All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

  • Tweetin’ All Gone Away

Μισώ τον εαυτό μου και θέλω να πεθάνω (κατά προτίμηση στο Ποτάμι του Boss)

Posted by gone4sure στο 17 Οκτωβρίου 2007

52mostdepressing.jpg

Παρά τον τίτλο του, και τον υπότιτλό του («Τα 52 Πιο Καταθλιπτικά Τραγούδια Που Έχετε Ακούσει Ποτέ», εκδ. Sanctuary), είναι ένα από τα πιο διασκεδαστικά βιβλία που διάβασα τα τελευταία δύο χρόνια. Ο Tom Reynolds είναι τρομερά αστείος (ΜΑ ΤΡΟΜΕΡΑ αστείος…), βαθιά καλλιεργημένος και εξαίρετος γραφιάς.

Πιάνει λοιπόν 52 τραγούδια από όλες τις δεκαετίες, από όλα τα στιλ και τα μουσικά είδη και τα «αποδομεί» με έναν καταπληκτικό τρόπο που του βγάζεις το καπέλο… Ο τύπος κατέχει πολύ καλά τις συνιστώσες της pop culture και είναι σε θέση να είναι ανελέητος…

Ανάμεσα λοιπόν στα μοναδικά κείμενα για το «Love Will Tear Us Apart» των Joy Division και το «The End» των Doors ή το «Sister Morphine» της Marianne Faithful, θα βρείτε και κομμάτια που έχετε αγαπήσει – πλην όμως καθόλου δεν θα σας κακοφανεί η μεταχείριση που τους επιφυλάσσει ο Reynolds. Όλα τα κείμενα σχετικά με το κάθε τραγούδι έχουν συγκεκριμένη δομή: αρχικά, υπάρχει ένα εισαγωγικό (μετά από τίτλο – συνθέτη – ημερομηνία κυκλοφορίας – chart positions), ακολουθεί περιγραφή του τραγουδιού υπό τον τίτλο «Το Τραγούδι» και καταλήγει στην απάντηση του ερωτήματος «Γιατί Είναι Καταθλιπτικό;»

 Σας ξαναλέω, είναι Ο,ΤΙ πιο διασκεδαστικό έχω διαβάσει τελευταία, με ένα χιούμορ που δεν είναι βεβιασμένο και «ντε και καλά» αλλά προκύπτει από την ανισορροπία ή τα παράδοξα του εκάστοτε τραγουδιού…

Παρακάτω σας παραθέτω την λίστα των τραγουδιών, ιεραρχημένη σύμφωνα με τον ίδιο, κατά βαθμό καταθλιπτικότητας του κάθε τραγουδιού και αμέσως παρακάτω, μετάφρασα ένα από αυτά τα κείμενα, σχετικά με το «River» του Bruce Springsteen. Καλό είναι να το ακούσετε πρώτα (κατεβάστε το εδώ) πριν το διαβάσετε, για να καταλάβετε τι εννοεί…
Από το Νο.52 στο Νο.1…

52. Dan Fogelberg Same Old Lang Syne (1981)
51. Bobby Darin Artificial Flowers (1960)
50. Joy Division Love Will Tear Us Apart (1980)

49. Mark Dinning Teen Angel (1960)
48. Fleetwood Mac 
Landslide (1976)
47. Emerson, Lake And Palmer
Lucky Man (1971)
46. Billy Joel
Captain Jack (1974)
45. R Dean Taylor
Indiana Wants Me (1971)
44. Dr. Hook And The Medicine Show
Sylvia’s Mother (1972)
43. Gordon Lightfoot
The Wreck Of The Edmund Fitzgerald (1976)
42. Zager And Evans
In The Year 2525 (1969)
41. Everybody
Send In The Clowns (1975)
40. Mariah Carey
Without You (1970)
39. Vicki Carr
It Must Be Him (1967)
38. Gilbert O’ Sullivan
Alone Again (Naturally) (1972)
37. Hootie And The Blowfish
Let Her Cry (1994)
36. Janis Ian
At Seventeen (1975)
35. Kiss
Beth (1976)
34. The Carpenters
Goodbye To Love (1972)
33. Melissa Manchester
Don’t Cry Out Loud (1978)
32. Barry Manilow
Mandy (1974)
31. J Frank Wilson And The Cavaliers
Last Kiss (1964)
30. The Doors
The End (1967)
29. Whitney Houston
I Will Always Love You (1974)
28. Counting Crows
Round Here (1994)
27. Richard Harris MacArthur Park (1968)

