All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for 3 Δεκεμβρίου 2007

Νο.18.LCD Soundsystem. Joni Mitchell. Boat Club

Posted by gone4sure στο 3 Δεκεμβρίου 2007

Νο.18 Best Album 2007
LCD Soundsystem
The Sound Of Silver
(DFA)
no18best.jpgDisco infiltrator
O απρόβλεπτος κύριος James Murphy. Ο ήχος της πόλης, κυριολεκτικά. Ο ιδρώτας και η αγωνία. Το punk και η disco. Ο ρυθμός και το ένστικτο. Το club και ο δρόμος. Οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται τις ιδέες τους σαν σχήματα και τα αισθήματά τους σαν χορευτικές φιγούρες. Είναι πολύ πλούσιος ο κόσμος του Murphy. Παίρνει αμπάριζα από την απόλυτη μητρόπολη της υδρογείου και επικοινωνεί μια αισθητική (το κολάζ ενός αεικίνητου μυαλού) που ξεπερνάει τα γεωγραφικά όρια της Νέας Υόρκης και απλώνεται σαν πανδημία παντού. Οι δυνατότητες του ρυθμού και οι ευρηματικές ιδέες στη μουσική του Murphy, αποκτούν μια διάσταση σαν πύλη προς μια νέα διαδρομή αντίληψης … Μοιάζουν με φώτα που τρεμοσβήνουν για ένα πλήθος που δυνητικά, είναι σε θέση να διασκεδάσει και στο Studio 54 και στο Paradise Garage, ακούγοντας και στα δύο μέρη, κομμάτια σαν αυτό των Was Not Was. Οι LCD Soundsystem ακούγονται σαν ευφυής, προηγμένη εξέλιξή τους.

No.18 Worst Album 2007
Joni Mitchell
Shine
(Hear Music)
no18worst.jpgShine on her lazy diamond
Το εντεχνίζον κλίμα του «Shine» απλώνεται σαν εφιάλτης, όταν οι λεπτομερώς κεντημένες ενορχηστρώσεις του γεμίσουν το χώρο… Μια ηλικιωμένη αρνείται να συμβιβαστεί με την άχαρη, στεγνή και μπαγιάτικη «γοητεία» μιας εμμηνόπαυσης που πεισματικά δε λέει να αποτραβηχτεί από το ενεργό προσκήνιο. Ποτέ δεν κατάλαβα ιδιαίτερα την εμμονή μιας μερίδας ανθρώπων με την μίρλα που ανέκαθεν ηχογραφούσε η Joni Mitchell (στα 70’s είναι αλήθεια, περισσότερο πετυχημένα) ασχολούμενη με τις συνέπειες, άμεσες ή έμμεσες των ερωτικών λειτουργιών των γεννητικών οργάνων της, ντυμένες με φιλοσοφικά άλλοθι και ετοιμόροπα κλισέ.  Το «Shine» όμως παραείναι tuneless, ανύπαρκτο ως «θέση» σήμερα, με αυτόν τον βασανιστικό μηρυκασμό των light jazzy ηδονών, τάχα μου. Και η ίδια στην κορυφή , ως ξινή αρχοντοκυράτσα που κρατιέται απο τα μαλλιά της προκειμένου να μη βγει από τη σκηνή… Από κάτι μαλλιά άσπρα και σκληρά σαν καραβόσκοινα που η ίδια θέλει να «βλέπει» ακόμα ως ξανθά και απαλά… Η παραμύθα είναι θλιβερή και επιτέλους ας σταματήσει αυτό το «βαλσάκι»με τα σώψυχα ως ψυχαναγκαστικά άλλοθι… Είναι αυτό που θες να φωνάξεις δυνατά και θρασύτατα: μα καλά, δε βαριέται ποτέ, χρόνια τώρα το απαράλλαχτο μπίρι μπίρι;

No.18 Snapshot 2007
Οι Boat Club. Μα τι έκπληξη φοβερή, τι υπέροχο ντουεντάκι, τι σκηνή έχουν εκεί πάνω στο Gothenburg, τι ωραία να ξαναπιστεύεις στην ελαφρότητα που έχεις χάσει και να τη θαυμάζεις, να την χαίρεσαι και να τη μεταδίδεις σα γρίππη. Δεν την έχεις χάσει την ελαφρότητά σου, μην είσαι χαζός. Αν ψαχτείς κάπου πάνω σου θα είναι – έτσι νόμιζα και γω σε ένα μεγάλο μέρος του 2007 αλλά μια λάθος ιδέα μου ήταν τελικά: ερχονται κάποια νύχτα, οι Boat Club, σου τραβάνε το γιακά και σου λένε, «κοίτα να δεις πώς έχουν τα πράγματα, ανόητε σοβαροφανή τύπε. Η ουσία είναι…»

Posted in Music | 14 Σχόλια »