All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for 25 Οκτωβρίου 2007

Τρία κορίτσια

Posted by gone4sure στο 25 Οκτωβρίου 2007

jackiedeshannon.jpgaprilyoung.jpgtwiggy.jpg

Η πρώτη είναι η Jackie DeShannon. Για όσους δεν το ξέρουν είναι αυτή που έχει γράψει το «Bette Davis’ Eyes» που έκανε hit η Kim Carnes το 1981. Ήταν μια τραγουδοποιός σε δύσκολες εποχές για κορίτσια που έγραφαν το υλικό τους εκτός αν ανήκαν σε ένα από τα «εργοστάσια» παραγωγής επιτυχιών του Brill Building (όπως η Cynthia Weil και η Carole King…). H Jackie De Shannon ήταν μια απίστευτα όμορφη κοπέλα στα 60’s (πραγματικό της όνομα, το Sharon Lee Myers) κι έγραψε τραγούδια που τα ερμήνευσε η Brenda Lee, οι Searchers και οι Fleetwoods μετξύ άλλων. Χαρισματική τραγουδίστρια και ηθοποιός σε εφηβικές ταινίες λόγω εκρηκτικού physique -ήταν δύσκολο να βγάλεις την εξυπνάδα από το βλέμμα της όπως βλέπετε στην πρώτη φωτο… Ανάμεσα στους θαυμαστές της ήταν ο Eddie Cochran, οι Byrds και οι Beatles που το 1964 την κάλεσαν να παίζει στην περιοδεία τους στην Αγγλία (με 26 συναυλίες). Εκεί στην Αγγλία η Jackie γνώρισε τον κιθαρίστα των Led Zeppelin, Jimmy Page, έπεσε ξερή, ερωτεύτηκε σαν τρελή, έγραψαν μαζί μια επιτυχία για τη Marianne Faithful («Come And Stay With Me», του 1964) και ηχογράφησαν και κάτι δοκιμαστικά που δεν βγήκαν ποτέ στην επιφάνεια… Το «Dream Boy» που μπορείτε να κατεβάσετε εδώ, είδε το φως της μέρας μόλις το 1994 παρότι γράφτηκε το 1964 – φαίνεται ο έρωτάς της για τον Jimmy σε αυτό…

Η δεύτερη είναι η April Young, που ποτέ δεν κατάφερε να φτάσει σε ένα επίπεδο δημοσιότητας για να της επιτρέψει να βγει από το μαγικό κόσμο του μαζικού girl sound των 60’s. Η April Young δεν είχε αστέρι (είχε όμως αισθησιακή φωνή και στιλ) γιατί παρότι οι συνθήκες της καριέρας της φώναζαν για «επιτυχία» δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον αριθμό των μόλις τεσσάρων singles στην Columbia και την πρόσκαιρη φήμη της στην πατρίδα της Philadelphia. Σύζυγος του λαμπερού παραγωγού Jerry Ross, η April (πραγματικό όνομά της το Janice Friedman) τραγούδησε τα εκλεκτά κομμάτια των συνθετών – φίλων του άντρα της (Kenny Gamble, Vinnie Poncia, Tony Powers κ.λπ.) μεταξύ των οποίων και το «Steady Boyfriend» που μπορείτε να κατεβάσετε εδώ – και αυτό από το 1964.

Η τρίτη είναι η Twiggy η γνωστή εμβληματική μορφή των 60’s – σύμβολο των ανορεκτικών μοντέλων, που κέρδισε το παρατσούκλι της από ένα αγόρι που όταν την είδε, φρίκαρε με τα πόδια της – σαν καλαμάκια. Το αγορίστικο πρόσωπό της και τα ελαφίσια μάτια της ήταν αυτά που την έκαναν να κερδίσει τον τίτλο «Πρόσωπο του 1966» και να γίνει το πρώτο παγκόσμιο supermodel. H υστερία με τη βιομηχανία των Twiggy gadgets επισκίασε τα δύο singles που ηχογράφησε στην Ember το 1967, ως διεθνής διασημότητα. Το ένα ήταν το «Beautiful Dreams» και το άλλο, το «When I Think Of You» που μπορείτε να κατεβάσετε εδώ.

Posted in Music | Leave a Comment »

Απέριττα και αυστηρά

Posted by gone4sure στο 25 Οκτωβρίου 2007

  joanne.jpgphil.jpgsuzanne.jpg

Νοστάλγησα το «Gattaca» σαν να το είχα ζήσει σήμερα. Αποφάσισα ότι το αμερικανικό cool -τις Τετάρτες ιδιαίτερα- δε μου πάει καθόλου, η τετραγωνισμένη λογική της πραγματικότητας είναι κάτι που με αφήνει παντελώς αδιάφορο, όταν συνοδεύεται από το χυμαδιό των κυνικών. Όταν όμως είναι σαν πυρήνας της στιλπνής επιφάνειας ενός λογικού «οικοδομήματος», νιώθω οικεία και κανονικά.
Σήμερα αισθανόμουνα σαν instrumental και συγκεκριμένα όπως αυτό εδώ, ίσως το πιο σουρεαλιστικά τιτλοφορημένο «οργανικό» θέμα -που θα έλεγαν και οι παλιοί μουσικοκριτικοί- χωρίς λόγια και συναισθηματικές παρεμβολές. Μόνο ένα πειθαρχημένο electro με τετραγωνισμένες τις γωνίες του ρυθμού -λιτά, αυστηρά και απέριτα- και υπαινικτική τη μελωδία να παραμθιάζεται ότι τις στρογγυλεύει.
Δεν τις στρογγυλεύει ποτέ.
Η πηγή του τίτλου του και η σχέση του με την φύση του κομματιού, αναζητείται ακόμα: «John Cleese; Is He Funny?» Μάλλον όμως πρόκειται για ένα «εσωτερικό» αστειάκι της Joanne, του Phil και της Suzanne. Ένα εσωτερικό αστείο που μάλλον κανένας από τους εμπνευστές του δεν ήξερε ότι θα καταλήξει γιγαντωμένο στο δικό μου κεφάλι, μια σπαζοκεφαλιά που κρατάει πάνω από δέκα χρόνια τώρα. Αυτό το κομμάτι με αυτό τον τίτλο… Δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Έχω ακόμα το δέος που ένιωσα από την πρώτη στιγμή που το άκουσα και διάβασα τον τίτλο στο tracklist.

Posted in Human | 4 Σχόλια »