All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for Νοέμβριος 2007

22 λίστες με albums του 2007 TBC / Δεν ξέρεις καν το συμφέρον σου…

Posted by gone4sure στο 24 Νοεμβρίου 2007

Ο δεκάλογος του αποφασισμένου να ψηφίσει, μπλογκοφυλόφιλου στην υπερλίστα των albums του 2007. 

santaclaus1.jpgdana.jpg
                                                                  Η Dana Valery στο swingin’ London

22 Bloggerpirko
Dustroad
Tranzistorer

Zelig- Homo Ludens
Mouxlaloulouda
M.Hulot
Έντεκα
Schottkey
Gizmo
No Heathen
Mixalis E.
Cartoon Dandy
Stratos
Elafini (η μόνη γυναίκα στη λίστα!)
The Big Music
Another Day Full Of Dread
Lkrory21
t-drom
g-sus
H20
depecher
A Driver Under Influence
Δηλωθείτε μέχρι 30 Νοέμβρη
________________________________________________________

simongarfunkel.jpg

Λύσσαξε ο depecher  έπαθε μια εμμονή σε μηνύματα και μου τα είπε και live με ποτά: («Θα ΠΑΘΕΙΣ ΠΛΑΚΑ. Είναι γαμάτο σου λέω! Το ακούω διακόσιες φορές κάθε μέρα!»). Όταν το 1967 η Dana Valery τραγουδούσε το «You Don’t Know Where Your Interest Lies», δεν περίμενε ποτέ ότι τριάντα χρόνια μετά, η northern soul θα έπαιρνε διαστάσεις μυθικής υστερίας, ούτε ότι το single της θα έπαιρνε τη θέση του στα λαμπερά σαρανταπεντάρια της εποχής που ταρακουνούσαν την πίστα του Wigan Casino, για να το ανακαλύπτουν κάτι τρελλοί Vikings σαν τον depecher και να πέφτουν τ’ ανάσκελα. Η Dana Valery τραγουδάει με τσαγανό Μαινάδας, θυμωμένη σχεδόν και με βροντώδη φωνή, το τραγούδι που οι Simon & Garfunkel, την ίδια χρονιά έβαζαν ως b-side στο single τους «Old Friends» από το album «Bookends»… Η παραγωγή στην εκτέλεση της Valery είναι του Charlie Callelo, ενός απίθανου τύπου που έγραψε ιστορία ηχογραφώντας το beat της εποχής -και φυλακίζοντάς το σε μερικά από τα πιο crunchy 45’s της norhern soul εποχής- ενώ συνέχισε να διαπρέπει και στην disco των 70’s – απόλυτα φυσική συνέχεια των 4/4 του ρυθμού που σκάρωσε η Motown…

Posted in Music | 6 Σχόλια »

22 bloggers ακονίζουν τα μαχαίρια τους / Το κλειδί.

Posted by gone4sure στο 23 Νοεμβρίου 2007

Ο δεκάλογος του αποφασισμένου να ψηφίσει, μπλογκοφυλόφιλου στην υπερλίστα των albums του 2007. 

santaclaus1.jpgmelanie.jpg
                                                        H Μelanie άναυδη, προσπαθεί να κατανοήσει 
                                                            
τη θεωρία της Tara King. Από την αμηχανία της, 
                             χαμογελάει στον Αη Βασίλη.
  
Twenty Two is the magic number
Dustroad
Tranzistorer

Zelig- Homo Ludens
Mouxlaloulouda
M.Hulot
Έντεκα
Schottkey
Gizmo
No Heathen
Mixalis E.
Cartoon Dandy
Stratos
Elafini (η μόνη γυναίκα στη λίστα!)
The Big Music
Another Day Full Of Dread
Lkrory21
t-drom
g-sus
H20
depecher
A Driver Under Influence
Δηλωθείτε μέχρι 30 Νοέμβρη
__________________________________________
tkth.jpg

Γεύση από το Muzine #2Οι Tara King Theory διασκευάζουν το «Brand New Key» που το 1971 έφτασε στο Νο.1 του αμερικανικού και το 1972 στο No.4 του βρετανικού chart. Είναι από τα τραγούδια που υπάρχουν στο «συλλογικό υποσυνείδητο»… Το 1988 συμπεριλήφθηκε στο soundtrack του «Boogie Nights»… Οι αδελφές Cecile και Beatrice Morel – Journel το πάνε εκεί που… θέλετε.

Posted in Music | 5 Σχόλια »

Votin countdown’: 8 μέρες. 21 bloggers. 20 albums. 1 χρονιά. / Ικέτεψε, Κλέψε ή Δανείσου

Posted by gone4sure στο 22 Νοεμβρίου 2007

Ο δεκάλογος του αποφασισμένου να ψηφίσει, μπλογκοφυλόφιλου στην υπερλίστα των albums του 2007. 

santaclaus1.jpgnewseekers.jpg

                                                               Οι New Seekers πανευτυχείς με την τιμή του Pete…

Τώρα αν σας πω ότι έχω και μια αγωνία;
Dustroad
Tranzistorer

Zelig- Homo Ludens
Mouxlaloulouda

M.Hulot
Έντεκα
Schottkey
Gizmo
No Heathen
Mixalis E.
Cartoon Dandy
Stratos
Elafini (η πρώτη γυναίκα στη λίστα!)
The Big Music
Another Day Full Of Dread
Lkrory21
t-drom
g-sus
H20
depecher
Δηλωθείτε μέχρι 30 Νοέμβρη
_____________________________________________________

babyshambles.jpg

Είναι πραγματικά ειρωνία… Το 1971 οι New Seekers έρχονταν δεύτεροι στο διαγωνισμό της Eurovision για την Αγγλία με το «Beg, Steal Or Borrow», χάνονας από την Βίκυ Λέανδρος (…) που ήρθε συντριπτικά πρώτη με το «Apres Toi» για το Λουξεμβούργο. Τριάντα πέντε χρόνια μετά, ο Pete Doherty διασκεύασε την επιτυχία των New Seekers (No.2 τότε στα βρετανικά charts) στο «Blinding» ep, λίγο πριν κυκλοφορήσει το δεύτερο νερόβραστο album των Babyshambles. Έτσι, ένα σύμβολο της glam pop συμβατικότητας της εποχής γίνεται ένα ειρωνικό street rock άλλοθι για το πιο κακομεταχειρισμένο αλάνι της εποχής -και μάλιστα με ένα κιθαριστικό riff που παραπέμπει σχεδόν άμεσα στο «This Charming Man» των Smiths… Aρχικά τον συμπαθούσα τον Pete Doherty στους Libertines (των οποίων ένα ηλίθιο Best Of εμφανίστηκε στην αγορά), μετά τον αντιπάθησα στους Babyshambles -παρατρέκλιζε για να πάρω στα σοβαρά το χαβαλέ του- και τώρα απλά τον λυπάμαι που νιώθει να βολεύεται στους κορπορατισμούς και στις χλιδές με τις δάφες που του έστρωσαν οι Άγγλοι γιατί έχουν ανάγκη να βρουν νέο ήρωα να μνημονεύουν στις pubs μετά την μαλάκυνση του Liam Gallagher.  Όταν ο Pete συνέλθει από το hangover θα είναι απαρηγόρητος…

Posted in Music | 5 Σχόλια »

21 (βιδαριστή!) για το top 20 των albums του 2007 / Ο Σουφιανός δίπλα στο δέντρο.

Posted by gone4sure στο 21 Νοεμβρίου 2007

Ο δεκάλογος του αποφασισμένου να ψηφίσει, μπλογκοφυλόφιλου στην υπερλίστα των albums του 2007. 

santaclaus1.jpgsufjanpeace.jpg

Top 21 bloggers για το top 20 των albums του 2007. And counting… 

Dustroad
Tranzistorer

Zelig- Homo Ludens
Mouxlaloulouda

M.Hulot
Έντεκα
Schottkey
Gizmo
No Heathen
Mixalis E.
Cartoon Dandy
Stratos
Elafini (η πρώτη γυναίκα στη λίστα!)
The Big Music
Another Day Full Of Dread
Lkrory21
t-drom
g-sus
H20
depecher
Δηλωθείτε μέχρι 30 Νοέμβρη
______________________________________________

santasufjan.jpg 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το αγόρι έχει φάει πετριά και μάλιστα από μικρό σε ηλικία – ο Sufjan Stevens μπορεί άνετα να σου κάψει τον εγκέφαλο -κάτι γύρω από το act του έχει μια χροια «πειραγμένου», μια τα επικά concepts του να φτιάξει albums για όλες τις πολιτείες της Αμερικής, μια τα εξαπλά χριστουγεννιάτια boxes, μια τα shows του που μοιάζουν με state of the art παραληρήματα, έχει καταφέρει να κάνει κάτι λοξούς (μεταξύ των οποίων και μένα) να τον αγαπήσουν με μια γκριμάτσα συνοφρυωμένης απορίας. Οι συγκρίσεις με αυτόν τον αντιπαθητικό τον Rufus Wainwright (love to hate him, ειδικά όσο περισσότεροι φίλοι δηλώνουν την αγάπη τους στο psuedo coolshit του) έρχονται αβίαστες για μια ακόμα φορά. Ο Sufjan έχει μια αυθεντική τρέλα (όχι κοιτάξτε αυτό το βλέμμα στη φωτο – νομίζεις ότι στο επόμενο πλάνο θα αφήσει τον Αη Βασίλη και θα πιάσει τον μπαλτά), ένα χάσιμο που μεταφράζει σε ευοίωνες και περιπετειώδεις μουσικές, μια παιδικότητα στη φωνή που δεν μπορεί να κρύψει την αθωότητά του (σε σημείο οριακά ύποπτο). Naive κίνητρα – σπουδαία αποτέλέσματα. Ακούστε ας πούμε πώς μέσα στο χριστουγεννιάτικο παραλήρημά του, μεταμορφώνει σε… progressive rock, μια γιορτινή φαντασίωση – Get Behind Me Santa!

Posted in Music | 7 Σχόλια »

Bloggers – Voters for the Albums of 2007: 19 up to now. / 33 Επαναστάσεις Το Λεπτό

Posted by gone4sure στο 20 Νοεμβρίου 2007

Ο δεκάλογος του αποφασισμένου να ψηφίσει, μπλογκοφυλόφιλου στην υπερλίστα των albums του 2007. 

santaclaus1.jpg

Ως τώρα στο πυρετό του top 20, αναμοχλεύοντας κυκλοφορίες, σβήνοντας πιθανά entries και γράφοντας κάτι καινούρια με ρουσφέτι από φίλους, ανακαλώντας δισκάκια και μορφάζοντας με χαρά ή με χαιρεκακία, οι:

Dustroad
Tranzistorer

Zelig- Homo Ludens
Mouxlaloulouda

M.Hulot
Έντεκα
Schottkey
Gizmo
No Heathen
Mixalis E.
Cartoon Dandy
Stratos
Elafini (η πρώτη γυναίκα στη λίστα!)
The Big Music
Another Day Full Of Dread
Lkrory21
t-drom
g-sus
Δηλωθείτε μέχρι 30 Νοέμβρη
____________________________________________________

marxman.jpg
Lord take me where i lie.
Don’t let my children die

Η Δευτέρα δεν είναι μια «κανονική» μέρα. (Discuss: ποια είναι;) Έχει μια υστερία σχεδόν σαδιστική μετά τους πεσμένους ρυθμούς του Σαββατοκύριακου: τα τηλέφωνα χτυπάνε σαν να μην υπάρχει αύριο από διάφορους τύπους που νομίζεις ότι όλο το weekend φόρτωναν με ενέργεια για να την βγάλουν όλη μαζί σε ένα τηλεφώνημα, ξεκινώντας τη συνομιλία τους με κάτι ατάκες όπως:
«το δουλέψαμε λίγο με την ομάδα και…»
«εκτίμησα, με δεδομένους τους περιορισμούς ότι…»
«μετα την συνάντηση, τα αποτελέσματα ίσως…» και
«το κόστος δεν είναι τρομερό, άμα το βάλεις κάτω…»

Είναι, ρε φίλε. Είναι τρομερό το γαμημένο το κόστος. Με την φρεσκάδα του ξεκούραστου (παραδέξου, δεν είσαι αλλά για κάποιο λόγο τον παριστάνεις και χαίρεσαι που νομίζεις ότι «περνάει» αυτή η άνεση σε μένα που συγκριτικά «βγαίνω» μουντρούχος και λέω μόνο τα απαραίτητα και τα βασικά…) μου κάνεις δευτεριάτικα τον Ταρζάν ενώ όλοι ξέρουμε ότι το σκοινί δεν κρέμεται στο επόμενο δέντρο για να πιαστείς. Δεν το έχεις μάθει τόσα χρόνια, στην ίδια «εργονομική» καρέκλα του «λειτουργικού» γραφείου σου; Κάθε μέρα ζεις την ίδια μέρα της Μαρμότας. Αλλά γειωμένη. Χωρίς την φάτσα του Bill Murray. Κάθε μέρα τρως τα μούτρα σου. Που δεν μοιάζουν με του Bill Murray…

Η δική μου μαρμότα μεταφράζεται σε θλίψη ματαιότητας. Και αυτή, σχεδόν πάντα, συνεπάγεται νοσταλγία. Οι μνήμες είναι η καβάτζα της δυσκολίας. Όποτε τα πράγματα είναι σκούρα, η απόδραση φωνάζει «ανάμνηση». Αυτή δεν μπορεί να στα φέρει «σκούρα», όσο μαύρη και αν είναι από τη φύση της. Όταν δε, είναι και σε πιο ξανοιγμένο χρώμα, τότε είναι σωτήρια. Αρχίζει και μοιάζει με τον ανακουφισμένο Bill Murray όταν καταφέρει να βγει από την παγίδα της μέρας της μαρμότας. Αυτό το τραγούδι είναι το πρώτο που μπήκε στο cd player μου. Δεν σας νιάζει αλλά αλήθεια νιάζει εμένα. Θυμάμαι το πλαστικό jewel case να στέκεται μόνο του αμήχανο ανάμεσα σε κάτι ντάνες βινύλια και να προσπαθεί να οικειοποιηθεί το χώρο τριγύρω -όπως και γω προπαθούσα να οικειοποιηθώ την άχαρη στιλπνή επιφάνειά του. Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά… Σύντομα, το «33 Revolutions Per Minute» πήρε τη θέση του στο ράφι και σχεδόν αμέσως σταμάτησε να είναι μόνο του. Παρέμεινε μοναδικό αλλά όχι μόνο του. Ακόμα, όταν τρελαίνομαι με τους δευτεριάτικους τύπους που βουτάνε στην ιλιγγιώδη δραστηριότητα, εγώ λουφάζω στο beat της εισαγωγής κι από κει καβάλα στο ειρωνικό, βουκολικό tin whistle του James McNally, σκύβω το κεφάλι στη σοβαρότητα του Oisin, του Phrase και του Hollis. Eίναι πειθαρχημένοι, εμβατηριακοί, συχνά ζοφεροί και αγέλαστοι – έχουν ένα flow που συντονίζεται σαν στρατιωτικές μπότες στο προαύλιο και εμφανίζουν την Sinead στο ρεφρέν -απεγνωσμένη σκλάβα- να αφήνει αυτό τον σπαραξικάρδιο λυγμό που σου κάνει την καρδιά τριάντα τρία κομμάτια – όσες και οι επαναστάσεις τους.
Κοίτα να δεις τώρα που μου σηκώθηκε η τρίχα και νιώθω τους καβλωμένους δευτεριάτικους τύπους σαν θύματα του δουλεμπόριου που ακόμα υπάρχει – μην παραμυθιαζόμαστε. Υπάρχει μέσα στο pc game στο οποίο ζούμε όλοι.

Posted in Music | 5 Σχόλια »