All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Γαμώ τη λυγμολαλιά μου, μέσα…

Posted by gone4sure στο 11 Νοεμβρίου 2007

james-young.jpg

To καλό αυτής της εποχής εκτός από το τρελό άγχος και την αγωνία των επερχόμενων γιορτών (απειλούν τα ζαχαρωτά, επιτίθενται τα στερεότυπα της χαράς και σε τσακίζει η ευδαιμονία της τεχνητής ανεμελιάς…) είναι τα moodswings του καιρού: βρέχει και λυσομανάνε οι αέρηδες και την επόμενη στιγμή βγαίνουν κάτι ήλιοι σαν το κεφάλι μου και παριστάνουν την άνοιξη. Τη μία σηκώνεσαι με κρύο και αντιλαμβάνεσαι πικρά την πολυτιμότητα του παπλώματος που αποχωρίζεσαι και την άλλη κάνει τέτοιες γλύκες στην ατμόσφαιρα που νομίζεις ότι θα πας στην παραλία για ψάρια… Μου αρέσει αυτή η αντάρα. Έχει μια περιπέτεια… Μου αρέσει επίσης που σου δίνει τη δυνατότητα να απολαύσεις αυτό το προ δεκαπενταετίας διαμάντι σαν soundtrack της πλοκής. Βγήκε στην Creation αλλά κανένας δεν του έδωσε σημασία – όλοι τότε είχαν το νου στους Ride και τους Pimal Scream, τους λαμπερούς labelmates του. Καμία σχέση με αυτό που έχετε στο μυαλό σας ως τυπικό της Creation…
Ακούστε το όταν κοιτάτε έξω από το παράθυρο τη βροχή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: