώρα είναι αργά» του λέω. «Αυτά παθαίνει κανείς, αν θέλει να κάνει τις ανασκοπήσεις στις γιορτές για να έχουν και τη φάση του τζερτζελέ μέσα.»

Συγκεντρωτική απεικόνιση της ψηφοφορίας 28 bloggers

Posted in Music | 9 Σχόλια »