All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for 13 Νοεμβρίου 2007

Αν γίνεις ο σωματοφύλακάς μου, θα γίνω ο, για πολλά χρόνια, χαμένος σου φίλος

Posted by gone4sure στο 13 Νοεμβρίου 2007

jens_lekman.jpg

Υπάρχει κάτι το ανατριχιαστικά ουσιαστικό γύρω από την καλλιτεχνική ύπαρξη του Jens Lekman. Δεν είναι μόνο οι δύο δίσκοι του που σε κάνουν να απορείς γα το πώς επιμένει και υπάρχει σε αυτό το τοπίο της σύγχρονης μουσικής επικαιρότητας, τη στιγμή που ξέρουμε όλοι ότι όσα πρεσβεύει έχουν ξεπεραστεί από τη βιομηχανία ως ρομαντικά και ντεμοντέ αναχρονιστικά πράγματα. Δεν είναι το ότι φτιάχνει την καλύτερη pop από την croonin’ πλευρά της -έχει ήδη αφήσει πίσω του το μελό του Jay Jay Johansson (που μάλλον το έχασε το παιχνίδι) και ήδη αναδεικνύεται σπουδαιότερος και από τον Gonzalez και από τον Rufus Wainwright (επιτρέψτε μου να γίνω έξαλλος με αυτόν τον κάλπη τύπο, σε άλλο post…) και απ’ όλους τους επίδοξους τύπους του acid freak folk που κρουνερίζουν αλλά δεν το ΄χουν καθόλου.
Ο λόγος που ο Jens Lekman είναι σπουδαίος έχει να κάνει με όλα αυτά που κάνουν το «Night Falls Over Kortedala» ένα καταπληκτικό φετινό album αλλά και κάτι παραπάνω: ο Lekman δίνει με την ύπαρξή του, το απαραίτητο άλλοθι για να ανασάνει το bedsit drama της γενιάς του. Δίνει φωνή, χρώμα και ατμόσφαιρα στους αφανείς (λόγω περιφρόνησης; διαφορετικότητας; φόβου; ενοχών; – Ποιος νιάζεται;). Γίνεται ένα role model για τους μοναχικούς που παίρνουν εκδίκηση μόνο και μόνο με την  παρουσία του ως δανδής. Ο Jens Lekman είναι σπουδαίος διότι η φωνή του δεν είναι macho, τα τραγούδια του δεν στάζουν τεστοστερόνη και αρνείται να αποδεχτεί ένα προφανές σεξουαλικό πλαίσιο.
Το αιώνιο και πάντα πετυχημένο συστατικό του gender bender;
Όχι ακριβώς.
Ο Lekman δεν παίζει με το marketing της αμφιφυλίας. Γενικά ο Lekman δεν παίζει. Είναι ειλικρινέστερος από όλο το punk, το hip hop και τους ποιητές του δρόμου. Δεν τον νιάζει το credit του do it yourself (λες και ανακαλύπτουμε τον τροχό κάθε φορά, που κάποιος τα κάνει όλα μόνος του και γαμάτα), δεν έχει στο νου του την αποδοχή των ζηλωτών του alternative bullshit. Είναι καλιτέχνης ικανός και τραγουδιστής εξαίρετος. Δεν έχει ανάγκη να πείσει για κάτι διότι είναι απασχολημένος με το να «είναι».
Στις 29 Οκτώβρη έδωσε μια συναυλία στο Paradise της Βοστώνης και διασκεύασε το «You Can Call Me Al» του Paul Simon. To τραγούδησε με το μέλι του crooner («είδε» το τραγούδι στην πραγματικά συναισθηματική διάστασή του) και όχι με τη χαριτωμένη σπιρτάδα του συνθέτη του. Ο Lekman δεν μας θέλει -προς τιμήν του- ξελιγωμένους στα γέλια – μας θέλει ευδαίμονες, εστιασμένους και sharp.

Posted in Human, Music | 3 Σχόλια »