All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

  • Tweetin’ All Gone Away

Archive for 23 Οκτωβρίου 2007

Είναι το «Unforgettable Fire» των U2 ένα από τα χειρότερα albums όλων των εποχών;

Posted by gone4sure στο 23 Οκτωβρίου 2007

worstalbums.jpgu2unforgettablefire.jpg

Με υπότιτλο “A Fan’s Guide Τo The Stuff You Love To Hate”, οι Jimmy Gutterman και Οwen O’ Donnell προσφέρουν στο βιβλίο τους “The Worst Records Of All Time” αυτά που υπόσχονται: εμπνευσμένα κείμενα σχετικά με τα 50 χειρότερα singles, τα 50 χειρότερα albums και τους 50 χειρότερους rock ‘n’ rollers όλων των εποχών βασισμένοι σε κριτήρια που δύσκολα αμφισβητείς, ακόμα και αν στο στόχαστρό τους πέφτουν πολύ αγαπημένα σου albums (“Goodbye Cruel World” του Elvis Costello), άλλοι προφανώς κακοί δίσκοι (“Knee Deep In The Hoopla” των Starship, “Tarkus” των Emerson, Lake & Palmer) ή  albums “ιερών ονομάτων” (Bob Dylan, Doors, Queen, Jethro Tull, Byrds, Crosby, Stills & Nash…) Οι δύο συγγραφείς έχουν πραγματικά πολύ χιούμορ – δεν τους αντιστέκεσαι εύκολα. Για την ιστορία (και για να προλάβω τους σκεπτικιστές που θα τους θεωρήσουν δύο ακόμα κακιασμένους μουσικοκριτικούς) αναφέρω ότι οι ίδιοι συγγραφείς έχουν γράψει και το αντίστοιχο βιβλίο “The Best Rock ‘n‘ Roll Records Of All Time“ (αμφότερα τα βιβλία, εκδόσεων Citadel Press).

Σε άλλο post θα επανέλθω στα 50 χειρότερα singles όπου επίσης το σφαγείο είναι χιουμοριστικά απολαυστικό, αλλά και στους 33 κανόνες (όσες και οι στροφές του βινυλίου παρά κάτι) του rock ‘n‘ roll…Μετάφρασα παρακάτω το απολαυστικό κείμενo που έγραψαν για το No.50 των χειρότερων albums όλων των εποχών κατά τη γνώμη τους. Δεν είναι άλλο από το “Unforgettable Fire” των U2… Ακούστε ένα δείγμα από αυτό το album εδώ – όχι το ομώνυμο κομμάτι, ούτε το “Pride (In The Name Of Love)” -άλλη μια φορά να το ακούσω θα βγάλω φλύκταινες- αλλά το “Wire”, στο οποίο φαίνεται πολύ ξεκάθαρα η “κακή” δουλειά των Eno / Lanois στην παραγωγή.

«Αν οι U2 δεν ήταν χωμένοι στα σκατά, δεν θα ήταν τόσο σπουδαίοι όπως συχνά είναι. Οι διακηρυγμένοι στόχοι τους είναι σεβαστοί και τα τραγούδια τους μπορούν να ακουστούν ως αληθινά στα βαθύτερα συναισθηματικά επίπεδα, οι στόχοι όμως που επικαλούνται και τα τραγούδια που προσφέρουν είναι γεμάτα από μια αίσθηση αυτοθαυμασμού που θα έκανε ακόμα και τον Sting να κοκκινίσει. Νομίζουν ότι είναι η σημαντικότερη μπάντα του κόσμου και μερικές φορές, είναι. Στο “Unforgettable Fire” ούτε καν πλησιάζουν όμως.

Το “Unforgettable Fire” δεν είναι το χειρότερο album των U2, είναι όμως το χειρότερο album τους, για το οποίο τους θεωρούμε υπεύθυνους. Το “October” του 1981 ήταν ακόμη πιο μπερδεμένο και πιο συμβατικό –μόνο το “Gloria” έχει επιβιώσει από κει- αλλά αναγκάστηκαν από συνθήκες, πέραν του ελέγχου τους, να γράψουν και να ηχογραφήσουν πολύ γρήγορα.