26. Phil Collins In The Air Tonight (1981)
25. John Prine
Sam Stone (1972)
24. Evanescence
My Immortal (2004)
23. Neil Diamond & Barbra Streisand
You Don’t Bring Me Flowers (1978)
22. Bruce Springsteen
The River (1980)
21. Ray Peterson
Tell Laura I Love Her (1960)
20. Celine Dion
All By Myself (1976)
19. Loretta Lynn
Women’s Prison (2004)
18. The Cure
Prayers For Rain (1989)
17. The Verve Pipe The Freshmen (1997)
16. Bette Midler
The Rose (1980)
15. Don Williams
Maggie’s Dream (1984)
14. Pink Floyd
Comfortably Numb (1980)
13. Ben Fold Five
Brick (1997)
12. Kenny Rogers & The First Edition
Ruby, Don’t Take Your Love To Town (1969)
11. Metallica
One (1989)
10. The Jim Carroll Band People Who Died (1981)
09. Marianne Faithful
Sister Morphine (1969)
08. Nine Inch Nails
Hurt
07. Billie Holiday
Strange Fruit (1939)
06. Bloodrock
D.O.A. (1971)
05. Terry Jacks
Seasons In The Sun (1974)
04. Bonnie Tyler Total
Eclipse Of The Heart (1983)
03. Bobby Goldsboro
Honey (1968)
02. Harry Chapin
The Shortest Story (1976)
01. Newsong The Christmas Shoes (2000)

 Γράφει λοιπόν σχετικά με το «River» του Springsteen:

«Πολλοί τραγουδοποιοί έχουν μια εμμονή με την Americana, η οποία δεν θα έπρεπε να συγχέεται με την Αμερική, το πλούσιο έθνος που κυβερνάει τα πάντα. Η Αμερική είναι ένα κράτος, η Americana είναι μια υπαρξιακή, κεντρική ιδέα γεμάτη άδειους εθνικούς δρόμους, χωράφια με στάρια που ανεμίζουν, καπνισμένους ορίζοντες βιομηχανικής παρακμής, την Graceland, ταβέρνες με ξύλινη διακόσμηση και επαρχιώτικους χαρακτήρες που ποτέ δεν έχουν χρήματα. Η Αμερική είναι εύρωστη και δυνατή, η Americana πασχίζει να επιβιώσει και είναι παραμελημένη. Ο δυτικός κόσμος δεν χωνεύει και πολύ την Αμερική αλλά λατρεύει την Americana και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο τα έθνη της Ευρώπης ποτέ δεν εισέβαλλαν στην Αμερική, από φόβο μήπως και σπάσουν τις μικρογραφίες του Elvis.
Ο Bruce Springsteen είναι όσο Americana μπορεί να είναι κάποιος – δεν έχει σημασία που είναι τόσο πλούσιος που μπορεί να αγοράσει τη Μαδαγασκάρη και που κανένας δεν ντύνεται καλύτερα ως κακός σύζυγος απ’ αυτόν και που κανένας δεν ποζάρει καλύτερα στο φωτογραφικό φακό, αξύριστος από,τι αυτός. O Boss είναι ήρωας της εργατικής τάξης εδώ και τριάντα περίπου χρόνια και είναι περίεργο αυτό, αν σκεφτεί κανείς πόσο χάλια κάνει να ακούγεται η εργατική ζωή. Έχει αφηγηθεί αμέτρητες ιστορίες για απλούς τύπους με σύνθετα προβλήματα και όλες τους περιλαμβάνουν ένα αυτοκίνητο, μια δουλειά και ένα κορίτσι που το λένε Mary (τα περισσότερα κορίτσια στα τραγούδια του Springsteen λέγονται Mary). Τα θλιμμένα θέματα είναι συχνά μέσα στην ατζέντα του, με διάφορους βαθμούς επιτυχίας και το «River» δεν είναι ένα από αυτά. Το τραγούδι είναι το ομώνυμο από το διπλό album του 1980, ένα έργο που καταπιάνεται με την απώλεια της αθωότητας, το ερωτικό ξενέρωμα, την απογοήτευση και λοιπά θέματα με τα οποία πρέπει κάποιος να ασχολείται για να θεωρείται «καλλιτέχνης». Ξέρω ότι οι fans του Boss παθαίνουν αιμορραγία που τολμάω να τον εγκαλώ για τη σύνθεση αυτού του φρικτού καταθλιπτικού τραγουδιού αλλά ειλικρινά, θα προτιμούσα να περάσω το κεφάλι μου από τον τρίφτη του τυριού παρά να το ξανακούσω.

 Το τραγούδι

Το «River» ξεκινάει με τον Bruce να παίζει δωδεκάχορδη ενώ θρηνητικά φυσάει μια φυσαρμόνικα στηριγμένη σε βραχίονα στο λαιμό του. Ποτέ δεν κατάλαβα το βραχίονα της φυσαρμόνικας. Ποιος μηχανικός Ντε Σαντ εφηύρε αυτό το πράγμα; («Προσοχή, μουσικοί: έχω μια κατασκευή που σας επιτρέπει να παίζεται φυσαρμόνικα ακόμα πιο χάλια απ’ όσο το κάνετε!»). Ακούγεται πολύ σοβαρός και πολύ «καφενείου». Σχεδόν μπορεί να δει κανείς το σήμα πίσω του που γράφει Νύχτα Ανοιχτού Μικρόφωνου. Στο τραγούδι είναι η 473η φορά που ο Springsteen μιλάει σε πρώτο πρόσωπο, σχετικά με έναν άνεργο τύπο με μια δυστυχισμένη σύζυγο (που τη λένε Mary, φυσικά). Στο «River» ακούμε πώς ένας τύπος τα έφτιαξε με τη Mary στο γυμνάσιο, αφού πριν τα είχε με την Mary Jane, την Mary Ann και την Mary Lou. Καθώς η E-Street Band μπαίνει στο ρεφρέν, εισάγεται και το στοιχείο του τίτλου -το ποτάμι. Στον ελεύθερο χρόνο τους, αυτός και η Mary αρέσκονταν να πηγαίνουν «κάτω στο ποτάμι» όπου και βουτούσαν μέσα, κολυμπούσαν, χαζολογούσαν, γελούσαν, έκαναν sex, γκαστρονόντουσαν και κατέστρεφαν τις ζωές τους. Με την Mary έγγυο, ο τύπος την πάει στο δημαρχείο για να παντρευτούν ώστε να μην την αφήσει ατιμασμένη. Για τα 19α γενέθλιά του, μας λέει λυπημένα, ότι πήρε δώρο «μια κάρτα από το συνδικάτο και ένα σακάκι γάμου». Το σενάριο αποκαλύπτεται πολύ ζοφερό, αλλά πάλι, αυτό πρέπει να κάνει. Βλέπεις, εκεί που μένει, σε μεγαλώνουν «για να κάνεις, ό,τι έκανε και ο μπαμπάς». Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε το Asbury Park του New Jersey πρέπει να δώσει πολλές εξηγήσεις. Το ρεφρέν επιστρέφει ξανά, ξαναφέρνοντας τους ευτυχείς νεόνυμφους πίσω στο ποτάμι όπου ξεκίνησαν όλοι οι μπελάδες τους. Αυτή τη φορά, όλες οι βουτιές στο νερό δεν έχουν ούτε τη μισή από τη χαρά των παλιών γιατί η Mary δεν φαίνεται «καυτή» μέσα στο μαγιό της όπως πριν.
Και τώρα τι γίνεται; Τι κάνει σε αυτή την περίπτωση ο μικρός ζαβολιάρης από το Jersey χωρίς καμία παιδεία και με μια σύζυγο και ένα μωρό; Φυσικά, θα βαλτώσει σε μια χάλια δουλειά διότι κανένας πρωταγωνιστής σε τραγούδι του Springsteen δεν κάνει ωραία δουλειά. Στο «River» ξεκινάει να δουλεύει σε οικοδομή για την Johnstown Company αλλά σύντομα απολύεται διότι βρίσκεται σε τραγούδι του Springsteen. Τώρα λοιπόν, τα πράγματα που ήταν τόσο σημαντικά πριν (όπως το να μην παντρευτεί) έχουν πετάξει για πάντα και βρίσκεται κολλημένος σε ένα σπίτι στο Asbury Park, ένα κρύο πρωινό με ένα μωρό που ουρλιάζει και μια γκρινάρα γυναίκα την οποία δεν μπορεί να θυμηθεί γιατί άφησε να τον τυλίξει σε κείνο το ηλίθιο ποτάμι, ένα χρόνο πριν.
Μια μουσική γέφρα τού επιτρέπει να θυμηθεί εκείνους τους ωραίους καιρούς στο ποτάμι, όταν αυτός μαζί με τη Mary ξάπλωναν δίπλα στο ρεζερβουάρ και αυτός ψηλάφιζε την προ-μητρότητας φιγούρα της. Τώρα όμως το ποτάμι είναι ξερό και ο ίδιος αναρωτιέται «αν ένα όνειρο είναι ψέμα όταν δε γίνεται πραγματικότητα». Υπόψιν, ο τύπος είναι περίπου 20 ετών, ωστόσο νιώθει νοσταλγία για 14 μήνες πριν, για μια νεανική και ελεύθερη εποχή που… δεν ήταν παντρεμένος με ένα παιδί.

