Linda Per(h)aps

Με τις προτροπές του scar και του spiral στα σχόλια του προηγούμενου post, άκουσα τελικά την Linda Perhacs την οποία μόνο από ένα δυναμικό hype είχα γνωρίσει κατ’ όνομα – περιοδικά και δαιμονικά blogs εν δράσει, σε ομοβροντίες επαίνων. Δεν το ήξερα αυτό το κορίτσι και χαίρομαι που την ανακαλύπτω και γω και σαφώς μπαίνω στους ευδαίμονες υποστηρικτές του ιαματικού, ήπια ψυχεδελίζοντος folk στιλ της. Ωστόσο, επειδή, ούτε τον scar γνωρίζω, ούτε τον spiral, άρα δεν ξέρω και τις ηλικίες τους, υποθέτω ότι η Linda Perhacs, τους βρήκε ύστερα από έναν χρονικό κύκλο μίας μεγάλης διαδρομής από τα πρώτα 70′s μέχρι σήμερα και τους πέτυχε στην τρέχουσα, την σημερινή νεότητά τους (ή κάνω λάθος;)

Η Linda Perhacs είναι ένα θαυμάσιο κορίτσι, γεμάτο πνευματικότητα που ξεχειλίζει και χυμώδεις φωνητικές αρμονίες από αυτές που θέλουν να συντονιστούν με την πολιτισμένη ενέργειά σου, μία κατευναστική, μελωδική φωνή που τραγουδάει δευτεροεπίπεδα και τριτονοηματικά καλέσματα τρυφερότητας και συνύπαρξης στο ευρύτερο -χίπικο τότε- σύμπαν. Το “Parallelograms” έχει την κλασικότητα που έχει η φωνή της Joan Baez και οι ανάσες της Karen Carpenter – η Linda βρίσκεται ακριβώς στη μέση της διαδρομής, αγκαζέ με τα κορίτσια των Mamas & Papas.

Αυτόματα, ωστόσο,  αναρωτιέμαι (ελαφρώς ρητορικά), πώς γίνεται να βρει στόχο η Linda Perhaps στους παραπάνω bloggers, στους σημερινούς εικοσάρηδες και τριαντάρηδες όταν οι μοναδικές βιωματικές αναμνήσεις που έχουν από το κουδουνιστό, αγλαϊσμένο folk rock της, είναι μέσω ίσως του Devendra Banhart και του Sufjan Stevens; Πώς γίνεται μία φιγούρα, που έχει βγει από μία δραματική και μοναδική ιστορική συγκυρία, αυτή των αρχών των 70′s και του τέλους του χίπικου ονείρου να απηχεί στο σημερινό ακροατή, όταν έχουν μεσολαβήσει, το punk, η disco, οι goths, το grunge, το house, το trip hop, τα riot grrrls και η νέα americana; (Εδώ ήρθαμε.)

Πώς γίνεται να απηχεί σήμερα μία κοπέλα που τραγουδάει (εξαιρετικά, ξανατονίζω) σαν να μην συνέβη ποτέ, η Debbie Harry και η Patti Smith και η Siouxsie, η Kate Bush και η Tori Amos και η Bjork; Πού ακριβώς υπάρχει η διασύνδεση ανάμεσα στα ηλιοφωτισμένα πρώτα 70′s και στα σημερινά noughties με τις νευρωτικές μαινάδες τους; H απορία μου εμπεριέχει θαυμασμό. Αλλά και δέος.

Αισθάνομαι, ότι ο κύκλος που αρχίζει από την Linda Perhacs και κουμπώνει στην σημερινή St. Vincent, όσο μεγάλος και μακρύς και τεθλασμένος και αν είναι, όσες αντιθετότητες και διαφορετικότητες και αν εμπεριέχει, όσο έντονα τεντώνονται τα δύο άκρα ανάμεσα στον χιπισμό -ας πούμε- και την εγκεφαλικότητα της σύγχρονης νεοϋορκέζικης chamber pop, τόσο η νέα γενιά ανακαλύπτει εκ νέου (ευτυχέστατα) αυτά που έχει ανάγκη για να ανακουφίσει κάπως την αστική (ή την ιντερνετική, αν θέλετε) αποξένωσή της. Και αυτό που έχει ανάγκη είναι η αλάνθαστη ενέργεια της αρμονίας και της στέρεης, γήινης μελωδίας που υπακούει σε καμπύλες νοητές γραμμές και σε μοτίβα που σχηματίζουν ένα “όλον”.

Ευχαριστώ λοιπόν τους κατά πολύ νεότερούς μου -εικάζω- scar και spiral που μου πρόσφεραν μία ευκαιρία να βάλω την Linda Perhacs μέσα στο “χώρο μου” -μέσα κι έξω. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να διαπιστώσουμε σούμπιτοι ότι εγώ λόγω ηλικίας, κάτι είχα προλάβει από την χίπικη αύρα κοριτσιών σαν την Linda Perhacs. Είχα προλάβει αυτά τα αθώα ανοίγματα ψυχής και ειλικρινούς προσφοράς -κυρίως μέσω των μεγαλύτερών μου τότε, φίλων- είχα ακούσει τα ευγενικά θροϊσματα του ντεφιού και της κρυστάλλινης, καθαρής ερμηνείας τους. Κι ας έβραζε το αίμα μου τότε που ανακάλυπτα την Poly Styrene και την Siouxsie και ήθελα να ουρλιάζω μαζί τους και να πετάγονται οι φλέβες στο λαιμό μου από την τερματισμένη τσίτα μου… Η προηγούμενη γενιά, δεν είχε ακόμα ξεπεράσει την Sandy Denny και την Julie Driscol και την Joan Baez (σήμερα αντιλαμβάνομαι ότι ευτυχώς, που τότε δεν μπορούσαν να τις ξεπεράσουν εύκολα…)

Επιμένω στο δέος με την Linda Perhacs – μου είναι “μεγάλη” η ιδέα ότι αυτό το επαρχιακό άκουσμα που ακούγεται με ακτίνες ήλιου ανάμεσα σε οπωροφόρα δέντρα, έρχεται συστημένο από ανθρώπους που μεγαλώνουν με τον αυτοματισμό και την νεύρωση της κρυσταλλικής οθόνης. Την ακούω να τραγουδάει σαν την Pattie Santos των It’s A Beautiful Day στο “Morning Colors” και ακούγεται στ’ αυτιά μου σαν τόσο αληθινά σημερινή και αναγκαία…

Cheers με πλατιά χαμόγελα απόλυτης νιρβάνας.