Το “Unforgettable Fire” ήταν το επόμενο album μετά το “War”, ένας δίσκος που ο Bono περήφανα χαρακτήρισε “χαστούκι στο πρόσωπο” των ικανοποιημένων ακροατών του. Αντίθετα όμως, το “Unforgettable Fire” ήταν στην ουσία ένα ήπιο χτύπημα στον ώμο. Όλα εδώ υπονοούνταν: τα φωνητικά και τα όργανα, αντί να τα βγάλουν να σε προϋπαντίσουν, τα εκρυβαν στο υπόβαθρο και περίμεναν να ακούσεις το δίσκο καμία ντουζίνα φορές πριν τα ανακαλύψεις. Και είχαν πολύ παρέα στο υπόβαθρο, διότι δεν υπήρχε τίποτα στο προσκήνιο. Η παραγωγή του Brian Eno και του συνήθως αξιόπιστου Daniel Lanois ήταν τόσο χαοτική όσο και οι βάλτοι του South Jersey. Όταν ακούσαμε μια κασέτα του album πριν κυκλοφορήσει είμασταν σίγουροι ότι δεν είχε μιξαριστεί ακόμα. Μπροστά από τις στιβαγμένες κιθάρες, τα μπάσα και τα drums υπήρχε μια μεγάλη τρύπα όπου υποτίθεται έπρεπε να βρίσκονται τα τραγούδια.

Οι στίχοι του Bono βάθαιναν το κενό. Αναφορές σε πληγές όπως το πρόβλημα με την ηρωίνη στο Δουβλίνο, οι απώλειες του πολέμου και η δολοφονία του Martin Luther King, έδιναν στίγμα στο δίσκο αλλά ήταν απλά αναφορές, μια παρέλαση ονομάτων. Δεν υπήρχε συμπαγής περιγραφή. Οι τεχνικές του Eno στην παραγωγή πάντα έδιναν έμφαση στην εικονοπλασία παρά στην άμεση φυσικότητα. Αυτός και ο Lanois ποτέ δεν πίεσαν τον Bono να σκεφτεί τους στίχους που θα εξυπηρετούσαν καλύτερα το κομμάτι. Πολλοί από τους στίχους ακούγονται ως αυτοσχεδιασμοί. (Η μπάντα έχει αποκαλύψει ότι το “Elvis Presley & America” είναι κυριολεκτικά πρώτη εκτέλεση ηχογραφημένη). Μετά την οξύτητα των στίχων του στο “War”, ο Bono αρνήθηκε να ακολουθήσει κάποια από τις ιδέες που είχε για τα τραγούδια εκεί και αυτό ήταν απογοητευτικό. Το “Pride (In The Name Of Love)” είναι ένα βαθιά βιωμένο ερωτικό γράμμα προς τις ιδέες του Martin Luther King και μακράν το πιο σωστό, ενορχηστρωτικά κομμάτι του δίσκου αλλά χάνει πολλή από την ορμή της αδρεναλίνης του λόγω των στρεβλών στίχων του Bono. Βρίσκεται, επιπλέον, και σε σύγχιση: o Βοno τοποθετεί τη δολοφονία του King “νωρίς το πρωί” αντί για αργά το απόγευμα που πραγματικά συνέβη, ίσως επειδή το στιχουργικό μέτρο του λειτουργούσε καλύτερα κατ’ αυτόν τον τρόπο. Οι περισσότεροι στίχοι σε αυτό το δίσκο δεν θα είχαν παραμείνει έτσι αν η μπάντα τούς βασάνιζε όλη τη νύχτα. Αντίθετα, κανένας δεν τους έδωσε και πολύ σημασία.

Στο Live Aid και στην περιοδεία για το “Unforgettable Fire” η σκηνική περσόνα του Bono έγινε ανέκδοτο. Σχεδόν αμέσως, οι stand up κωμικοί έκαναν παρωδίες τις αφύσικα υπερβολικές γκριμάτσες του και τις εντελώς άρυθμες χορευτικές φιγούρες του. Τέτοιες γελοιότητες τράβηξαν την προσοχή του κοινού από το μέτριο καινούριο υλικό: το θέαμα και η αφοσίωση του Bono ήταν πιο σημαντικά από το γεγονός ότι τα τραγούδια δεν ανταποκρίνονταν στις προσδοκίες των τσιτάτων που ξεστόμιζε ανάμεσα στα κομμάτια. Οι U2 έχουν φτιάξει και συναρπαστική μουσική και χάλια μουσική αλλά είναι αμφίβολο αν θα βυθιστούν για τόσο πολύ στον ύπνο ξανά, ενώ θα έπρεπε να φτιάχνουν ένα δίσκο.»

Posted in Music | 4 Σχόλια »