 Γιατί είναι καταθλιπτικό

Ο Springsteen έχει γράψει πολύ καλύτερους εργατικούς παιάνες από το «River» μέσα στα χρόνια, το γιατί λοιπόν οι κριτικοί και οι fans διατηρούν σε τόσο ψηλή εκτίμηση αυτό το βαρετό, καταθλιπτικό τραγούδι είναι κάτι που με ξεπερνάει. Δεν είναι τίποτα παραπάνω από τη μίζερη γκρίνια ενός τύπου που φοράει ένα καπελάκι του baseball μάρκας Cat Diesel, τζιν πουκάμισο αγγαρίας και ένα λεπτό μουστάκι που είχες την ατυχία να κάθεσαι δίπλα του στην pub. Έζησε το ζενίθ του στα 17 του και από τότε όλα έχουν πάρει την κατηφόρα, κάτι για το οποίο θα είναι κάτι παραπάνω από ευτυχής να σου εξιστορήσει αν κάθεσαι στο διπλανό σκαμπό. Καταλαβαίνω ότι οι απλοϊκοί στίχοι είναι γραμμένοι έτσι επίτηδες για να δώσουν φωνή σε έναν τύπο με περιορισμένη μόρφωση αλλά, πραγματικά, έχει ενδιαφέρον αυτό; Έστω μόνο για μια φορά θα ήθελα να ακούσω τον Bruce να τραγουδάει για κάποιον που οδηγάει μια Bentley και πέφτει σε μια πισίνα.
Το «River» μπαίνει σε μεγάλο μπελά για να μας πει για δύο από τους πιο αδιάφορους ανθρώπους που δεν κατάφεραν να «κρατηθούν» και κατέληξαν να σύρονται στο δημαρχείο ενώ ταυτόχρονα μας δείχνει πόσο πικρό είναι να είσαι μέλος της εργατικής τάξης. Δεν είναι ένα βαθύ, σπουδαίο ή συγκινητικό τραγούδι, από όπου και να το πιάσεις, και δεν είναι καν απαραίτητο. Πολλοί από μας πήγαμε σε σχολείο μαζί με παιδιά σαν το άτυχο ζευγάρι στο τραγούδι του Springsteen και τα είχαμε σε απόσταση τότε. Το «River» από την άλλη, μας φέρνει τη ζοφερή ιστορία τους στο στερεοφωνικό του αυτοκινήτου μας, ξανά και ξανά και όσο και αν ξεφωνίζεις προς το ραδιόφωνο, θα πρέπει να το ξανακούσεις.
Ας μην κρυβόμαστε, γιατί να θέλει ο οποιοσδήποτε να πρωταγωνιστήσει σε τραγούδι του Springsteen; Θα καταλήξει άνεργος με μια γκρινιάρα σύζυγο (που τη λένε Mary), με κακομαθημένα παιδιά και ένα σπασμένο αμάξι ενώ περνάει όλες τις ώρες της μέρας με το να αναρωτιέται πώς γαμήθηκε έτσι η ζωή του. Προφανώς, κανένας μέσα στην εργατική κόλαση του Springsteen δεν παίρνει προαγωγή σε manager ή δεν είναι σε θέση να αγοράσει μια Lexus. Αντίθετα, όλοι εκεί βιώνουν μια προλεταριακή κόλαση όπου τα δάνεια είναι κλεισμένα και οι σύζυγοι έχουν «πονοκέφαλο» κάθε βράδυ.
Είναι αρκετό για να σε κάνει να θες να πας στο κολέγιο. Αν σε αφήσει ο Bruce.»

5 Σχόλια προς “Μισώ τον εαυτό μου και θέλω να πεθάνω (κατά προτίμηση στο Ποτάμι του Boss)”

  1. gahan said

    πολύ κατάθλιψη ρε παιδί μου
    για βάλε το LORRAINE McKANE- LET THE NIGHT TAKE THE BLAME που ακούω, μπας και ανεβείς λίγο !

  2. enteka said

    🙂
    το έχω αυτό το βιβλίο – είναι τέλειο!
    μπράβο για τη μετάφραση και γενικά για το ποστ. εν τω μεταξύ, πολλά απ’ τα τραγούδια μ’ αρέσουν (και το ρίβερ) αλλά με τρελαίνει ο τρόπος που τα κοροϊδεύει!

  3. gone4sure said

    Gahan: την τελευταία φορά που άκουσα το «Let The Night Take The Blame» ήμουν σε κατάσταση τόσο εκτός εαυτού από το ποτό που ίσα θυμάμαι τι μου γινόταν… Ή μπορεί και να μην θυμάμαι…

    Enteka: είναι απίστευτος ο τρόπος που τα «σφάζει» τα τραγούδια… Πραγματικά τρομερός. Αν σου άρεσε αύτό το βιβλίο ψάξε να βρεις και το «The Worst Rock ‘N’ Roll Records Of All Time» των Jimmy Guterman και Owen O’ Donnell.
    Επίσης και με αυτούς θα γελάσεις πολύ… 🙂

  4. […] κα τα αποδομεί με τον γνωστό τρόπο του, όπως και στο “I Hate Myself And I Want To Die” o Reynolds επιλέγει προσεκτικά τους “στόχους” του […]

  5. […] και τα αποδομεί με τον γνωστό τρόπο του, όπως και στο “I Hate Myself And I Want To Die” o Reynolds επιλέγει προσεκτικά τους “στόχους” του […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: