All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for 1 Δεκεμβρίου 2007

No.20. Tracey Thorn. Travis. Εφαρμοσμένος Σουρεαλισμός.

Posted by gone4sure στο 1 Δεκεμβρίου 2007

Νο.20 Best Album 2007
Tracey Thorn
Out Of The Woods
(Virgin)

no20best.jpgTracey in her room
Την αγαπώ την Tracey – ακόμα και στις λίγες «κοιλιές»  που έκαναν στη δισκογραφία τους οι Everything But The Girl, η φωνή της φάνταζε πάντα σαν ένα καθησυχαστικό διάλλειμα… Ακούστε από το πρώτο της album «A Distant Shore» του 1982, στο «Plain Sailing« πώς διαχειριζόταν αυτό το ιδιόμορφο μέταλλο στη φωνή της σε μια απλή -απλούστατη- μελωδία που τότε όλο ενθουσιασμό ονόμαζαν «εναλλακτική» και ένιωθαν τη διαφορετικότητα βαθιά μέσα τους.  Πέρασαν είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια… Μυρωδιά από δρόμο, έμφαση στην απλότητα και με ένα μπλαζέ χρώμα στην ερμηνεία όπως όλες οι τραγουδίστριες ολκής της εποχής εκείνης (από την Liz Fraser μέχρι την Siouxsie)… Σήμερα με βοήθεια από φίλους της τής μοντέρνας αστικής electronica γράφει τραγούδια ίδιας συναισθηματικής βαρύτητας, ακούγεται το ίδιο αυθεντική και συναρπαστική και «πιστεύει» ακόμα στα tunes. Σεβασμό σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές καλλιτέχνιδες της αγγλικής σκηνής που μπορεί και θέλει, ακόμα, να βγάζει τίμια δισκάκια που ακούγονται ολόκληρα – από την αρχή ως το τέλος.

Νο.20 Worst Αlbum 2007
Travis
The Boy With No Name
(Sony BMG)
no20worst.jpgTravis have left the building
Βαρετός μέχρι θανάτου, αυτός ο δίσκος είναι ίσως σημείο αναφοράς για το πώς ένα ευάκουστο background μπορεί να σε απασχολεί για πάνω από μία ώρα και να σου γανώνει το αυτί με διάφορα «ζεστούλικα» τίποτα και άλλα «γουστόζικα» καθόλου. Ο Fran Healy πρέπει να είναι ο μόνος, ίσως, τραγουδιστής που καταφέρνει να ακουστεί ακόμα πιο κούφιος και από τον τελευταίο κλώνο του Chris Martin… Επιπλέον προσποιείται τον smart, τον cool και κυρίως τον «τύπο που πίσω από το ευαίσθητο, μελωδικό προσωπείο κρύβει έναν ζόρικο μπαγάσα με εύγλωττο γελάκι». Έλεος με τη μπαναλαρία… Αλήθεια, το «Boy With No Name» (τίτλος που διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας ως παραβολή για το ανώνυμο απλό καθημερινό boy next door) είναι η πλήξη μελοποιημένη και πρέπει να κατέχει το ρεκόρ (σε album των 00’s), του δίσκου με το ανύπαρκτο, παραμικρό highlight. Εύγε… το προσπάθησαν, προφανώς, σθεναρά.

Νο.20 Snapshot 2007
Η χρονιά του Εφαρμοσμένου Σουρεαλισμού. Αφιερώνω αυτή την εικοστή θέση στην εκλογικευμένη παράνοια (ή στην παρανοϊκή λογική – όπως θέλετε, πείτε το) που έζησα σε επαγγελματικό επίπεδο, σαν παρένθεση κάπου εκεί στις αρχές της χρονιάς. Ευτυχώς τέλειωσε. Βέβαια, στην επόμενη περίοδο του πολύμηνου στοχασμού στον οποίο μπήκα, διαπίστωσα με διάφορες αφορμές ότι… ο εφαρμοσμένος σουρεαλισμός δεν ήταν μόνο δικό μου «προνόμιο». Υπάρχει πανωλούθε τριγύρω μας (π.χ. ανοίξτε την τηλεόραση οποιαδήποτε ώρα της μέρας  ή δοκιμάστε να εξυπηρετηθείτε ανεμπόδιστα σε δημόσια υπηρεσία ή προσπαθήστε να βρείτε ένα πρακτικό νόημα στην Ελλάδα για μυθικές έννοιες όπως αξιοκρατία, κανονικότητα, ισορροπία κ.λπ.) Αν μη τι άλλο γέλασα. Μέχρι δακρύων…

Posted in Music | 27 Σχόλια »